Πώς να επιλέξετε εισιτήρια RFID για δημόσιες συγκοινωνίες

Τα περισσότερα προβλήματα έκδοσης εισιτηρίων στις δημόσιες συγκοινωνίες δεν ξεκινούν στην πύλη. Ξεκινούν πολύ νωρίτερα, συνήθως σε μια συνάντηση προμηθειών όπου κάποιος ζητά μια έξυπνη λύση έκδοσης εισιτηρίων προτού συμφωνηθεί πλήρως τι πραγματικά χρειάζονται οι επιβάτες. Έτσι οι φορείς καταλήγουν με μορφές εισιτηρίων που φαίνονται σύγχρονες αλλά δεν ταιριάζουν στην καθημερινή μετακίνηση, στα ταξίδια επισκεπτών, στην επιβίβαση στο λεωφορείο, στις ουρές των πλοίων ή στους κανόνες κομίστρου πολλαπλών φορέων.

Επιλέγοντας εισιτήρια RFID για τις δημόσιες συγκοινωνίες δεν αφορά πραγματικά την επιλογή ενός τσιπ και την εκτύπωση ενός λογοτύπου. Αφορά την απόφαση για το πώς θα κινούνται οι άνθρωποι στο δίκτυο, πόσο συχνά θα ταξιδεύουν, πόσο γρήγορα πρέπει να πλησιάζουν την κάρτα, πόση καταπόνηση θα αντέξει το εισιτήριο σε μια τσέπη ή τσάντα και πόση πολυπλοκότητα μπορεί να κρύψει το σύστημα κομίστρου χωρίς να μπερδεύει τους επιβάτες. Το καλύτερο σύστημα έκδοσης εισιτηρίων RFID συνήθως φαίνεται απλό εξωτερικά, επειδή έχει προηγηθεί πολλή σκληρή σκέψη πριν από την έναρξη λειτουργίας.

Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που αξίζει να ειπωθεί. Δεν υπάρχει ένα μοναδικό καλύτερο εισιτήριο RFID για τις δημόσιες συγκοινωνίες. Υπάρχει μόνο η καλύτερη προσαρμογή για ένα συγκεκριμένο δίκτυο, ένα συγκεκριμένο μείγμα επιβατών και μια συγκεκριμένη λειτουργική πραγματικότητα.

Ξεκινήστε από τις ομάδες επιβατών πριν επιλέξετε το μέσο του εισιτηρίου

Ένας φορέας μετρό στην Κουάλα Λουμπούρ το έμαθε αυτό αφού προσπάθησε να εξαναγκάσει σχεδόν κάθε επιβάτη σε ένα μοντέλο εισιτηρίου. Η αρχική ιδέα ήταν τακτοποιημένη. Μία μορφή εισιτηρίου ανέπαφης μετακίνησης θα εξυπηρετούσε τουρίστες, εργαζόμενους γραφείου, φοιτητές και περιστασιακούς επιβάτες του σαββατοκύριακου. Ακουγόταν αποδοτικό. Αποδείχθηκε άβολο. Οι καθημερινοί επιβάτες φθείρουν τα ελαφρύτερα εισιτήρια πολύ ταχύτερα από το αναμενόμενο, ενώ οι επισκέπτες δεν ήθελαν να πληρώσουν για μια πιο ανθεκτική κάρτα που θα χρησιμοποιούσαν μόνο τρεις ή τέσσερις φορές. Ο φορέας τελικά χώρισε την προσφορά. Οι επαναχρησιμοποιούμενες κάρτες RFID μετακίνησης παρέμειναν στους συχνούς επιβάτες, ενώ οι βραχυπρόθεσμοι χρήστες έλαβαν απλούστερα εισιτήρια RFID μιας χρήσης. Το σύστημα έγινε ευκολότερο να εξηγηθεί επειδή επιτέλους αντιστοιχούσε στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι πραγματικά ταξίδευαν.

