Το κρυφό πρόβλημα στην εκτύπωση καρτών RFID διπλής συχνότητας

Διπλής συχνότητας κάρτες RFID ακούγονται σαν μια τέλεια λύση όταν ένα έργο χρειάζεται να συνδέσει δύο συστήματα ταυτόχρονα. Μία κάρτα μπορεί να ανοίξει μια παλιά πόρτα ελέγχου πρόσβασης 125 kHz και να λειτουργήσει επίσης με έναν αναγνώστη έξυπνων καρτών 13.56 MHz. Μία κάρτα μπορεί να υποστηρίξει ένα παλαιότερο σύστημα εγγύτητας και ένα νέο σύστημα lockers MIFARE. Μία κάρτα μπορεί να φέρει λειτουργίες HF και UHF για ταυτοποίηση προσωπικού και μετακίνηση περιουσιακών στοιχείων. Στο χαρτί, φαίνεται κομψό. Λιγότερες κάρτες στο πορτοφόλι, λιγότερα διαπιστευτήρια προς διαχείριση και μια ομαλότερη εμπειρία χρήστη. Όμως, όταν οι αγοραστές θέλουν αυτές τις ίδιες κάρτες RFID διπλής συχνότητας εκτυπωμένες με φωτογραφίες υπαλλήλων, λογότυπα, barcodes, κωδικούς QR, χρωματιστά φόντα και υψηλής ποιότητας φινιρίσματα, τα κρυφά προβλήματα αρχίζουν να εμφανίζονται.

Γιατί οι κάρτες διπλής συχνότητας δεν είναι συνηθισμένες

Το κύριο πρόβλημα είναι απλό αλλά εύκολο να παραβλεφθεί: μια κάρτα RFID διπλής συχνότητας δεν είναι απλώς μια κανονική κενή κάρτα PVC με επιπλέον μαγεία στο εσωτερικό της. Μπορεί να περιέχει δύο chips, δύο κεραίες, διαφορετικά υλικά κεραίας, ειδικά στρώματα ένθετο, επιπλέον στρώματα κόλλας και μια πιο περίπλοκη εσωτερική διάταξη. Αυτή η δομή μπορεί να επηρεάσει την επιπεδότητα της κάρτας, το πάχος, την ομαλότητα της επιφάνειας, την αντοχή στη θερμότητα, την ευθυγράμμιση εκτύπωσης, την ασφάλεια διάτρησης και ακόμη και την αίσθηση της τελικής κάρτας στο χέρι. Μια τυπική εκτυπώσιμη κάρτα RFID χρειάζεται ήδη καλή πλαστικοποίηση και σωστή τοποθέτηση chip. Μια εκτυπώσιμη κάρτα RFID διπλής συχνότητας χρειάζεται ακόμη πιο προσεκτική μηχανική σχεδίαση, επειδή ο εκτυπωτής πρέπει να χειριστεί μια κάρτα που εσωτερικά είναι πιο πολύπλοκη από ό,τι φαίνεται.

Πραγματικές αποτυχίες εκτύπωσης

Μια εταιρεία διαχείρισης εγκαταστάσεων στο Μάντσεστερ, την οποία μπορούμε να αποκαλούμε Northbridge Access, το έμαθε αυτό κατά τη διάρκεια αναβάθμισης μιας πανεπιστημιούπολης. Ο πελάτης ήθελε μία κάρτα που θα μπορούσε να λειτουργήσει με ένα παλιό σύστημα πόρτας χαμηλής συχνότητας και ένα νέο σύστημα έξυπνων lockers HF. Τα πρώτα δείγματα λειτούργησαν ηλεκτρονικά, οπότε όλοι ενέκριναν την παραγγελία γρήγορα. Στη συνέχεια, το γραφείο ταυτοτήτων προσπάθησε να εκτυπώσει φωτογραφίες προσωπικού με έναν επιτραπέζιο εκτυπωτή απευθείας στην κάρτα. Ορισμένες κάρτες εμφάνισαν αμυδρές ανυψωμένες περιοχές κάτω από την εκτυπωμένη επιφάνεια και μερικές φωτογραφίες είχαν θαμπά σημεία όπου η κεφαλή εκτύπωσης πέρασε πάνω από εσωτερικά εξαρτήματα. Η κάρτα μπορούσε να ανοίξει πόρτες, αλλά δεν έδειχνε αρκετά επαγγελματική για προσωπικό πρώτης γραμμής. Το πρόβλημα δεν ήταν το ίδιο το chip. Ήταν ο συνδυασμός της εσωτερικής δομής της κάρτας και της μεθόδου εκτύπωσης.

