Πόσο ανθεκτικές είναι οι κάρτες RFID στην καθημερινή χρήση;

Κατανόηση της ανθεκτικότητας των καρτών RFID καθημερινής χρήσης

Αν αναρωτιέστε αν οι κάρτες RFID είναι ανθεκτικές στην καθημερινή χρήση, η ειλικρινής απάντηση είναι ναι, συνήθως είναι, αλλά όχι με τον απλοϊκό, ενιαίο τρόπο που υποθέτουν πολλοί αγοραστές. Πολλοί φαντάζονται μια κάρτα RFID ως ένα μικροσκοπικό κομμάτι ηλεκτρονικών σφραγισμένο μέσα σε πλαστικό, οπότε περιμένουν να διαρκέσει σχεδόν για πάντα, εκτός αν κάποιος κάνει κάτι προφανώς καταστροφικό. Η πραγματική ζωή είναι λιγότερο ευγενική από αυτό. Οι κάρτες λυγίζουν σε πορτοφόλια, κρέμονται από κορδόνια, τρίβονται με κλειδιά, μένουν σε ζεστά αυτοκίνητα, πιτσιλίζονται κοντά σε πισίνες, πιέζονται πάνω σε σαρωτές δεκάδες φορές την ημέρα και μερικές φορές αντιμετωπίζονται σαν αναλώσιμα κομμάτια συσκευασίας αντί για εργαλεία δουλειάς. Έτσι, όταν οι άνθρωποι ρωτούν πόσο ανθεκτικές είναι οι κάρτες RFID, αυτό που πραγματικά εννοούν είναι το εξής: πόσο καλά επιβιώνουν οι κάρτες RFID στο πραγματικό χάος της καθημερινής χρήσης;

Αυτή είναι η σωστή ερώτηση, γιατί στην καθημερινή χρήση οι ισχυρισμοί των προϊόντων είτε αντέχουν είτε καταρρέουν. Μια κάρτα RFID μπορεί να φαίνεται εξαιρετική σε ένα δείγμα και παρόλα αυτά να γερνά άσχημα στο πεδίο. Μια άλλη κάρτα μπορεί να φαίνεται συνηθισμένη αλλά να επιβιώνει αθόρυβα δύο χρόνια σκληρής μεταχείρισης σχεδόν χωρίς δράμα. Η διαφορά συνήθως έχει λιγότερο να κάνει με την ίδια τη λέξη RFID και περισσότερο με την κατασκευή κάρτας, την επιλογή υλικού, τη μέθοδο εκτύπωσης, τον τρόπο που μεταφέρεται η κάρτα, πόσο συχνά σαρώνεται, αν επαναχρησιμοποιείται και αν ο αγοραστής ταίριαξε εξαρχής την κάρτα με τη χρήση της.

Σε πρακτικούς όρους, οι περισσότερες τυπικές κάρτες RFID είναι αρκετά ανθεκτικές για κανονική επαγγελματική χρήση, φιλοξενία, εκπαίδευση και χρήση μέλους. Γι' αυτό βρίσκονται παντού. Αλλά η ανθεκτικότητα δεν είναι ένα σταθερό νούμερο. Μια κάρτα-κλειδί ξενοδοχείου που χρησιμοποιείται για δύο νύχτες δεν χρειάζεται την ίδια διάρκεια ζωής με ένα σήμα ταυτότητας υπαλλήλου που φοριέται καθημερινά για τρία χρόνια. Μια κάρτα μέλους γυμναστηρίου που ζει σε ένα ιδρωμένο αθλητικό σάκο δεν αντιμετωπίζει την ίδια καταπόνηση με μια κάρτα επιβράβευσης που αναπαύεται ήσυχα σε ένα πορτοφόλι. Μια κάρτα πρόσβασης RFID για μέλος προσωπικού νοσοκομείου μπορεί να σαρώνεται δέκα ή είκοσι φορές ανά βάρδια, ενώ μια κάρτα μέλους λιανικής μπορεί να βγαίνει μόνο μία φορά την εβδομάδα. Αν κρίνετε όλες αυτές τις κάρτες με την ίδια προσδοκία, καταλήγετε να παρεξηγείτε τι σημαίνει πραγματικά ανθεκτικότητα.

