Αόρατο RFID για ασφάλεια έργων τέχνης στα μουσεία

Τα Κρυφά Κενά Ασφαλείας στις Λειτουργίες των Μουσείων

Οι επιμελητές μουσείων συνήθως αναμένεται να ασχολούνται με την επιστημονική έρευνα, την προέλευση, τη συντήρηση, τον σχεδιασμό εκθέσεων, τις σχέσεις με δωρητές, τα έγγραφα δανεισμού, τις κλιματικές συνθήκες, τον φωτισμό και τις χίλιες μικρές αποφάσεις που διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο μια συλλογή ζει δημόσια. Η ασφάλεια αποτελεί μέρος αυτής της εργασίας, αλλά όχι πάντα με τον τρόπο που φαντάζονται οι εξωτερικοί παρατηρητές. Το πραγματικό πρόβλημα ασφαλείας σπάνια είναι μια δραματική σκηνή ταινίας με μασκοφόρο κλέφτη και πλέγμα λέιζερ. Πιο συχνά, είναι μια ήσυχη αποτυχία. Ένα έργο μετακινείται χωρίς σωστή καταγραφή. Ένα κιβώτιο βρίσκεται σε λάθος αίθουσα φύλαξης. Ένα έργο με κορνίζα επιστρέφει από τη φωτογράφιση και περιμένει περισσότερο από το αναμενόμενο σε ζώνη διαμετακόμισης. Μια βάση γλυπτού ανοίγεται κατά τη διάρκεια συντήρησης και κανείς δεν μπορεί να πει με απόλυτη βεβαιότητα ποιος χειρίστηκε τι και πότε. Γι' αυτό ακριβώς οι αόρατες ετικέτες RFID έχουν γίνει τόσο σημαντικές για την ασφάλεια των έργων τέχνης.

Όταν οι άνθρωποι ακούν RFID, συχνά φαντάζονται ετικέτες RFID λιανικού εμπορίου ετικέτες RFID, παλέτες αποθηκών ή ετικέτες απογραφής σε χαρτοκιβώτια. Τα μουσεία είναι διαφορετικά. Οι επιμελητές δεν θέλουν ογκώδεις, εμφανείς ετικέτες που αποσπούν την προσοχή από το αντικείμενο, διακυβεύουν τη στήριξη ή εγείρουν ζητήματα συντήρησης. Χρειάζονται κάτι διακριτικό, σταθερό και συμβατό με τον τρόπο που λειτουργούν πραγματικά τα μουσεία. Το αόρατο RFID για την ασφάλεια έργων τέχνης είναι ελκυστικό επειδή δίνει στα ιδρύματα έναν τρόπο να ενισχύσουν την παρακολούθηση περιουσιακών στοιχείων του μουσείου και την ασφάλεια των έργων τέχνης χωρίς να μετατρέψουν τις αίθουσες σε κάτι που φαίνεται εμπορικό ή παρεμβατικό. Το κοινό δεν χρειάζεται ποτέ να το αντιληφθεί. Σε πολλές περιπτώσεις, το προσωπικό μετά βίας το αντιλαμβάνεται μόλις το σύστημα ενσωματωθεί σωστά στις καθημερινές ρουτίνες.

Αυτή η ησυχία έχει μεγαλύτερη σημασία απ' ό,τι ακούγεται. Τα μουσεία χτίζονται πάνω στην εμπιστοσύνη. Οι επισκέπτες εμπιστεύονται ότι το αντικείμενο μπροστά τους είναι αυθεντικό και προστατευμένο. Οι δανειστές εμπιστεύονται ότι ένα δανεισμένο έργο θα τεκμηριωθεί, θα παρακολουθηθεί και θα επιστραφεί στην ίδια κατάσταση. Οι διευθυντές εμπιστεύονται τους επιμελητές και τους υπεύθυνους καταγραφής τους ότι γνωρίζουν πού βρίσκονται τα πράγματα, ακόμη και όταν μια μεγάλη έκθεση περιλαμβάνει κιβώτια, προσωρινούς τοίχους, εξωτερικούς εργολάβους, συνεργεία φωτογράφισης, κατασκευαστές στηριγμάτων και μεταφορείς που κινούνται όλοι στο ίδιο χρονοδιάγραμμα. Μια διακριτική ετικέτα RFID δεν αντικαθιστά αυτά τα επαγγελματικά συστήματα, αλλά κλείνει κενά που τα έντυπα αρχεία, οι χειροκίνητες εγκρίσεις και η μνήμη συχνά αφήνουν ανοιχτά.