Γι' αυτό οι αγοραστές πρέπει να σταματήσουν να αντιμετωπίζουν τις "διπλής συχνότητας" μόνο ως προδιαγραφή chip. Για την εκτύπωση, το φυσικό σώμα κάρτας έχει εξίσου μεγάλη σημασία με τη λειτουργία RFID. Μια κάρτα RFID διπλής συχνότητας 125 kHz και 13.56 MHz μπορεί να συμπεριφέρεται διαφορετικά από μια κάρτα διπλής συχνότητας HF και UHF. Μια κάρτα διπλής συχνότητας συμβατή με HID και MIFARE μπορεί να έχει διαφορετική τοποθέτηση ένθετο από μια κάρτα EM4200 και NTAG. Μια κάρτα διπλής συχνότητας UHF και NFC μπορεί να απαιτεί πιο προσεκτικό συντονισμό κεραίας και εσωτερικές αποστάσεις. Εάν η κάρτα πρόκειται να εκτυπωθεί μετά την παραγωγή από εκτυπωτή καρτών ταυτότητας, ο προμηθευτής πρέπει να το γνωρίζει αυτό πριν σχεδιαστεί και πλαστικοποιηθεί το ένθετο.

Οι επιτραπέζιοι εκτυπωτές καρτών δεν είναι πάντα ανεκτικοί. Οι εκτυπωτές απευθείας στην κάρτα τοποθετούν την κεφαλή εκτύπωσης πολύ κοντά στην επιφάνεια της κάρτας και βασίζονται σε αρκετά ομαλά και συνεπή σώματα καρτών PVC. Εάν η κάρτα διπλής συχνότητας έχει μικροσκοπικές ανώμαλες ζώνες, εσωτερικές κορυφώσεις κεραίας ή μια ελαφρώς παχύτερη περιοχή chip, ο εκτυπωτής μπορεί να παράγει κενά χρώματος, θολές άκρες, λευκές κηλίδες ή αδύναμη κάλυψη. Οι εκτυπωτές επαναμεταφοράς είναι συνήθως καλύτεροι στον χειρισμό ανώμαλων επιφανειών, επειδή η εικόνα εκτυπώνεται πρώτα σε ένα φιλμ και στη συνέχεια μεταφέρεται στην κάρτα, αλλά ακόμη και οι εκτυπωτές επαναμεταφοράς έχουν όρια πάχους, θερμότητας και επιπεδότητας. Μια κάρτα που φαίνεται αποδεκτή χωρίς εκτύπωση μπορεί να συμπεριφερθεί άσχημα υπό θερμότητα και πίεση.

Ένας όμιλος νοσοκομείων στη Σεούλ, με την ονομασία Hanwell Medical, ήθελε κάρτες ταυτότητας υπαλλήλων διπλής συχνότητας που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν με παλαιότερους αναγνώστες παρουσίας και νεότερους ασφαλείς αναγνώστες πρόσβασης. Η ομάδα HR σχεδίασε ένα badge πλήρους χρώματος με ανοιχτό μπλε φόντο και φωτογραφίες προσωπικού. Η πρώτη δοκιμή εκτύπωσης με εκτυπωτή απευθείας στην κάρτα παρήγαγε λεπτές λευκές γραμμές κοντά στο αριστερό άκρο ορισμένων καρτών. Στην αρχή, το νοσοκομείο κατηγόρησε την κορδέλα. Στη συνέχεια κατηγόρησε τον εκτυπωτή. Ο προμηθευτής τελικά έκοψε ένα δείγμα και διαπίστωσε ότι ένα στρώμα κεραίας βρισκόταν πολύ κοντά στην επιφάνεια σε εκείνη την περιοχή. Η δεύτερη παρτίδα χρησιμοποίησε αναθεωρημένη δομή κάρτας και διαδικασία εκτύπωσης επαναμεταφοράς. Οι τελικές κάρτες έδειχναν καθαρές, αλλά η καθυστέρηση έδειξε πώς η αόρατη εσωτερική σχεδίαση μπορεί να επηρεάσει την ορατή ποιότητα εκτύπωσης.

Κρυφά τεχνικά ζητήματα

Πάχος και συμβατότητα εκτυπωτή

Το πάχος είναι ένα άλλο κρυφό ζήτημα. Πολλοί οργανισμοί αναμένουν ότι οι κάρτες RFID θα ακολουθούν το γνωστό πάχος πιστωτικής κάρτας περίπου 0.76 mm. Οι κάρτες διπλής συχνότητας μπορούν συχνά να κατασκευαστούν κοντά σε αυτό το πάχος, αλλά δεν είναι εύκολος κάθε συνδυασμός. Δύο κεραίες και δύο chips χρειάζονται χώρο. Εάν ο κατασκευαστής πιέσει τα πάντα σε ένα τυπικό πάχος χωρίς καλό έλεγχο υλικών, η κάρτα μπορεί να γίνει ανώμαλη, λιγότερο ανθεκτική ή πιο πιθανό να παραμορφωθεί. Εάν ο κατασκευαστής κάνει την κάρτα παχύτερη για να βελτιώσει την εσωτερική σταθερότητα, η κάρτα μπορεί να μην τροφοδοτείται ομαλά μέσω ορισμένων εκτυπωτών καρτών ταυτότητας, διανεμητών καρτών, κλειδαριών ξενοδοχείων, τουρνικέ, θηκών badge ή αυτόματων πωλητών. Ο αγοραστής μπορεί να λύσει ένα πρόβλημα και να δημιουργήσει τρία νέα.