Αυτό είναι συνήθως το σωστό σημείο εκκίνησης. Πριν εξετάσετε τις επιλογές μέσων, ορίστε τις ομάδες επιβατών σας. Στα περισσότερα συστήματα δημόσιων συγκοινωνιών, δεν συμπεριφέρονται όλοι με τον ίδιο τρόπο. Οι καθημερινοί επιβάτες, οι φοιτητές, οι τουρίστες, οι επιβάτες του αεροδρομίου, οι περιστασιακοί προαστιακοί επιβάτες, οι χρήστες πλοίων και οι επιβάτες με εκπτωτικά δικαιώματα μπορεί να μοιράζονται τα ίδια λεωφορεία ή τρένα, αλλά οι ανάγκες τους σε εισιτήρια είναι διαφορετικές. Αν μια πόλη το αγνοήσει αυτό και αγοράσει μία μορφή για όλους, συχνά πληρώνει την απόφαση αργότερα μέσω τριβών, επανεκδόσεων, παραπόνων ή περιττού κόστους.

Οι συχνοί επιβάτες χρειάζονται συνήθως ανθεκτικά επαναχρησιμοποιούμενα εισιτήρια

Οι συχνοί επιβάτες χρειάζονται συνήθως ανθεκτικά, επαναχρησιμοποιούμενα εισιτήρια RFID ή ανέπαφες έξυπνες κάρτες. Αυτοί οι επιβάτες πλησιάζουν συχνά την κάρτα, μεταφέρουν το διαπιστευτήριο κάθε μέρα και περιμένουν να αντέξει την επαναλαμβανόμενη χρήση χωρίς να γίνει ένα μικρό επαναλαμβανόμενο πρόβλημα. Δεν θέλουν ένα εισιτήριο που φαίνεται προσωρινό. Δεν θέλουν να σκέφτονται αν είναι ακόμη αναγνώσιμο αφού έχει περάσει εβδομάδες σε ένα γεμάτο πορτοφόλι ή σε μια πλαϊνή τσέπη σακιδίου.

Μια προαστιακή σιδηροδρομική υπηρεσία στη βόρεια Ιταλία έκανε αυτό το λάθος κατά τη διάρκεια ενός πρώιμου πιλοτικού προγράμματος. Υπέθεσε ότι ένα ελαφρύτερο, χαμηλότερου κόστους έξυπνο εισιτήριο θα ήταν αρκετά καλό για σχεδόν όλους. Τεχνικά, ήταν. Λειτουργικά, δεν ήταν. Οι εργαζόμενοι γραφείου έλυγαν τα εισιτήρια, τα στρίμωχναν σε τσάντες και τα περνούσαν από τις πύλες δύο φορές την ημέρα χωρίς υπομονή για κάτι ευαίσθητο. Ο φορέας τελικά αποδέχθηκε ότι το φθηνότερο εισιτήριο RFID δεν ήταν η φθηνότερη εμπειρία επιβάτη. Οι ανθεκτικές επαναχρησιμοποιούμενες κάρτες έγιναν η καλύτερη μακροπρόθεσμη επιλογή για τους πιο συχνούς χρήστες του.

Οι επισκέπτες χρειάζονται συνήθως απλά προϊόντα σύντομης διάρκειας

Οι επισκέπτες είναι διαφορετικοί. Οι τουρίστες και οι επιβάτες σύντομης διαμονής θέλουν συνήθως αγορά με χαμηλή τριβή, εύκολη εξήγηση και καμία συναισθηματική δέσμευση σε ένα προϊόν μετακίνησης που μπορεί να μη χρησιμοποιήσουν ποτέ ξανά. Για αυτούς, το καλύτερο εισιτήριο δημόσιων συγκοινωνιών RFID μπορεί να είναι ένα έξυπνο εισιτήριο μιας χρήσης, ένα πάσο μετακίνησης σύντομης διάρκειας ή ένα εισιτήριο RFID περιορισμένης χρήσης που λειτουργεί άψογα χωρίς να απαιτεί πολλά από τον επιβάτη.