Πραγματικός Αντίκτυπος: Κλείνοντας τα Κενά με το Αόρατο RFID

Ένα Περιφερειακό Μουσείο στο Βέλγιο

Ένα περιφερειακό μουσείο στο Βέλγιο το έμαθε με τον δύσκολο τρόπο ενώ προετοίμαζε μια περιοδεύουσα έκθεση μικρών θρησκευτικών πινάκων. Τα αντικείμενα δεν χάθηκαν ποτέ πραγματικά, αλλά ένας πίνακας εξαφανίστηκε από το αναμενόμενο καρότσι προετοιμασίας του κατά τη διάρκεια της εβδομάδας εγκατάστασης και παρέμεινε ακαταλόγιστος για σχεδόν έξι ώρες. Είχε μετακινηθεί σε πάγκο συντήρησης για έλεγχο κορνίζας, μετά μεταφέρθηκε για απεικόνιση και στη συνέχεια τοποθετήθηκε σε προσωρινό ντουλάπι όταν ένα άλλο τμήμα ζήτησε την αίθουσα. Όλοι οι εμπλεκόμενοι ήταν ικανοί. Κανείς δεν ήταν αμελής. Το πρόβλημα ήταν ότι το ίχνος μετακίνησης εξαρτιόταν από το αν οι άνθρωποι θυμόντουσαν να ενημερώσουν μια χειροκίνητη σημείωση τοποθεσίας σε κάθε παράδοση. Μετά από αυτό το περιστατικό, το μουσείο εισήγαγε αόρατες ετικέτες RFID σε πλάτες κορνιζών και θήκες διαμετακόμισης για επιλεγμένα έργα. Η επόμενη μεγάλη εγκατάσταση πραγματοποιήθηκε με πολύ λιγότερες εικασίες, επειδή το ίδρυμα μπορούσε να επαληθεύσει από πού είχαν περάσει τα αντικείμενα και πού είχαν εντοπιστεί τελευταία φορά.

Αυτό είναι ένα από τα ισχυρότερα επιχειρήματα υπέρ της παρακολούθησης RFID έργων τέχνης στα μουσεία. Βελτιώνει τη βεβαιότητα κατά τη διάρκεια κανονικών λειτουργιών, όχι μόνο σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Τα μουσεία μετακινούν αντικείμενα πολύ πιο συχνά απ' ό,τι αντιλαμβάνονται οι επισκέπτες. Ένα έργο μπορεί να φύγει από την αποθήκη για έλεγχο κατάστασης, φωτογράφιση, αντικατάσταση τζαμιού, διορθώσεις ετικετών, προετοιμασία δανεισμού, εναλλαγή αιθουσών, επιθεώρηση παρασίτων ή προβολή σε δωρητή. Σε ένα πολυάσχολο ίδρυμα, αυτές οι μετακινήσεις δημιουργούν κίνδυνο ακόμη και όταν δεν υπάρχει εγκληματική πρόθεση. Το αόρατο RFID βοηθά στη δημιουργία ιστορικού αντικειμένου αυτόματα καθώς τα έργα περνούν από καθορισμένα σημεία, εισέρχονται σε αίθουσες αποθήκευσης, εγκαταλείπουν χώρους προετοιμασίας κιβωτίων ή φτάνουν σε χώρους συντήρησης και προετοιμασίας εκθέσεων.