Μια αλυσίδα coworking στο Άμστερνταμ, με την ονομασία Canal Desk, παρήγγειλε κάρτες μέλους RFID διπλής συχνότητας ώστε τα μέλη να μπορούν να χρησιμοποιούν ένα διαπιστευτήριο για πρόσβαση κτιρίου και καταχώριση σε αίθουσες συσκέψεων μέσω NFC. Οι κάρτες ήταν ελαφρώς παχύτερες από τις προηγούμενες κάρτες PVC της αλυσίδας'. Κανείς δεν το πρόσεξε κατά την έγκριση, επειδή τα δείγματα δοκιμάστηκαν στο χέρι. Όταν τα τοπικά γραφεία προσπάθησαν να εκτυπώσουν ονόματα μελών κατά παραγγελία, ο τροφοδότης του εκτυπωτή καρτών παρέλειψε αρκετές κάρτες και μπλόκαρε δύο φορές σε ένα πρωινό. Ο εκτυπωτής ήταν πιστοποιημένος για στενό εύρος πάχους κάρτας και οι νέες κάρτες βρίσκονταν κοντά στο ανώτατο όριο. Η Canal Desk άλλαξε τη ροή εργασίας της παραγγέλνοντας προεκτυπωμένες κάρτες από τον κατασκευαστή καρτών RFID και χρησιμοποιώντας εξατομίκευση τύπου ετικέτας για προσωρινά μέλη. Δεν ήταν το αρχικό σχέδιο, αλλά σταμάτησε τα προβλήματα του εκτυπωτή.

Ευαισθησία στη θερμότητα κατά την εκτύπωση

Η θερμότητα μπορεί να είναι μεγαλύτερο πρόβλημα από ό,τι περιμένουν οι αγοραστές. Η εκτύπωση καρτών περιλαμβάνει θερμότητα, πίεση και κίνηση. Η εκτύπωση επαναμεταφοράς και η πλαστικοποίηση μπορούν να εκθέσουν την κάρτα σε υψηλότερες θερμοκρασίες από τον απλό χειρισμό επιφάνειας. Μια κάρτα RFID διπλής συχνότητας περιέχει εσωτερικά στρώματα συγκόλλησης, υλικά κεραίας και μονάδες chip που πρέπει να επιβιώσουν αυτής της διαδικασίας χωρίς μετατόπιση, φυσαλίδες ή αποδυνάμωση. Εάν η κάρτα είναι κακώς πλαστικοποιημένη, η θερμότητα μπορεί να αποκαλύψει προβλήματα που ήταν αόρατα πριν από την εκτύπωση. Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι κύρτωση της κάρτας, φυσαλίδες στην επιφάνεια, αποκόλληση στα άκρα ή μειωμένη απόδοση ανάγνωσης μετά την εκτύπωση.

Ένα πολυτελές γυμναστήριο στο Ντουμπάι, με την ονομασία Atlas Motion, ήθελε μαύρες κάρτες RFID διπλής συχνότητας με χρυσά ονόματα μελών. Η κάρτα έπρεπε να λειτουργεί με έναν παλαιότερο αναγνώστη εγγύτητας στην είσοδο του πάρκινγκ και ένα νέο σύστημα lockers MIFARE μέσα στο κλαμπ. Τα πρώτα δείγματα παραγωγής διάβαζαν σωστά πριν από την εκτύπωση. Μετά τη θερμή σφράγιση και το επιπλέον φινίρισμα επιφάνειας, αρκετές κάρτες εμφάνισαν αδύναμη απόδοση HF στον αναγνώστη των lockers. Η διαδικασία διακόσμησης είχε προσθέσει θερμότητα και πίεση κοντά στην περιοχή της κεραίας. Ο προμηθευτής επανασχεδίασε την τοποθέτηση του γραφιστικό και προσάρμοσε τη διαδικασία φινιρίσματος ώστε το διακοσμητικό φύλλο να αποφεύγει ευαίσθητες περιοχές. Η κάρτα εξακολουθούσε να φαίνεται υψηλής ποιότητας, αλλά η σχεδίαση έπρεπε να σέβεται τη διάταξη RFID.