Ένα πρόγραμμα αστικής κινητικότητας στην Πράγα το ανακάλυψε αυτό αφού αρχικά πρόσφερε στους τουρίστες τις ίδιες επαναφορτιζόμενες κάρτες RFID μετακίνησης που χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοι. Το σύστημα λειτουργούσε, αλλά οι επισκέπτες το έβρισκαν περιττά τυπικό. Δεν ήθελαν να σκέφτονται την αποθηκευμένη αξία, τη λογική επαναφόρτισης ή τη διατήρηση της κάρτας. Ήθελαν κάτι πιο κοντά σε ένα πάσο μετακίνησης δύο ή τριών ημερών που απλώς λειτουργούσε. Μόλις η πόλη εισήγαγε εισιτήρια RFID επισκεπτών βραχύτερης χρήσης, η πίεση στην εξυπηρέτηση πελατών μειώθηκε και η προσφορά μετακίνησης έγινε ευκολότερη να κατανοηθεί.

Έτσι, μία από τις πρώτες ερωτήσεις προμηθειών θα πρέπει να είναι η εξής: χτίζετε για σχέση ή για συναλλαγή; Ένας μόνιμος επιβάτης έχει σχέση με το δίκτυο. Ένας τουρίστας έχει συνήθως μια συναλλαγή με αυτό. Το εισιτήριο θα πρέπει να αντικατοπτρίζει αυτή τη διαφορά.

Αξιολογήστε το πραγματικό περιβάλλον επικύρωσης

Το επόμενο ζήτημα είναι το περιβάλλον. Η έκδοση εισιτηρίων στις δημόσιες συγκοινωνίες δεν συμβαίνει σε ήρεμες εργαστηριακές συνθήκες. Συμβαίνει στη βροχή, στα πλήθη, σε υπαίθριες πλατφόρμες λεωφορείων, σε αποβάθρες πλοίων, σε σταθμούς με μεταλλικά εμπόδια, σε κινούμενα οχήματα και σε ώρες αιχμής όπου κάθε επιπλέον δευτερόλεπτο φαίνεται μεγαλύτερο από ό,τι είναι. Τα εισιτήρια RFID για τις δημόσιες συγκοινωνίες θα πρέπει να επιλέγονται με βάση το πού και πώς πραγματικά πραγματοποιείται η επικύρωση.

Οι υπαίθριες διαδρομές και η επιβίβαση σε πλοία μπορούν να αλλάξουν τη σωστή επιλογή

Ένας φορέας πλοίων στην Ελλάδα το έμαθε με τον πρακτικό τρόπο. Οι σχεδιαστές του προτιμούσαν το χαμηλότερο κόστος μέσου των ελαφρύτερων εισιτηρίων RFID, ειδικά για τους εποχικούς επιβάτες. Μετά ξεκίνησε η καλοκαιρινή επιβίβαση. Οι άνθρωποι έφταναν κρατώντας βαλίτσες, τσάντες παραλίας, παιδιά, ποτά και χάρτινες επιβεβαιώσεις επιβίβασης. Ο αλμυρός αέρας, το ηλιακό φως και ο βιαστικός χειρισμός έκαναν τη μορφή χαμηλότερου κόστους να φαίνεται λιγότερο πειστική από ό,τι στο γραφείο. Ο φορέας δεν πέταξε ολόκληρο το σύστημα, αλλά σταμάτησε να προσποιείται ότι μία διάρκεια ζωής εισιτηρίου ταίριαζε σε κάθε διαδρομή. Οι επαναλαμβανόμενοι χρήστες πλοίων στράφηκαν προς πιο ανθεκτικές κάρτες RFID, ενώ απλούστερα προϊόντα μιας χρήσης παρέμειναν διαθέσιμα για περιστασιακούς ταξιδιώτες.