Τρωτότητες στα Παρασκήνια: Ένα Πανεπιστημιακό Μουσείο στη Βοστώνη

Οι επιμελητές γνωρίζουν επίσης ότι δεν ξεκινούν όλα τα προβλήματα ασφαλείας σε μια αίθουσα. Στην πραγματικότητα, μερικές από τις πιο ευάλωτες στιγμές συμβαίνουν στα παρασκήνια. Τα αντικείμενα σε αποθήκευση, διαμετακόμιση, καραντίνα, φωτογράφιση ή επεξεργασία εισερχόμενου δανεισμού είναι συχνά πιο εκτεθειμένα σε διακυμάνσεις χειρισμού από τα αντικείμενα που είναι ήδη τοποθετημένα υπό συναγερμό σε μια ολοκληρωμένη έκθεση. Ένα σύστημα διαχείρισης συλλογής μουσείου μπορεί να δείχνει την επίσημη τοποθεσία, αλλά η επίσημη τοποθεσία και η πραγματική τοποθεσία δεν ταιριάζουν πάντα σε πραγματικό χρόνο. Αυτή η αναντιστοιχία μπορεί να διαρκέσει μόνο τριάντα λεπτά, αλλά τριάντα λεπτά μπορούν να φανούν πολύ μεγάλα όταν ένας δανειστής τηλεφωνεί ή όταν εκκρεμεί μια έκθεση κατάστασης.

Ένα πανεπιστημιακό μουσείο στη Βοστώνη αντιμετώπισε αυτό το ζήτημα κατά τη διάρκεια ενός αιτήματος αίθουσας μελέτης που αφορούσε μια ομάδα σπάνιων έργων σε χαρτί. Ένας φάκελος δανείστηκε σωστά, αλλά η ροή επιστροφής έγινε συγκεχυμένη επειδή το γραφείο του υπεύθυνου καταγραφής, ο συντηρητής χαρτιού και ο συντονιστής της αίθουσας μελέτης υπέθεσαν ο καθένας ότι κάποιος άλλος είχε επιβεβαιώσει την επιστροφή του φακέλου στην περιορισμένη αποθήκευση. Τελικά βρέθηκε σε ένα συρτάρι που χρησιμοποιούνταν για προσωρινή προετοιμασία, αλλά η αναζήτηση κατανάλωσε μισή μέρα και πολύ άγχος. Το μουσείο υιοθέτησε αργότερα παθητικές ετικέτες RFID ενσωματωμένες σε αρχειακές θήκες αντί πάνω στο ίδιο το έργο τέχνης. Αυτό έδωσε στο προσωπικό ένα πιο αξιόπιστο σύστημα παρακολούθησης τεχνουργημάτων για τη μετακίνηση μεταξύ του θησαυροφυλακίου, της αίθουσας μελέτης και των χώρων συντήρησης, χωρίς να αλλάξει η εμφάνιση της συλλογής.

Ενσωμάτωση Φιλική προς τη Συντήρηση και Πραγματικά Παραδείγματα

Εδώ είναι που το αόρατο μέρος γίνεται απαραίτητο. Τα μουσεία έχουν δίκιο να είναι επιφυλακτικά. Οποιαδήποτε τεχνολογία ασφαλείας μουσείου χρησιμοποιείται γύρω από έργα τέχνης πρέπει να σέβεται τις πραγματικότητες της συντήρησης. Η τοποθέτηση ετικέτας, η επιλογή κόλλας, το υλικό της θήκης, η συμπεριφορά του σήματος και η μέθοδος στερέωσης έχουν όλα σημασία. Για ορισμένα αντικείμενα, η κατάλληλη απάντηση μπορεί να είναι μια κρυφή ετικέτα στο στήριγμα, στο χαρτόνι πλάτης, στον εσωτερικό χώρο της κορνίζας, στο κιβώτιο, στη βάση ή στο αρχειακό κάλυμμα αντί για ετικέτα που στερεώνεται απευθείας στο αντικείμενο. Για άλλα, ειδικά σύγχρονα έργα με πολύπλοκη κατασκευή, η στρατηγική RFID μπορεί να ενσωματωθεί στον εξοπλισμό προβολής ή στον σχεδιασμό συσκευασίας. Τα καλά συστήματα RFID μουσείων δεν είναι ένα μέγεθος για όλους. Σχεδιάζονται αντικείμενο προς αντικείμενο, κατηγορία προς κατηγορία, με τη συμμετοχή των συντηρητών από την αρχή.