Τοποθέτηση γραφιστικό και παρεμβολή κεραίας

Η τοποθέτηση γραφιστικό είναι ένα από τα λιγότερο συζητημένα προβλήματα με τις εκτυπώσιμες κάρτες RFID διπλής συχνότητας. Οι σχεδιαστές βλέπουν ένα κενό ορθογώνιο. Οι μηχανικοί βλέπουν chips, πηνία, βρόχους κεραίας, ζώνες σύζευξης και ασφαλείς περιοχές διάτρησης. Εάν η σχεδίαση περιλαμβάνει μεγάλο σκούρο φόντο, μεταλλικό μελάνι, σφράγιση φύλλου, βαριά επίστρωση UV, κωδικούς QR, barcodes, φωτογραφίες προσωπικού ή πάνελ υπογραφής, αυτά τα στοιχεία μπορεί να αλληλεπιδράσουν με τη δομή της κάρτας ή την απόδοση του αναγνώστη. Τα μεταλλικά μελάνια και τα φύλλα μπορεί να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα κοντά στις κεραίες. Ακόμη και όταν δεν μπλοκάρουν εντελώς το σήμα, μπορεί να μειώσουν τη σταθερότητα ανάγνωσης. Η κάρτα μπορεί να περάσει ένα γρήγορο τεστ και να αποτύχει στην πραγματική καθημερινή χρήση όταν οι αναγνώστες είναι τοποθετημένοι πίσω από γυαλί, μεταλλικά πάνελ ή παχείς τοίχους.

Μια λέσχη ιδιωτών μελών στο Λονδίνο, με την ονομασία Alder & Vale, παρήγγειλε κάρτες πρόσβασης διπλής συχνότητας με σκούρα εκτυπωμένη υφή καρυδιάς και μεταλλικό ασημί λογότυπο. Οι κάρτες έδειχναν όμορφες στο mockup. Σε πραγματικές δοκιμές, το μεταλλικό λογότυπο βρισκόταν πολύ κοντά στην περιοχή της κεραίας HF και η κάρτα χρειαζόταν πιο ακριβές άγγιγμα από το αναμενόμενο. Η λέσχη θα μπορούσε να είχε αποδεχθεί τη χαμηλότερη απόδοση, αλλά αυτό θα είχε ενοχλήσει τα μέλη στην κεντρική είσοδο. Η ομάδα σχεδίασης μετακίνησε το εφέ φύλλου σε ένα μικρότερο σημάδι γωνίας και άλλαξε το κύριο λογότυπο σε μη μεταλλικό μελάνι. Η κάρτα έγινε ελαφρώς λιγότερο εντυπωσιακή αλλά πολύ πιο αξιόπιστη.

Κίνδυνοι διάτρησης υποδοχής

Η διάτρηση υποδοχής δημιουργεί έναν ακόμη σοβαρό κίνδυνο. Πολλά badge υπαλλήλων και κάρτες ελέγχου πρόσβασης χρειάζονται μια υποδοχή για κορδόνι λαιμού ή καρούλι badge. Αλλά μια κάρτα διπλής συχνότητας έχει περισσότερες εσωτερικές δομές από μια κάρτα μονής συχνότητας, που σημαίνει λιγότερες ασφαλείς θέσεις για διάτρηση. Εάν ένα τοπικό τυπογραφείο διατρήσει την κάρτα μετά την παραγωγή χωρίς να γνωρίζει τη διάταξη της κεραίας, μπορεί να κόψει μια κεραία, να καταστρέψει μια σύνδεση chip ή να αποδυναμώσει το σώμα της κάρτας. Η κάρτα μπορεί να εκτυπωθεί όμορφα, αλλά μπορεί να σταματήσει να διαβάζει σε μία συχνότητα ή να αποτύχει μετά από μερικές εβδομάδες κάμψης γύρω από την υποδοχή.

Ένα εργοστάσιο κατασκευής στο Μοντερέι, με την ονομασία Vela Components, παρήγγειλε badge υπαλλήλων διπλής συχνότητας που συνδύαζαν πρόσβαση εγγύτητας 125 kHz με πληρωμή καφετέριας 13.56 MHz. Οι κάρτες έφτασαν χωρίς διάτρηση, επειδή η ομάδα προμηθειών σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει έναν τοπικό εκτυπωτή badge. Το τοπικό κατάστημα διατρύπησε υποδοχές στη συνήθη θέση κοντά στην κορυφή. Περίπου δέκα τοις εκατό των καρτών απέτυχαν στους αναγνώστες της καφετέριας μέσα στον πρώτο μήνα. Η υποδοχή δεν είχε καταστρέψει αμέσως κάθε κεραία, αλλά αποδυνάμωσε μια ευαίσθητη περιοχή αρκετά ώστε η καθημερινή κάμψη να ολοκληρώσει τη ζημιά. Η παρτίδα αντικατάστασης ήρθε από τον κατασκευαστή καρτών RFID με ασφαλή θέση υποδοχής σχεδιασμένη στη δομή της κάρτας. Αυτή η μικρή αλλαγή σχεδιασμού έσωσε το έργο.