Τα συστήματα λεωφορείων προσθέτουν άλλο ένα επίπεδο στην απόφαση. Η επιβίβαση είναι συχνά ταχύτερη και λιγότερο δομημένη από την πρόσβαση μέσω πυλών σε σιδηρόδρομο. Οι άνθρωποι ανεβαίνουν γρήγορα, μερικές φορές προσέχοντας την κυκλοφορία, τα παιδιά, τον καιρό ή τους γεμάτους διαδρόμους παρά τον επικυρωτή. Σε αυτό το πλαίσιο, το καλύτερο εισιτήριο μετακίνησης RFID είναι συνήθως αυτό που μειώνει τον δισταγμό. Θα πρέπει να είναι εύκολο να παρουσιαστεί, ανεκτικό στην πραγματική χρήση και αρκετά ανθεκτικό ώστε να αντέξει τον καθημερινό χειρισμό.

Ένας διάδρομος ταχείας μετακίνησης με λεωφορεία στη Λατινική Αμερική ανακάλυψε ότι ένα πολύ λεπτό εισιτήριο RFID μιας χρήσης φαινόταν αποδοτικό στις προμήθειες αλλά λιγότερο πειστικό κατά τις ώρες αιχμής των επιβατών. Οι επιβάτες που χρησιμοποιούσαν την υπηρεσία κάθε μέρα αντιμετώπιζαν το εισιτήριο όπως οποιοδήποτε άλλο καθημερινό αντικείμενο. Λύγιζε, στριμωχνόταν σε τσέπες και ανακατευόταν με κέρματα και αποδείξεις. Ο φορέας τελικά μετέφερε τους πιο συχνούς επιβάτες του προς επαναχρησιμοποιούμενες κάρτες RFID λεωφορείου, διατηρώντας το ελαφρύτερο μέσο για περιστασιακούς χρήστες και προωθητικές πωλήσεις. Αυτή η απόφαση βελτίωσε την ομαλότητα της επιβίβασης όχι επειδή το τσιπ άλλαξε δραματικά, αλλά επειδή το εισιτήριο επιτέλους ταίριαζε στον χρήστη.

Οι πύλες σιδηροδρόμου και μετρό χρειάζονται αόρατη συνέπεια

Τα συστήματα σιδηροδρόμου και μετρό απαιτούν συνήθως ακόμη πιο αυστηρή συνέπεια. Οι πύλες δημιουργούν ρυθμό. Ένα ελαφρώς αναξιόπιστο εισιτήριο μπορεί να δημιουργήσει αθόρυβα μεγάλες ουρές αν χιλιάδες άνθρωποι το χρησιμοποιούν στο ίδιο χρονικό παράθυρο. Αυτό σημαίνει ότι το καλύτερο εισιτήριο RFID για μετρό ή προαστιακό σιδηρόδρομο συχνά δεν είναι αυτό που φαίνεται πιο εντυπωσιακό, αλλά αυτό που συμπεριφέρεται πιο αόρατα σε κλίμακα. Οι επιβάτες δεν θα πρέπει να χρειάζεται να σκέφτονται το διαπιστευτήριο. Αν σκέφτονται το εισιτήριο, κάτι είναι ήδη ελαφρώς λάθος.

Ένα πιλοτικό πρόγραμμα μετρό στη Σιγκαπούρη το έδειξε αυτό καθαρά. Ο φορέας συνέκρινε μια παχύτερη κάρτα με εμφάνιση υψηλής ποιότητας με μια απλούστερη επαναχρησιμοποιούμενη κάρτα μετακίνησης. Η κάρτα υψηλής ποιότητας εντυπωσίαζε τους ανθρώπους στις συναντήσεις, αλλά απαιτούσε ελαφρώς πιο συνειδητή παρουσίαση στην πύλη. Σε ένα περιβάλλον λιανικής, κανείς δεν θα είχε νοιαστεί. Στην πρωινή αιχμή, η διαφορά είχε σημασία. Το μετρό κράτησε την απλούστερη κάρτα επειδή οι χρήστες μετακίνησης εκτιμούν τη συνέπεια περισσότερο από την κομψότητα του δείγματος.