Ένα Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης στη Σεούλ

Ένα κέντρο σύγχρονης τέχνης στη Σεούλ χρησιμοποίησε αυτή την προσέγγιση κατά τη διαχείριση μιας μικτής έκθεσης με έργα φωτός, γλυπτά και εύθραυστα επιτοίχια έργα. Το προσωπικό αρχικά αντιστάθηκε στο RFID επειδή υπέθεσε ότι οι ετικέτες θα ήταν οπτικά παρεμβατικές ή πολύ χονδροειδείς για ευαίσθητες εγκαταστάσεις. Αντ' αυτού, ο υπεύθυνος καταγραφής και ο συντηρητής συνεργάστηκαν για να κρύψουν διακριτικές ετικέτες RFID σε εξοπλισμό στηρίγματος, δίσκους μεταφοράς και εσωτερικά βάθρων όπου ήταν κατάλληλο. Αυτό έδωσε στο ίδρυμα πολύ καλύτερη ορατότητα κατά την εγκατάσταση και αποξήλωση χωρίς συμβιβασμούς στην αισθητική. Η μεγαλύτερη αλλαγή δεν ήταν καθόλου οπτική. Ήταν συναισθηματική. Το προσωπικό σταμάτησε να βασίζεται σε ερωτήσεις στους διαδρόμους όπως «Μετακίνησε κανείς αυτό το έργο;» και άρχισε να βασίζεται σε πραγματικά δεδομένα μετακίνησης αντικειμένων.

Ένας ακόμη λόγος για τον οποίο κάθε επιμελητής μουσείου πρέπει να παίρνει στα σοβαρά το αόρατο RFID είναι ότι μειώνει την εξάρτηση από την τέλεια ανθρώπινη συμπεριφορά. Τα μουσεία απασχολούν άτομα με υψηλή κατάρτιση, αλλά τα άτομα με υψηλή κατάρτιση παραμένουν άνθρωποι. Διακόπτονται. Παρασύρονται σε άλλες εργασίες. Υποθέτουν ότι ένας συνάδελφος κατέγραψε την αλλαγή τοποθεσίας. Αφήνουν ένα κιβώτιο στην άκρη για δέκα λεπτά που γίνονται ενενήντα. Η παραδοσιακή παρακολούθηση αντικειμένων συχνά λειτουργεί καλά μέχρι το χρονοδιάγραμμα να σφίξει, το ημερολόγιο εκθέσεων να γεμίσει ή πολλές ομάδες να επικαλύπτονται στον ίδιο χώρο. Τότε είναι που ένα έξυπνο επίπεδο παρακολούθησης περιουσιακών στοιχείων μουσείου γίνεται πολύτιμο.

Ένα Ιδιωτικό Μουσείο στην Πόλη του Μεξικού

Ένα ιδιωτικό μουσείο στην Πόλη του Μεξικού το διαπίστωσε κατά τη διάρκεια μιας γρήγορης εναλλαγής μεταξύ εκθέσεων. Ένα χάλκινο άγαλμα που ήταν προγραμματισμένο για αποξήλωση μεταφέρθηκε με καρότσι μαζί με δύο άλλα έργα, αλλά ένα αντικείμενο σταμάτησε σε έναν διάδρομο ενώ τα άλλα συνέχισαν προς τη συσκευασία. Το χάρτινο ίχνος διορθώθηκε τελικά, αλλά για ένα διάστημα έντασης η τοποθεσία αυτού του χάλκινου αγάλματος βασιζόταν σε υποθέσεις παρά σε αποδείξεις. Αφού το μουσείο επέκτεινε την τεχνολογία ασφαλείας αιθουσών βασισμένη σε RFID, η ομάδα λειτουργιών μπορούσε να επιβεβαιώσει τη μετακίνηση μέσω διαδρόμων εξυπηρέτησης και ελεγχόμενων θυρών πολύ πιο γρήγορα. Κανείς δεν υποστήριξε ότι το RFID αντικατέστησε τους υπεύθυνους καταγραφής. Απλώς βοήθησε τους υπεύθυνους καταγραφής να κάνουν τη δουλειά τους με λιγότερα τυφλά σημεία.