Κωδικοποίηση και επαλήθευση δεδομένων

Η κωδικοποίηση είναι ένα άλλο κρυφό μέρος του προβλήματος εκτύπωσης. Ορισμένοι αγοραστές εκτυπώνουν πρώτα και κωδικοποιούν αργότερα. Κάποιοι κωδικοποιούν πρώτα και εκτυπώνουν αργότερα. Κάποιοι χρειάζονται εκτύπωση μεταβλητών δεδομένων, όπου ο ορατός αριθμός κάρτας, το barcode, ο κωδικός QR και τα δεδομένα RFID πρέπει όλα να ταιριάζουν. Με μια κάρτα διπλής συχνότητας, μπορεί να υπάρχουν δύο διαφορετικά IDs ή δομές μνήμης προς διαχείριση. Το chip LF μπορεί να έχει έναν αριθμό, το chip HF μπορεί να έχει άλλο UID και το λογισμικό πρόσβασης μπορεί να χρησιμοποιεί κωδικό εγκατάστασης ή κρυπτογραφημένα δεδομένα εφαρμογής. Εάν η ροή εργασίας εκτύπωσης δεν ελέγχεται, μια κάρτα μπορεί να εμφανίζει λάθος εκτυπωμένο αριθμό για ένα από τα ενσωματωμένα chips. Αυτού του είδους το λάθος είναι επώδυνο, επειδή η κάρτα φαίνεται επίσημη ενώ τα δεδομένα πίσω από αυτήν είναι λανθασμένα.

Ένα πανεπιστήμιο στο Τορόντο, με την ονομασία Eastlake College, χρησιμοποίησε κάρτες φοιτητών διπλής συχνότητας κατά τη διάρκεια μετάβασης σε νέο σύστημα πρόσβασης κτιρίου. Το παλιό σύστημα κοιτώνων χρησιμοποιούσε κάρτες εγγύτητας, ενώ το νέο σύστημα βιβλιοθήκης και πληρωμών χρησιμοποιούσε έξυπνες κάρτες HF. Το γραφείο καρτών εκτύπωσε πρώτα ονόματα φοιτητών και ορατούς αριθμούς και στη συνέχεια κωδικοποίησε τη λειτουργία έξυπνης κάρτας. Κατά τη διάρκεια μιας πολυάσχολης εβδομάδας εγγραφών, ένας δίσκος καρτών περιστράφηκε με λάθος σειρά. Αρκετοί φοιτητές έλαβαν κάρτες όπου το εκτυπωμένο ID ταίριαζε με τον φοιτητή, αλλά το προφίλ πληρωμής HF ανήκε σε κάποιον άλλο. Το πανεπιστήμιο διόρθωσε τη ροή εργασίας χρησιμοποιώντας επαλήθευση barcode σε κάθε στάδιο και εκτυπώνοντας μόνο αφού είχαν αντιστοιχιστεί και οι δύο ταυτότητες chip στη βάση δεδομένων.

Η συνέπεια χρώματος μπορεί επίσης να γίνει δυσκολότερη. Εάν η επιφάνεια της κάρτας δεν είναι απόλυτα ομοιόμορφη λόγω εσωτερικών inlays, τα μεγάλα συμπαγή φόντα μπορεί να αποκαλύψουν μικροσκοπικές διαφορές. Οι λευκές κάρτες με απλό μαύρο κείμενο μπορούν να κρύψουν πολλά. Τα σχέδια πλήρους χρώματος, τα φόντα με διαβάθμιση, οι μεγάλες φωτογραφίες και η σκούρα εκτύπωση από άκρη σε άκρη αποκαλύπτουν περισσότερα. Ένας αγοραστής μπορεί να εγκρίνει ένα απλό λευκό δείγμα και στη συνέχεια να απογοητευτεί όταν το τελικό εκτυπωμένο γραφιστικό εμφανίζει λεπτές κυματισμούς ή ανομοιόμορφη γυαλάδα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για προσαρμοσμένες εκτυπωμένες κάρτες RFID διπλής συχνότητας που χρησιμοποιούνται ως κάρτες VIP, κάρτες-κλειδιά ξενοδοχείων ή εταιρικά badge όπου η εμφάνιση έχει σημασία.

Ένας όμιλος boutique ξενοδοχείων στη Λισαβόνα, με την ονομασία Casa Ardent, ήθελε κάρτες PVC διπλής συχνότητας με όψη ξύλου που θα λειτουργούσαν με παλιές κλειδαριές ξενοδοχείων και ένα νέο σύστημα εμπειρίας επισκεπτών NFC. Το γραφιστικό χρησιμοποιούσε εκτύπωση υφής καφέ ξύλου σε ολόκληρη την κάρτα. Μετά την παραγωγή, η εκτυπωμένη υφή έκανε τις μικρές επιφανειακές διακυμάνσεις πιο ορατές, σχεδόν σαν σκιές κάτω από το σχέδιο. Οι επισκέπτες πιθανώς δεν θα είχαν αναλύσει την αιτία, αλλά η ομάδα του ξενοδοχείου το πρόσεξε αμέσως, επειδή το επωνυμία βασιζόταν σε εκλεπτυσμένες λεπτομέρειες. Ο προμηθευτής συνέστησε ελαφρύτερο γραφιστικό, διαφορετικό overlay και εκτύπωση στο εργοστάσιο αντί για εκτύπωση μετά την παραγωγή σε επιτραπέζιο μηχάνημα. Η δεύτερη παρτίδα έδειχνε πιο ομαλή και εξακολουθούσε να υποστηρίζει και τα δύο συστήματα.