Τι αποτυγχάνει συνήθως πρώτο σε μια κάρτα RFID;

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γνωρίζουν οι αγοραστές είναι ότι το ενσωματωμένο chip στην κάρτα συχνά δεν είναι το πρώτο που αποτυγχάνει. Αυτό εκπλήσσει τους ανθρώπους. Υποθέτουν ότι τα ηλεκτρονικά είναι ευαίσθητα και το πλαστικό είναι το απλό μέρος. Στην καθημερινή χρήση, το αντίθετο είναι συχνά πιο κοντά στην αλήθεια. Το εσωτερικό εξάρτημα RFID μπορεί να παραμένει αναγνώσιμο πολύ καιρό αφού η κάρτα έχει αρχίσει να δείχνει ταλαιπωρημένη, να ραγίζει στις άκρες, να ξεθωριάζει οπτικά ή να φαίνεται πολύ φθαρμένη για να παραμείνει σε κυκλοφορία. Με άλλα λόγια, μια κάρτα μπορεί να σταματήσει να είναι χρήσιμη προτού πεθάνει πραγματικά η λειτουργία RFID. Για ξενοδοχεία, γραφεία, νοσοκομεία, σχολεία και συλλόγους, αυτή η διάκριση έχει μεγάλη σημασία, γιατί ένα σήμα ή μια κάρτα μέλους δεν πρέπει μόνο να λειτουργεί. Πρέπει επίσης να φαίνεται αποδεκτή.

Ένας πύργος ιδιωτικών γραφείων στο Ντουμπάι το έμαθε με έναν πολύ συνηθισμένο τρόπο. Το κτίριο αντικατέστησε τις κάρτες πρόσβασης των ενοίκων με μια φθηνότερη παρτίδα, επειδή οι κάρτες τεχνικά ταίριαζαν με το υπάρχον σύστημα αναγνώστη και η τιμή φαινόταν καλή στα χαρτιά. Για ένα διάστημα, κανείς δεν παρατήρησε πρόβλημα. Στη συνέχεια, η ομάδα διοίκησης άρχισε να βλέπει έναν αυξανόμενο σωρό αιτημάτων αντικατάστασης, όχι επειδή οι αναγνώστες είχαν σταματήσει να αναγνωρίζουν τις κάρτες, αλλά επειδή οι επιφάνειες γρατσουνίζονταν πολύ εύκολα και τα εκτυπωμένα στοιχεία του προσωπικού άρχισαν να φαίνονται φθαρμένα μετά από μόλις λίγους μήνες χρήσης με κορδόνι. Οι κάρτες ήταν ηλεκτρονικά ζωντανές και οπτικά εξαντλημένες. Αυτό είναι ένα πραγματικό πρόβλημα ανθεκτικότητας, ακόμα κι αν το τσιπ κάνει ακόμα τη δουλειά του.

Το υλικό και η μεταχείριση καθορίζουν τη διάρκεια ζωής της κάρτας

Επιλογή υλικού για διαφορετικά περιβάλλοντα

Το υλικό είναι ένας από τους μεγαλύτερους παράγοντες για το πόσο διαρκούν οι κάρτες RFID. Οι τυπικές κάρτες PVC RFID είναι συνηθισμένες για έναν λόγο. Είναι οικονομικά αποδοτικές, εκτυπώσιμες και συνήθως αρκετά ανθεκτικές για κανονική χρήση σε εσωτερικούς χώρους. Αλλά το PVC δεν είναι η απάντηση σε όλα. Σε θερμότερα, σκληρότερα ή πιο απαιτητικά περιβάλλοντα, οι κάρτες RFID από PET ή οι σύνθετες κατασκευές μπορούν να αντέξουν καλύτερα. Οι αγοραστές που αναζητούν ανθεκτικές κάρτες RFID, κάρτες RFID με μεγάλη διάρκεια ζωής ή διάρκεια ζωής κάρτας RFID συχνά νομίζουν ότι ρωτούν για τεχνολογία τσιπ. Πολύ συχνά στην πραγματικότητα ρωτούν για μηχανική υλικών.