Η διαχείριση δανεισμών είναι ένας ακόμη τομέας όπου το αόρατο RFID κερδίζει ήσυχα τη θέση του. Κάθε επιμελητής που έχει χειριστεί εξερχόμενους ή εισερχόμενους δανεισμούς γνωρίζει πόσα σημεία επαφής εμπλέκονται. Η άφιξη του κιβωτίου, το ξεπακετάρισμα, η εγκλιματισμός, η επίβλεψη του μεταφορέα, η φωτογράφιση, η προσαρμογή του στηρίγματος, ο έλεγχος κατάστασης, η τοποθέτηση στην αίθουσα και η συσκευασία επιστροφής δημιουργούν όλα ευκαιρίες για σύγχυση. Ένα δανεισμένο έργο περιβάλλεται συχνά από πρόσθετο έλεγχο, και δικαίως. Οι δανειστές θέλουν βεβαιότητα, όχι ιστορίες για παρά τρίχα περιστατικά. Μια αόρατη ροή εργασίας RFID μπορεί να παρέχει αυτή τη βεβαιότητα συνδέοντας το αντικείμενο, το κιβώτιό του και μερικές φορές το στήριγμα ή τη θέση προβολής του μέσα σε μια ενιαία αλυσίδα παρακολουθούμενης μετακίνησης.

Ένα Μουσείο στο Εδιμβούργο

Ένα μουσείο στο Εδιμβούργο χρησιμοποίησε κρυφές ετικέτες RFID στο εσωτερικό κιβωτίων και σε δομές πλάτης κορνιζών για μια έκθεση δανεισμού μικρογραφιών πορτρέτων. Αυτά ήταν μικρά, υψηλής αξίας αντικείμενα που μπορούσαν εύκολα να είναι ασφαλή με τη μια έννοια και ταυτόχρονα λειτουργικά ευάλωτα με την άλλη. Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας εγκατάστασης, ένα αντικείμενο δεν έφτασε στην αναμενόμενη αίθουσα προετοιμασίας στην ώρα του επειδή το κιβώτιό του είχε ανακατευθυνθεί σε χώρο φύλαξης ενώ το προσωπικό εγκαταστάσεων ολοκλήρωνε μια ρύθμιση υγρασίας. Χωρίς RFID, η ομάδα θα είχε ξοδέψει πολύ περισσότερο χρόνο κυνηγώντας τηλεφωνήματα και χειρόγραφες σημειώσεις. Με αυτό, επιβεβαίωσαν γρήγορα την τελευταία ελεγχόμενη τοποθεσία του κιβωτίου και απέφυγαν έναν πολύ μεγαλύτερο πανικό.

Οι επιμελητές πρέπει επίσης να σκέφτονται πέρα από την κλοπή με τη στενή έννοια. Η ασφάλεια έργων τέχνης περιλαμβάνει την αποτροπή, ναι, αλλά περιλαμβάνει επίσης τη μείωση της τυχαίας λανθασμένης τοποθέτησης, της μη εξουσιοδοτημένης μετακίνησης και της αργής απόκρισης όταν συμβαίνει κάτι ασυνήθιστο. Το αόρατο RFID λειτουργεί καλά επειδή μπορεί να υποστηρίξει κανόνες ειδοποίησης χωρίς να δημιουργεί ατμόσφαιρα φρουρίου για τον επισκέπτη. Εάν ένα αντικείμενο περάσει από λάθος πόρτα, εγκαταλείψει μια καθορισμένη ζώνη απροσδόκητα ή εμφανιστεί σε χώρο όπου δεν θα έπρεπε, το προσωπικό μπορεί να ανταποκριθεί νωρίτερα και με μεγαλύτερη σαφήνεια. Αυτός είναι ένας πολύ διαφορετικός τύπος προστασίας από το να περιμένει κανείς απλώς μέχρι το τέλος της ημέρας για να παρατηρήσει ότι κάτι λείπει.