Η επιλογή υλικού έχει σημασία

Η επιλογή υλικού δεν πρέπει να είναι δευτερεύουσα σκέψη. Το PVC είναι κοινό για κάρτες RFID, αλλά οι κάρτες διπλής συχνότητας μπορούν επίσης να χρησιμοποιούν PETG, σύνθετο PVC, πολυανθρακικό, ξύλο ή άλλα πολυστρωματικά υλικά ανάλογα με την εφαρμογή. Ορισμένα υλικά εκτυπώνονται καλύτερα από άλλα. Κάποια ανέχονται καλύτερα τη θερμότητα. Κάποια είναι πιο σταθερά για ενσωματωμένα inlays διπλής συχνότητας. Κάποια φαίνονται υψηλής ποιότητας αλλά δημιουργούν περιορισμούς στον αναγνώστη ή τον εκτυπωτή. Εάν η κάρτα πρέπει να είναι ανθεκτική, εκτυπώσιμη και διπλής συχνότητας ταυτόχρονα, ο προμηθευτής πρέπει να προτείνει το υλικό με βάση τη συνολική απαίτηση, όχι μόνο το χαμηλότερο κόστος μονάδας.

Ένας εργολάβος δημόσιων μεταφορών στη Βραζιλία, με την ονομασία Urbano Link, δοκίμασε κάρτες διπλής συχνότητας για πάσες προσωπικού που χρειάζονταν τόσο πρόσβαση στο αμαξοστάσιο όσο και σύνδεση σε εξοπλισμό. Η ομάδα ήθελε μια φθηνότερη έκδοση PVC, αλλά οι κάρτες θα εκτυπώνονταν, θα πλαστικοποιούνταν, θα κλιπώνονταν σε στολές και θα χρησιμοποιούνταν σε εξωτερικούς χώρους. Τα πρώτα δείγματα παραμορφώθηκαν ελαφρώς αφού έμειναν σε ζεστά οχήματα. Η τελική έκδοση χρησιμοποίησε πιο σταθερή σύνθετη δομή και απλούστερη εκτυπωμένη διάταξη. Η κάρτα κόστισε περισσότερο, αλλά απέφυγε την αμηχανία των κυρτωμένων διαπιστευτηρίων προσωπικού στα σημεία ελέγχου. Ο αγοραστής έμαθε ότι το χαμηλού κόστους PVC δεν είναι πάντα η σωστή επιλογή όταν εμπλέκονται δύο συστήματα RFID και εξωτερική χρήση.

Δοκιμή και των δύο συχνοτήτων μετά την εκτύπωση

Ένα άλλο κρυφό ζήτημα είναι η δοκιμή μόνο μίας συχνότητας μετά την εκτύπωση. Πολλές ομάδες δοκιμάζουν τον παλιό αναγνώστη πόρτας, βλέπουν ότι η κάρτα λειτουργεί και υποθέτουν ότι το έργο είναι εντάξει. Ή δοκιμάζουν τον αναγνώστη HF και ξεχνούν τον αναγνώστη LF. Μια κάρτα RFID διπλής συχνότητας πρέπει να δοκιμάζεται σε όλους τους προβλεπόμενους τύπους αναγνωστών πριν και μετά την εκτύπωση, τη διάτρηση, την πλαστικοποίηση και το φινίρισμα. Πρέπει επίσης να δοκιμάζεται στο πραγματικό περιβάλλον: αναγνώστες πόρτας, τουρνικέ, lockers, εκτυπωτές, περίπτερα αυτοεξυπηρέτησης, κλειδαριές ξενοδοχείων, αναγνώστες αυτόματων πωλητών, τερματικά παρουσίας προσωπικού και φορητές συσκευές. Μια κάρτα που διαβάζεται σε έναν επιτραπέζιο αναγνώστη στο γραφείο του προμηθευτή' μπορεί να μην διαβάζεται το ίδιο ομαλά σε έναν αναγνώστη τοποθετημένο σε τοίχο πίσω από παχύ πλαστικό κάλυμμα.