Μια εταιρεία εφοδιαστική στα ΗΑΕ το ανακάλυψε αυτό με κάρτες πρόσβασης σε πάρκινγκ και χώρους στάθμευσης που χρησιμοποιούσαν οι οδηγοί. Οι κάρτες αφήνονταν συχνά πάνω σε ταμπλό και εκτίθεντο σε θερμότητα που οι συνηθισμένες κάρτες γραφείου σπάνια αντιμετωπίζουν. Η πρώτη παρτίδα χρησιμοποιούσε ένα τυπικό σώμα κάρτας που θα ήταν απολύτως επαρκές για έναν πύργο γραφείων, αλλά όχι για οχήματα σταθμευμένα κάτω από σκληρό ήλιο. Οι κάρτες δεν απέτυχαν αμέσως, γεγονός που έκανε το πρόβλημα πιο δύσκολο να εντοπιστεί στην αρχή. Σταδιακά παραμορφώθηκαν, οι άκρες άρχισαν να φαίνονται καταπονημένες και ο όγκος αντικαταστάσεων αυξήθηκε. Όταν η εταιρεία στράφηκε σε ένα σκληρότερο υλικό και έδωσε στο προσωπικό καλύτερες οδηγίες για το πώς να αποθηκεύει τις κάρτες, η ζωή των καρτών βελτιώθηκε χωρίς να αλλάξει καθόλου η ίδια η οικογένεια τσιπ RFID.

Τρόπος μεταφοράς και φυσική καταπόνηση

Ο τρόπος που μεταφέρεται μια κάρτα μπορεί να είναι εξίσου σημαντικός με το υλικό. Οι κάρτες πορτοφολιού και οι κάρτες με κορδόνι δεν ζουν την ίδια ζωή. Μια κάρτα πορτοφολιού συμπιέζεται, τρίβεται και λυγίζει. Μια κάρτα με κορδόνι αιωρείται, στρίβει, πιάνεται σε γραφεία και δέχεται επαναλαμβανόμενη καταπόνηση γύρω από την υποδοχή ή το πάνω άκρο. Μια κάρτα που διατηρείται χαλαρή σε έναν αθλητικό σάκο μπορεί να συνθλίβεται ανάμεσα σε μπουκάλια, παπούτσια και μεταλλικά κλειδιά. Μια κάρτα σε μια τσέπη δωματίου ξενοδοχείου μπορεί να λυγίζει κάθε φορά που κάθεται ένας επισκέπτης. Η καθημερινή χρήση δεν είναι ένα πράγμα. Είναι ένα μοτίβο φυσικών συνηθειών, και αυτές οι συνήθειες καθορίζουν τη διάρκεια ζωής της κάρτας περισσότερο από ό,τι οι περιγραφές των προϊόντων.

Ένα δίκτυο νοσοκομείων στην Ισπανία το είδε καθαρά αυτό με τα σήματα νοσηλευτών και τεχνικών. Οι εκτυπωμένες κάρτες προσωπικού RFID ήταν στερεωμένες σε ανασυρόμενες θήκες και χρησιμοποιούνταν συνεχώς σε πόρτες τμημάτων, αίθουσες προσωπικού και ασφαλείς χώρους προμηθειών. Το ζήτημα δεν ήταν ότι οι κάρτες σταμάτησαν αμέσως να διαβάζονται. Το πρόβλημα άρχισε γύρω από την υποδοχή και το πάνω άκρο, όπου η φυσική καταπόνηση έλξης συγκεντρωνόταν μέρα με τη μέρα. Το νοσοκομείο είχε αρχικά επικεντρωθεί στη συμβατότητα των τσιπ και στον οπτικό σχεδιασμό, κάτι που ήταν λογικό εκείνη τη στιγμή. Αργότερα, συνειδητοποίησε ότι η μηχανική μεταφοράς του σήματος ήταν επίσης μέρος της ανθεκτικότητας. Μόλις άλλαξε τη μέθοδο στερέωσης και ενίσχυσε αυτή την περιοχή του προγράμματος σημάτων, τα ποσοστά αντικατάστασης μειώθηκαν.

Ανθεκτικότητα καρτών ξενοδοχείων, ταυτότητας, μέλους και επαναχρησιμοποιήσιμων καρτών

Κάρτες-κλειδιά ξενοδοχείων και κύκλοι επαναχρήσης

Τα ξενοδοχεία διηγούνται μια ελαφρώς διαφορετική ιστορία. Οι κάρτες RFID για ξενοδοχεία συχνά αντιμετωπίζουν εντατική χρήση σύντομου κύκλου παρά μακροχρόνια φθορά από ένα άτομο. Ένας επισκέπτης μπορεί να κρατήσει την κάρτα σε μια τσέπη με κλειδιά, να τη ρίξει σε μια τσάντα παραλίας, να τη χρησιμοποιήσει σε πόρτες δωματίων, ασανσέρ και σημεία παροχών και μετά να την επιστρέψει στο check-out. Η κάρτα μπορεί να επανακωδικοποιηθεί και να επαναχρησιμοποιηθεί ξανά και ξανά. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η ανθεκτικότητα δεν αφορά μόνο την επιβίωση από έναν χρήστη. Αφορά την επιβίωση από πολλούς χρήστες διαδοχικά. Μια κάρτα που φαίνεται εντάξει μετά από μία διαμονή μπορεί παρόλα αυτά να είναι κακή κάρτα ξενοδοχείου αν αρχίσει να αποτυγχάνει μετά από πολύ λίγους κύκλους επαναχρήσης.