Ένα Μουσείο Σχεδίου στην Κοπεγχάγη

Ένα μουσείο σχεδίου στην Κοπεγχάγη το βρήκε χρήσιμο με μια προβολή μικρών διακοσμητικών ασημένιων αντικειμένων που αφαιρούνταν συχνά για εκπαιδευτικές συνεδρίες χειρισμού υπό επίβλεψη. Οι ίδιες οι συνεδρίες ήταν νόμιμες, αλλά η ακολουθία επιστροφής στην ασφαλή αποθήκευση ήταν ευάλωτη σε συνήθη σύγχυση επειδή πολλοί δίσκοι έμοιαζαν μεταξύ τους και χειρίζονταν από πολλά εκπαιδευμένα μέλη προσωπικού. Το μουσείο εισήγαγε διακριτικές ετικέτες RFID στο εσωτερικό δομών δίσκων και κάτω από μη ορατά υλικά στήριξης. Το αποτέλεσμα δεν ήταν δραματικό, αλλά ήταν πρακτικό. Το προσωπικό μπορούσε να επαληθεύσει ότι ο σωστός δίσκος και η σωστή ομάδα αντικειμένων είχαν επιστρέψει στη σωστή αίθουσα τη σωστή στιγμή. Αυτού του είδους ο ήσυχος έλεγχος είναι ακριβώς αυτό που πολλά μουσεία χρειάζονται περισσότερο.

Οι συζητήσεις για ασφάλιση και διαχείριση κινδύνου αλλάζουν επίσης. Τα ιδρύματα καλούνται να απαντήσουν όχι μόνο αν διαθέτουν συναγερμούς και κάμερες, αλλά και πώς τεκμηριώνουν την επιμέλεια και τη μετακίνηση ευαίσθητων αντικειμένων. Μια αόρατη εγκατάσταση ασφαλείας έργων τέχνης με RFID μπορεί να ενισχύσει αυτή τη συζήτηση επειδή αποδεικνύει ότι το μουσείο δεν βασίζεται εξ ολοκλήρου σε χειροκίνητα αρχεία για κρίσιμες μεταβάσεις. Για έργα υψηλής αξίας, εκθέσεις υψηλής επισκεψιμότητας ή συλλογές που δανείζονται συχνά, αυτό έχει σημασία. Δείχνει ότι το μουσείο κατανοεί την ασφάλεια ως διαδικασία, όχι απλώς ως αγορά εξοπλισμού.

Μια Εταιρική Συλλογή στη Ζυρίχη

Μια εταιρική συλλογή στη Ζυρίχη το ανακάλυψε αυτό αφού ένας εσωτερικός έλεγχος έθεσε ανησυχίες σχετικά με τη συχνότητα με την οποία τα έργα μετακινούνταν μεταξύ χώρων στελεχών, αποθήκης και εξωτερικών προμηθευτών κορνιζών. Δεν είχε υπάρξει κλοπή, αλλά υπήρχε υπερβολική χαλαρότητα στο αρχείο μετακινήσεων για να είναι άνετο. Προσθέτοντας κρυφές ετικέτες RFID μέσα σε υλικά πλάτης και χρησιμοποιώντας ελεγχόμενα σημεία ανάγνωσης σε περιοχές φόρτωσης και περιορισμένης πρόσβασης, η ομάδα της συλλογής δημιούργησε μια πιο υπερασπίσιμη διαδικασία παρακολούθησης. Η συζήτηση του ελέγχου μετατοπίστηκε από το «Νομίζουμε ότι ξέρουμε πού βρίσκονται όλα» στο «Μπορούμε να αποδείξουμε πώς κινούνται τα βασικά έργα μέσα στο σύστημα».

Υπάρχει επίσης ένα επιμελητικό επιχείρημα υπέρ του RFID που σπάνια λαμβάνει αρκετή προσοχή. Καλύτερα δεδομένα ασφαλείας υποστηρίζουν καλύτερη διαχείριση. Όταν το προσωπικό γνωρίζει τα ιστορικά μετακίνησης με μεγαλύτερη σαφήνεια, μπορεί να εντοπίσει περιττούς χειρισμούς, επαναλαμβανόμενα μοτίβα προετοιμασίας και λειτουργικές συνήθειες που ασκούν πίεση στα αντικείμενα. Με άλλα λόγια, η διαχείριση συλλογής μουσείου βελτιώνεται όχι μόνο επειδή η ασφάλεια γίνεται αυστηρότερη, αλλά επειδή η φροντίδα των αντικειμένων γίνεται εξυπνότερη. Ένα έργο που μετακινείται πολύ συχνά, παραμένει σε προετοιμασία πολύ καιρό ή δρομολογείται μέσα από άβολους χώρους αποκαλύπτει αυτά τα μοτίβα όταν το σύστημα παρακολούθησης είναι αρκετά καλό ώστε να τα δείχνει.