Αντιστοιχίστε τη μορφή εισιτηρίου με τους κανόνες κομίστρου και την πραγματικότητα του κόστους

Η δομή κομίστρου έχει επίσης μεγαλύτερη σημασία από ό,τι περιμένουν πολλές ομάδες. Τα συστήματα λεωφορείων με ενιαίο κόμιστρο, τα δίκτυα μετρό με ζώνες, οι σιδηροδρομικές υπηρεσίες με χρέωση βάσει απόστασης και τα οικοσυστήματα δημόσιων συγκοινωνιών πολλαπλών φορέων θέτουν όλα διαφορετικές απαιτήσεις στο εισιτήριο. Αν το σύστημα κομίστρου υποστηρίζει ανώτατα όρια χρέωσης, μετεπιβιβάσεις, εκπτωτικά δικαιώματα, σχολικές εκπτώσεις, προϊόντα εργοδοτών ή χρονικά δικαιώματα, το εισιτήριο RFID πρέπει να ταιριάζει καθαρά σε αυτή τη λογική.

Η σύνθετη λογική κομίστρου απαιτεί συνήθως προσεκτικό κατακερματισμό

Ένα περιφερειακό δίκτυο στη Γαλλία αντιμετώπισε αυτό το ζήτημα κατά τη διάρκεια ενός επανασχεδιασμού κομίστρου. Το αρχικό μοντέλο έκδοσης εισιτηρίων είχε δομηθεί γύρω από σχετικά απλά προϊόντα μετακίνησης. Μόλις το δίκτυο πρόσθεσε ευρύτερους κανόνες μετεπιβίβασης και πιο λεπτομερείς κατηγορίες εκπτώσεων, η παλιά στρατηγική εισιτηρίων έγινε δυσκολότερη να εξηγηθεί. Ο φορέας δεν άλλαξε από το RFID. Άλλαξε ποιοι επιβάτες λάμβαναν ποιο είδος εισιτηρίου RFID. Οι ανθεκτικές επαναχρησιμοποιούμενες έξυπνες κάρτες έγιναν το κύριο όχημα για πιο σύνθετη λογική κομίστρου, ενώ τα ελαφρύτερα εισιτήρια βραχείας χρήσης παρέμειναν για βασικές μετακινήσεις. Το δίδαγμα ήταν απλό: όσο πιο σύνθετο το σύστημα κομίστρου, τόσο πιο προσεκτικός πρέπει να είναι συνήθως ο κατακερματισμός των εισιτηρίων.

Το φθηνό μέσο δεν είναι πάντα φθηνή λειτουργία

Ένα λάθος που εμφανίζεται συχνά στις προμήθειες δημόσιων συγκοινωνιών είναι η αντιμετώπιση του κόστους εισιτηρίου σαν να υπάρχει μεμονωμένα. Η τιμή μονάδας έχει σημασία, προφανώς. Αλλά το φθηνότερο εισιτήριο RFID στα χαρτιά μπορεί να γίνει ακριβή επιλογή αν αυξάνει τα ποσοστά επανέκδοσης, επιβραδύνει την επιβίβαση ή προκαλεί περισσότερες αλληλεπιδράσεις με την υποστήριξη. Ο καλύτερος τρόπος σύγκρισης μορφών εισιτηρίων δεν είναι μόνο το κόστος μέσου. Είναι η συνολική λειτουργική επίδραση.

Ένας φορέας αστικών λεωφορείων στη Νότια Αμερική το ανακάλυψε αυτό όταν πίεσε υπερβολικά προς φθηνά εισιτήρια RFID μιας χρήσης. Το οικονομικό τμήμα λάτρευε την εξοικονόμηση. Οι λειτουργίες άρχισαν να βλέπουν τον κρυφό λογαριασμό σχεδόν αμέσως. Περισσότερα φθαρμένα εισιτήρια, περισσότερη απογοήτευση επιβατών, περισσότερη χειροκίνητη υποστήριξη σε ώρες αιχμής και περισσότερη πίεση στο προσωπικό των σταθμών ροκάνιζαν το αρχικό κέρδος. Αφού επανεξισορρόπησε προς επαναχρησιμοποιούμενες κάρτες για συχνούς επιβάτες, το δίκτυο έγινε πιο ήρεμο. Το δίδαγμα δεν ήταν ότι τα εισιτήρια μιας χρήσης είναι λάθος. Ήταν ότι το φθηνό μέσο δεν είναι το ίδιο με τη φθηνή λειτουργία.