Μια εταιρεία εφοδιαστική στη Βαρσοβία, με την ονομασία Northlane Freight, παρήγγειλε κάρτες ταυτότητας διπλής συχνότητας για οδηγούς. Η πλευρά LF άνοιγε τις πύλες της αυλής, ενώ η πλευρά UHF ή HF υποστήριζε εσωτερικό καταχώριση οχημάτων ανάλογα με το αμαξοστάσιο. Τα δείγματα δοκιμάστηκαν μόνο στον αναγνώστη του γραφείου, όχι στο εξωτερικό βάθρο της πύλης. Μετά την εκτύπωση και την πλαστικοποίηση, ορισμένες κάρτες απαιτούσαν άβολη τοποθέτηση στην πύλη. Οι οδηγοί άρχισαν να ακουμπούν την κάρτα αρκετές φορές, καθυστερώντας τη λωρίδα εισόδου. Η εταιρεία αργότερα απαίτησε κάθε παρτίδα καρτών να δοκιμάζεται στον πραγματικό αναγνώστη της πύλης και στο τερματικό εσωτερικού χώρου πριν από την αποδοχή. Η τεχνική προδιαγραφή ήταν σωστή, αλλά η διαδικασία δοκιμής ήταν πολύ επιφανειακή.

Οι αγοραστές πρέπει επίσης να κατανοήσουν ότι οι κάρτες διπλής συχνότητας μπορεί να έχουν υψηλότερα ποσοστά απορρίψεων κατά την παραγωγή και την εκτύπωση. Περισσότερα εσωτερικά μέρη σημαίνουν περισσότερες πιθανότητες αποτυχίας. Περισσότερες απαιτήσεις εκτύπωσης σημαίνουν περισσότερα βήματα ποιοτικού ελέγχου. Εάν μια κάρτα πρέπει να περάσει ανάγνωση LF, ανάγνωση HF, οπτικό έλεγχο, έλεγχο πάχους, αντιστοίχιση εξατομίκευσης, σάρωση barcode και επαλήθευση συσκευασίας, ο προμηθευτής χρειάζεται χρόνο και έλεγχο διαδικασίας. Μια ύποπτα φθηνή προσφορά μπορεί να κρύβει αδύναμες δοκιμές. Για μικρά έργα, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ενοχλητικές αντικαταστάσεις. Για μεγάλα έργα badge υπαλλήλων ή καρτών πανεπιστημιούπολης, μπορεί να γίνει σοβαρό πρόβλημα κατά την έναρξη λειτουργίας.

Μια αλυσίδα κλινικών στη Γαλλία, με την ονομασία Bellecour Health, παρήγγειλε κάρτες προσωπικού διπλής συχνότητας από έναν γενικό προμηθευτή καρτών που δεν ειδικευόταν στο RFID. Η τιμή ήταν ελκυστική και τα δείγματα εκτύπωσης έδειχναν αξιοπρεπή. Κατά την ανάπτυξη, ωστόσο, το προσωπικό διαπίστωσε ότι ένα μικρό ποσοστό καρτών απέτυχε σε έναν τύπο αναγνώστη. Ο προμηθευτής προσέφερε αντικαταστάσεις αλλά δεν μπορούσε να εξηγήσει με σαφήνεια το μοτίβο της αποτυχίας. Η κλινική αργότερα στράφηκε σε έναν εξειδικευμένο κατασκευαστή καρτών RFID που δοκίμαζε και τις δύο συχνότητες μετά την εκτύπωση και παρείχε αναφορά κωδικοποίησης κάρτας. Ο δεύτερος προμηθευτής δεν ήταν ο φθηνότερος, αλλά οι κάρτες έφτασαν με λιγότερες εκπλήξεις.

Συστάσεις για αγοραστές

Τι πρέπει λοιπόν να κάνει ένας αγοραστής; Η καλύτερη προσέγγιση είναι να ορίσει ολόκληρο τον κύκλο ζωής της κάρτας πριν από την παραγωγή. Ποιες δύο συχνότητες απαιτούνται; Ποια chips απαιτούνται; Ποιοι αναγνώστες πρέπει να λειτουργούν; Η κάρτα θα εκτυπωθεί από τον κατασκευαστή ή αργότερα σε επιτραπέζιο εκτυπωτή καρτών ταυτότητας; Θα χρειαστεί φωτογραφίες υπαλλήλων, χρώμα από άκρη σε άκρη, barcodes, κωδικούς QR, πάνελ υπογραφής, μεταλλικά εφέ ή σειριακούς αριθμούς; Θα διατρηθεί με υποδοχή; Θα πλαστικοποιηθεί; Θα χρησιμοποιηθεί σε πορτοφόλι, θήκη badge, κλειδαριά ξενοδοχείου, τουρνικέ, πύλη πάρκινγκ, locker ή αυτόματο πωλητή; Αυτές οι ερωτήσεις ακούγονται βασικές, αλλά αποτρέπουν ακριβά λάθη.