Ένα Μουσείο Φωτογραφίας στην Καλιφόρνια

Ένα μουσείο φωτογραφίας στην Καλιφόρνια το παρατήρησε αυτό αφού εισήγαγε την παρακολούθηση RFID για ένα μέρος της συλλογής κορνιζαρισμένων εκτυπώσεων. Ο στόχος ήταν η ασφάλεια έργων τέχνης, αλλά τα δεδομένα αποκάλυψαν κάτι άλλο: μια ομάδα εκτυπώσεων που ήταν προγραμματισμένη για επαναλαμβανόμενη εκπαιδευτική χρήση περνούσε από μια στενή περιοχή συμφόρησης πολύ πιο συχνά απ' ό,τι είχε αντιληφθεί το προσωπικό. Αυτό σήμαινε περισσότερη αναμονή σε καρότσια, περισσότερη προσωρινή ακούμπημα και περισσότερους περιττούς χειρισμούς απ' ό,τι το τμήμα θεωρούσε ιδανικό. Το μουσείο άλλαξε τη δρομολόγηση και την ανάθεση αποθήκευσης για αυτά τα έργα, βελτιώνοντας ταυτόχρονα τόσο την ασφάλεια όσο και τη ροή εργασίας διατήρησης.

Ξεπερνώντας τον Δισταγμό και Προχωρώντας με το Αόρατο RFID

Ένας λόγος για τον οποίο ορισμένοι επιμελητές διστάζουν είναι ο φόβος ότι το RFID ακούγεται πολύ τεχνικό ή πολύ εταιρικό για ένα περιβάλλον μουσείου. Αυτή η ανησυχία είναι κατανοητή, αλλά συνήθως υποχωρεί μόλις τα ιδρύματα σταματήσουν να σκέφτονται την τεχνολογία ως γκάτζετ και αρχίσουν να τη σκέφτονται ως ήσυχη υποδομή. Το αόρατο RFID δεν είναι εκεί για να εντυπωσιάσει τους επισκέπτες. Είναι εκεί για να υποστηρίξει τον υπεύθυνο καταγραφής, τον συντηρητή, τον διαχειριστή εκθέσεων και τον επιμελητή όταν το αντικείμενο βρίσκεται εκτός δημόσιας θέας και αρχίζει ο πραγματικός χειρισμός. Τα μουσεία έχουν ήδη αποδεχθεί την παρακολούθηση κλίματος, τον έλεγχο πρόσβασης, την ψηφιακή καταλογογράφηση και τις βάσεις δεδομένων κατάστασης ως μέρος της υπεύθυνης διαχείρισης. Η διακριτική παρακολούθηση RFID ανήκει στην ίδια συζήτηση.

Ένα Ιστορικό Μουσείο στην Οσάκα

Ένα ιστορικό μουσείο στην Οσάκα κατέληξε ακριβώς σε αυτό το συμπέρασμα κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης ανακαίνισης αποθήκης. Στην αρχή, η επιμελητική ομάδα ανησυχούσε ότι το RFID θα έμοιαζε με βιομηχανική επικάλυψη σε μια ευαίσθητη συλλογή. Στην πράξη, οι κρυφές ετικέτες τοποθετήθηκαν μέσα σε εγκεκριμένες θήκες, το σύστημα χρησιμοποιήθηκε μόνο σε ελεγχόμενα σημεία και η καθημερινή εμπειρία ήταν εκπληκτικά φυσική. Αυτό που άλλαξε περισσότερο ήταν η εμπιστοσύνη του προσωπικού κατά τις ημέρες μετακίνησης. Οι άνθρωποι δεν βασίζονταν πλέον μόνο σε προφορικές διαβεβαιώσεις όταν καρότσια, ράφια και κουτιά κυκλοφορούσαν σε προσωρινές ζώνες εργασίας.