Σχεδιάστε την επαναφορτισιμότητα, τα πάσο επισκεπτών και τη χρήση εκπτώσεων

Η επαναφορτισιμότητα είναι άλλο ένα σημαντικό σημείο απόφασης. Πολλά συστήματα δημόσιων συγκοινωνιών λειτουργούν καλύτερα όταν οι επιβάτες μπορούν να κρατήσουν την ίδια κάρτα RFID και να επαναφορτίσουν αξία ή προϊόντα μετακίνησης κατά περίπτωση. Αυτή η ευκολία έχει μεγάλη σημασία για τους επιβάτες, τους φοιτητές και τους ανθρώπους που δεν θέλουν να αγοράζουν συνεχώς νέα εισιτήρια. Αλλά η επαναφορτισιμότητα βοηθά μόνο αν η γύρω εμπειρία είναι αρκετά απλή στη χρήση.

Οι επαναφορτιζόμενες κάρτες πρέπει να είναι εύκολα κατανοητές

Ένα δίκτυο στη Μελβούρνη ανακάλυψε ότι οι επιβάτες δεν μπερδεύονταν πραγματικά από την ίδια την τεχνολογία RFID. Μπερδεύονταν από τη δομή προϊόντων γύρω από αυτήν. Πάρα πολλές επιλογές επαναφόρτισης, πάρα πολλές ειδικές περιπτώσεις και ανεπαρκής σαφής καθοδήγηση προς τους επιβάτες έκαναν το σύστημα να φαίνεται πιο περίπλοκο από ό,τι χρειαζόταν. Μόλις ο φορέας απλοποίησε τη λογική επαναφόρτισης και την ευθυγράμμισε στενότερα με το μοντέλο της επαναχρησιμοποιούμενης κάρτας RFID, οι επιβάτες έγιναν πολύ πιο άνετοι. Η κάρτα δεν είχε αλλάξει πολύ. Η σαφήνεια είχε.

Τα τουριστικά προϊόντα θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ξεχωριστά και εδώ. Ένας επισκέπτης που φτάνει σε μια νέα πόλη δεν θέλει να μελετήσει την πολιτική κομίστρου. Θέλει κάτι που φαίνεται χαμηλού ρίσκου και εύκολο να το εμπιστευτεί. Γι' αυτό πολλά ισχυρά συστήματα δημόσιων συγκοινωνιών προσφέρουν εισιτήρια RFID επισκεπτών ή ανέπαφα πάσο σύντομης διάρκειας αντί να εξαναγκάζουν όλους σε προϊόντα τύπου κατοίκου.

Μια υπηρεσία μεταφοράς από και προς το αεροδρόμιο και σύνδεσης με το μετρό στο Ντουμπάι το είδε αυτό όταν προσπάθησε να ωθήσει τους αφικνούμενους επιβάτες προς την ίδια δομή κάρτας που χρησιμοποιούσαν οι ντόπιοι επιβάτες. Οι ταξιδιώτες που μόλις είχαν προσγειωθεί ήθελαν ένα απλό προϊόν μετακίνησης, όχι ένα μάθημα για τη διατήρηση κάρτας ή τη στρατηγική αποθηκευμένης αξίας. Ο φορέας ανταποκρίθηκε προσφέροντας σαφέστερα πάσο RFID επισκεπτών συνδεδεμένα με χρόνο ή απλά πακέτα διαδρομών. Το αποτέλεσμα ήταν καλύτερο επειδή το εισιτήριο ταίριαζε στην ψυχική κατάσταση του επιβάτη, όχι μόνο στη λογική του δικτύου.