Ένα θέρετρο στην Πουκέτ το ανακάλυψε αυτό αφού επεκτάθηκε σε ιδιωτικές βίλες και ζώνες υψηλής ποιότητας πρόσβασης. Οι κάρτες εξακολουθούσαν να διαβάζονται, αλλά το ξενοδοχείο είχε προσθέσει περισσότερες λειτουργίες σε αυτές, συμπεριλαμβανομένης της εισόδου στην περιοχή ευεξίας και επιλεγμένων προνομίων μεταφοράς. Ξαφνικά η λειτουργική αξία κάθε κάρτας ήταν υψηλότερη, και κάρτες που κάποτε θα θεωρούνταν «ακόμα εντάξει» γίνονταν αναξιόπιστες πολύ νωρίς. Το θέρετρο αυστηροποίησε τους κανόνες επιθεώρησης και απέσυρε νωρίτερα τις εμφανώς φθαρμένες κάρτες. Αυτή η μικρή αλλαγή πολιτικής βελτίωσε την εμπειρία των επισκεπτών, γιατί η ανθεκτικότητα δεν αφορά μόνο το αν η κάρτα μπορεί τεχνικά να ξαναγραφτεί. Αφορά επίσης το αν πρέπει να της εμπιστευτούμε άλλον έναν κύκλο.

Ποιότητα εκτύπωσης και ορατή φθορά ταυτότητας

Η ποιότητα εκτύπωσης είναι ένα άλλο κρυφό μέρος της ανθεκτικότητας καθημερινής χρήσης. Πολλές κάρτες πρόσβασης, σήματα υπαλλήλων, ταυτότητες πανεπιστημιούπολης και κάρτες μέλους κρίνονται εν μέρει από το πώς φαίνονται μετά από μήνες χρήσης. Μια κάρτα μπορεί ακόμα να ανοίγει μια πόρτα και παρόλα αυτά να θεωρείται ακατάλληλη επειδή η φωτογραφία έχει ξεθωριάσει, το λογότυπο έχει γρατσουνιστεί ή το όνομα δεν είναι πλέον ευκρινές. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για κάρτες ταυτότητας υπαλλήλων RFID, κάρτες φοιτητών RFID και κάρτες μέλους RFID, όπου η οπτική ταυτότητα είναι μέρος του τρόπου λειτουργίας του συστήματος στην πραγματική ζωή.

Ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο στον Καναδά το έμαθε αυτό κατά την αναθεώρηση ενός προγράμματος φοιτητικών ταυτοτήτων. Οι κάρτες λειτουργούσαν καλά στην πρόσβαση στους κοιτώνες, στη χρήση της βιβλιοθήκης και στους πόντους σίτισης, αλλά το οπτικό στρώμα γερνούσε ταχύτερα από ό,τι περίμενε το πανεπιστήμιο. Οι φοιτητές τις κουβαλούσαν σε σακίδια, θηκών τηλεφώνου και στενές θήκες καρτών. Η λειτουργία RFID διαρκούσε περισσότερο από την ποιότητα εκτύπωσης. Ως αποτέλεσμα, το γραφείο καρτών αντικαθιστούσε κάρτες όχι επειδή το τσιπ ήταν νεκρό, αλλά επειδή τα σήματα δεν φαίνονταν πλέον αξιόπιστα ως ταυτότητες με φωτογραφία. Το σχολείο βελτίωσε την προστασία της εκτύπωσης και το φινίρισμα της κάρτας, και η πρακτική διάρκεια ζωής ολόκληρου του προγράμματος καρτών έγινε αμέσως μεγαλύτερη.