Τίποτα από αυτά δεν σημαίνει ότι κάθε αντικείμενο σε κάθε μουσείο χρειάζεται το ίδιο σχέδιο επισήμανσης. Αυτό θα ήταν απλοϊκό και, ειλικρινά, όχι πολύ μουσειακό. Η σωστή προσέγγιση εξαρτάται από τον τύπο του αντικειμένου, τις απαιτήσεις του δανειστή, τα όρια συντήρησης, την κλίμακα του ιδρύματος, τη ροή εργασίας του προσωπικού και το προφίλ απειλής. Ορισμένα ιδρύματα μπορεί να ξεκινήσουν με έργα υψηλής αξίας, δανεισμένα αντικείμενα ή παρακολούθηση μετακίνησης αποθήκης. Άλλα μπορεί να ξεκινήσουν με κιβώτια, πλαίσια διαμετακόμισης και αίθουσες προετοιμασίας εκθέσεων πριν επεκτείνουν το σύστημα περαιτέρω. Το ζήτημα δεν είναι να επιβληθεί πανομοιότυπη μεταχείριση σε ολόκληρη τη συλλογή. Το ζήτημα είναι να σταματήσουμε να αποδεχόμαστε τα αποτρέψιμα κενά ορατότητας ως φυσιολογικά.

Ένα Ναυτικό Μουσείο στη Λισαβόνα

Ένα ναυτικό μουσείο στη Λισαβόνα ακολούθησε αυτή τη σταδιακή πορεία. Αντί να επιχειρήσει ένα πλήρες σύστημα RFID μουσείου μονομιάς, ξεκίνησε με κρυφές ετικέτες RFID σε κιβώτια εξερχόμενων δανεισμών, επιλεγμένες προθήκες αιθουσών και μια χούφτα συχνά εναλλασσόμενα ναυτιλιακά όργανα. Μέσα σε ένα χρόνο, το προσωπικό είχε αρκετά στοιχεία για να δικαιολογήσει ευρύτερη χρήση, επειδή το σύστημα απέδειξε την αξία του σε συνηθισμένες λειτουργίες. Ένα αντικείμενο δεν σώθηκε από κινηματογραφική κλοπή. Κάτι πιο ρεαλιστικό συνέβη αντ' αυτού: αρκετές αγχωτικές ημέρες μετακίνησης έγιναν πιο ήρεμες, ταχύτερες και ευκολότερες στην επαλήθευση.

Αυτό είναι το πραγματικό επιχείρημα υπέρ του αόρατου RFID στα μουσεία. Οι επιμελητές δεν χρειάζονται περισσότερο θόρυβο. Χρειάζονται λιγότερες στιγμές αβεβαιότητας. Χρειάζονται καλύτερη απόδειξη όταν ένα αντικείμενο μετακινείται, σαφέστερη λογοδοσία όταν πολλά τμήματα επικαλύπτονται και ισχυρότερο έλεγχο χωρίς συμβιβασμούς στην ποιότητα της προβολής ή στα πρότυπα συντήρησης. Το αόρατο RFID προσφέρει ακριβώς αυτό όταν σχεδιάζεται έξυπνα. Δεν αντικαθιστά την επαγγελματική κρίση, την καταγραφική πειθαρχία ή τα παραδοσιακά μέτρα ασφαλείας. Τα ενισχύει.

Κάθε επιμελητής μουσείου δεν χρειάζεται το αόρατο RFID επειδή ακούγεται μοντέρνο. Το χρειάζεται επειδή τα μουσεία είναι γεμάτα ήσυχες μεταβάσεις, και οι ήσυχες μεταβάσεις είναι εκεί όπου αυξάνεται η αβεβαιότητα. Τα καλύτερα συστήματα ασφαλείας έργων τέχνης είναι συχνά αυτά που ο επισκέπτης δεν προσέχει ποτέ και ο επιμελητής τελικά σταματά να σκέφτεται επειδή απλώς λειτουργούν. Αυτή είναι η υπόσχεση του αόρατου RFID για την ασφάλεια έργων τέχνης. Κάνει τη συλλογή ευκολότερη στην προστασία χωρίς να ζητά από το μουσείο να σταματήσει να μοιάζει με μουσείο.