Εάν η κάρτα θα εκτυπωθεί εσωτερικά, ζητήστε δείγματα εκτυπώσιμων καρτών RFID διπλής συχνότητας πριν παραγγείλετε μεγάλες ποσότητες. Δοκιμάστε τις στο ακριβές μοντέλο εκτυπωτή που χρησιμοποιείτε. Εκτυπώστε σκούρα φόντα, φωτογραφίες, μικρό κείμενο, barcodes και το πραγματικό γραφιστικό. Ελέγξτε για σφάλματα κορδέλας, προβλήματα τροφοδοσίας, κενά χρώματος, σημάδια επιφάνειας, παραμόρφωση και απόδοση ανάγνωσης μετά την εκτύπωση. Εάν ο εκτυπωτής σας δυσκολεύεται, μην κατηγορήσετε αμέσως τον χειριστή. Η κάρτα μπορεί να χρειάζεται εκτύπωση στο εργοστάσιο, διαφορετική δομή υλικού, αναθεωρημένο πάχος ή μέθοδο εκτύπωσης επαναμεταφοράς.

Εάν η κάρτα θα εκτυπωθεί από τον προμηθευτή καρτών RFID, μοιραστείτε το γραφιστικό και τη χρήση νωρίς. Ζητήστε από τον προμηθευτή να σημειώσει ασφαλείς ζώνες διάτρησης, ευαίσθητες περιοχές κεραίας, συνιστώμενο πάχος κάρτας και τυχόν περιορισμούς σε μεταλλικό μελάνι ή φύλλο. Ζητήστε δείγματα που περιλαμβάνουν την πραγματική μέθοδο εκτύπωσης, όχι μόνο κενές λευκές κάρτες. Ένα δείγμα κενής κάρτας RFID διπλής συχνότητας αποδεικνύει μόνο μέρος της δουλειάς. Ένα έτοιμο εκτυπωμένο δείγμα αποδεικνύει πολύ περισσότερα.

Το κρυφό πρόβλημα με τη χρήση καρτών RFID διπλής συχνότητας για εκτύπωση δεν είναι ότι οι κάρτες διπλής συχνότητας είναι κακές. Είναι συχνά η σωστή λύση για αναβαθμίσεις ελέγχου πρόσβασης, συστήματα πανεπιστημιούπολης, μεταβάσεις ξενοδοχείων, badge υπαλλήλων, προγράμματα μελών και περιβάλλοντα με μικτούς αναγνώστες. Το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι τις αντιμετωπίζουν σαν συνηθισμένες εκτυπώσιμες κάρτες. Δεν είναι συνηθισμένες. Είναι συμπαγείς πολυστρωματικές συσκευές που πρέπει επίσης να φαίνονται σαν καθαρά επαγγελματικά διαπιστευτήρια. Αυτός ο συνδυασμός ηλεκτρονικών και παραγωγής εκτύπωσης απαιτεί περισσότερο σχεδιασμό.

Μια καλοφτιαγμένη κάρτα RFID διπλής συχνότητας μπορεί να μειώσει την ανάγκη για δύο ξεχωριστές κάρτες, να υποστηρίξει παλιά και νέα συστήματα κατά τη μετάβαση, να βελτιώσει την άνεση του χρήστη και να απλοποιήσει τη διαχείριση διαπιστευτηρίων. Αλλά η κάρτα πρέπει να σχεδιαστεί ως πλήρες προϊόν: συμβατότητα chip, διάταξη κεραίας, πάχος, μέθοδος εκτύπωσης, ροή εργασίας εξατομίκευσης, θέση διάτρησης, υλικό, φινίρισμα και δοκιμή αναγνώστη πρέπει όλα να συμφωνούν μεταξύ τους. Εάν αυτές οι λεπτομέρειες αγνοηθούν, ο αγοραστής μπορεί να καταλήξει με κάρτες που τεχνικά διαβάζονται αλλά φαίνονται άσχημες, εκτυπώνονται άσχημα, μπλοκάρουν εκτυπωτές, αποτυγχάνουν μετά τη διάτρηση ή δεν ταιριάζουν τα ορατά με τα κωδικοποιημένα δεδομένα.

Η ασφαλέστερη νοοτροπία είναι απλή. Μην ρωτάτε μόνο, "Μπορείτε να φτιάξετε μια κάρτα RFID διπλής συχνότητας;" Ρωτήστε, "Μπορείτε να φτιάξετε αυτήν την ακριβή κάρτα RFID διπλής συχνότητας, με αυτό το γραφιστικό, αυτόν τον εκτυπωτή, αυτόν τον συνδυασμό chip, αυτή τη θέση υποδοχής, αυτό το σύστημα αναγνώστη και αυτή την καθημερινή χρήση;" Αυτή η ερώτηση ξεχωρίζει μια γενική παραγγελία καρτών από ένα ελεγχόμενο έργο διαπιστευτηρίων RFID. Όταν ο προμηθευτής μπορεί να την απαντήσει με σαφήνεια, οι κάρτες διπλής συχνότητας μπορούν να λειτουργήσουν εξαιρετικά. Όταν κανείς δεν την κάνει, τα κρυφά προβλήματα εκτύπωσης συνήθως εμφανίζονται μετά την προθεσμία, όταν οι κάρτες είναι ήδη στο τραπέζι και όλοι αναρωτιούνται γιατί ένα απλό έργο badge έγινε τόσο δύσκολο.