Προγράμματα καρτών γυμναστηρίων, συλλόγων και επαναχρησιμοποιήσιμων καρτών

Τα γυμναστήρια και οι σύλλογοι προσφέρουν έναν σκληρότερο τύπο καθημερινής φθοράς, επειδή η υγρασία, ο ιδρώτας, τα ντουλάπια, οι πετσέτες και οι αθλητικοί σάκοι δημιουργούν ένα τραχύ περιβάλλον που οι αγοραστές γραφείων συχνά υποτιμούν. Μια κάρτα μέλους γυμναστηρίου RFID μπορεί να μην διαφέρει τεχνικά από μια τυπική κάρτα, αλλά ο τρόπος που τη χρησιμοποιούν τα μέλη είναι σκληρότερος. Μπορεί να μεταφέρεται με υγρά αντικείμενα, να λυγίζει μέσα σε μια τσάντα ή να πέφτει επανειλημμένα κοντά σε χώρους αλλαγής. Οι κάρτες σε αυτά τα περιβάλλοντα συχνά αποτυγχάνουν επειδή ο αγοραστής επέλεξε μια κάρτα κατάλληλη για μεταφορά σε πορτοφόλι λιανικής αντί για την κακομεταχείριση της αθλητικής ζωής.

Μια αλυσίδα γυμναστηρίων με πολλαπλές τοποθεσίες στην Αυστραλία έκανε αυτό το λάθος κατά τη διάρκεια ενός rebranding. Επέλεξε μια λεπτότερη, πιο καθαρή εμφάνιση κάρτα μέλους RFID επειδή η ομάδα σχεδιασμού ήθελε κάτι μοντέρνο και κομψό. Τα μέλη εντυπωσιάστηκαν από την εμφάνιση, αλλά οι κάρτες γερνούσαν άσχημα σε αθλητικούς σάκους και υγρούς χώρους ντουλαπιών. Μέσα σε λίγους μήνες, η ρεσεψιόν αντικαθιστούσε κάρτες πιο συχνά από το αναμενόμενο. Η μάρκα αργότερα στράφηκε σε ένα ελαφρώς σκληρότερο σώμα κάρτας με καλύτερο φινίρισμα και ανακάλυψε ότι τα μέλη μετά βίας παρατήρησαν την αλλαγή σχεδιασμού, αλλά σίγουρα παρατήρησαν ότι οι κάρτες τους σταμάτησαν να αποτυγχάνουν τόσο συχνά. Αυτό είναι ένα από τα πιο χρήσιμα μαθήματα στην ανθεκτικότητα RFID: οι χρήστες συγχωρούν πιο εύκολα τη λιγότερη κομψότητα παρά την επαναλαμβανόμενη αποτυχία.

Η καθημερινή χρήση περιλαμβάνει επίσης την επανεγγραφή και την επαναχρησιμοποίηση. Πολλές κάρτες RFID μπορούν να επανακωδικοποιηθούν πολλές φορές, γι' αυτό τα ξενοδοχεία, τα συστήματα επισκεπτών και ορισμένα προγράμματα προσωρινής πρόσβασης βασίζονται σε επαναχρησιμοποιήσιμες κάρτες RFID. Αλλά η επαναλαμβανόμενη επαναχρησιμοποίηση προσθέτει το δικό της είδος καταπόνησης. Κάθε κύκλος έκδοσης σημαίνει περισσότερο χειρισμό, περισσότερη εγγραφή, περισσότερη επιθεώρηση και περισσότερες ευκαιρίες για φθορά. Το τσιπ μπορεί να ανεχθεί καλά αυτούς τους κύκλους, αλλά το σώμα της κάρτας, η επιφάνεια εκτύπωσης και οι άκρες μπορεί να μην το κάνουν. Γι' αυτό ένα πρόγραμμα επαναχρησιμοποιήσιμων καρτών RFID δεν πρέπει ποτέ να υποθέτει ότι κάθε κάρτα αξίζει άπειρη ζωή μόνο και μόνο επειδή η μνήμη μπορεί ακόμα να ξαναγραφτεί.

Ένας φορέας coworking στη Σιγκαπούρη το έμαθε αυτό κατά την επαναχρησιμοποίηση προσωρινών καρτών πρόσβασης για επισκέπτες και ομάδες βραχυπρόθεσμων έργων. Η εσωτερική δομή RFID ήταν ακόμα υγιής, αλλά ορισμένες κάρτες είχαν γρατσουνιστεί και λυγίσει αρκετά ώστε να φαίνονται αντιεπαγγελματικές ή να διαβάζονται ασυνεπώς στις πύλες εισόδου. Η εταιρεία τελικά δημιούργησε έναν απλό κανόνα: κάρτες που αποτύγχαναν στην οπτική επιθεώρηση, έδειχναν