Οι φοιτητές και οι επιβάτες με εκπτωτικά δικαιώματα χρειάζονται διαπιστευτήρια μεγαλύτερου κύκλου ζωής

Οι περιπτώσεις χρήσης εκπτώσεων και φοιτητών δημιουργούν άλλο ένα επίπεδο. Αυτές οι ομάδες έχουν συχνά συγκεκριμένα προνόμια κομίστρου, υψηλότερη συχνότητα μετακίνησης και μεγαλύτερους κύκλους ζωής διαπιστευτηρίων. Σε πολλά συστήματα δημόσιων συγκοινωνιών, το καλύτερο εισιτήριο RFID για αυτούς τους επιβάτες είναι συνήθως επαναχρησιμοποιούμενο, επειδή η επιλεξιμότητα και η συνεχής χρήση έχουν μεγαλύτερη σημασία από τη μεμονωμένη ευκολία.

Μια συνεργασία πανεπιστημιακών μετακινήσεων στη Σεούλ το απέδειξε αυτό κατά τη διάρκεια μιας εφαρμογής ακαδημαϊκού έτους. Οι φοιτητές θα μπορούσαν να είχαν χρησιμοποιήσει ελαφρύτερα βραχυπρόθεσμα μέσα, αλλά ο φορέας διαπίστωσε ότι μια επαναχρησιμοποιούμενη φοιτητική κάρτα RFID είχε πολύ περισσότερο νόημα όταν εξετάστηκαν μαζί οι μετακινήσεις στην πανεπιστημιούπολη, η λογική εκπτώσεων και η επαναλαμβανόμενη καθημερινή επικύρωση. Οι φοιτητές δεν ήταν βραχυπρόθεσμοι επισκέπτες ακόμη και αν κάποιοι από αυτούς συμπεριφέρονταν αδιάφορα στη φυσική κάρτα. Χρειάζονταν ένα ανθεκτικό διαπιστευτήριο μετακίνησης επειδή η σχέση τους με το δίκτυο ήταν συνεχής.

Λάβετε υπόψη την εμπιστοσύνη των επιβατών και ολόκληρο τον κύκλο ζωής του εισιτηρίου

Υπάρχει επίσης ένα στοιχείο κοινωνικής εμπιστοσύνης εδώ. Η καλή έκδοση εισιτηρίων στις δημόσιες συγκοινωνίες θα πρέπει να φαίνεται δίκαιη. Αν οι επιβάτες βλέπουν το σύστημα ως εύθραυστο, μπερδεμένο ή ασυνεπές, αυτή η εμπιστοσύνη αποδυναμώνεται. Το καλύτερο εισιτήριο RFID δεν είναι απλώς τεχνικά άρτιο. Υποστηρίζει την αίσθηση ότι το δίκτυο έχει σκεφτεί την καθημερινή ζωή του επιβάτη.

Ένα έργο ολοκλήρωσης πλοίων και λεωφορείων για επιβάτες στη βόρεια Ευρώπη ανακάλυψε ότι η δημόσια εμπιστοσύνη αυξήθηκε όταν η ίδια επαναχρησιμοποιούμενη κάρτα RFID λειτουργούσε άψογα και στα δύο μέσα. Οι επιβάτες χάρηκαν που δεν χρειαζόταν να αναρωτιούνται αν ένα εισιτήριο που λειτουργούσε στην πύλη του πλοίου θα λειτουργούσε και στο λεωφορείο σύνδεσης. Αυτό μπορεί να ακούγεται βασικό, αλλά στις δημόσιες συγκοινωνίες η βασική σαφήνεια αποτελεί τεράστιο μέρος της αντιλαμβανόμενης ποιότητας. Ο φορέας δεν έφτιαξε το καλύτερο εισιτήριο προσθέτοντας λειτουργίες. Το έφτιαξε μειώνοντας την αμφιβολία.

Οι κανόνες αντικατάστασης έχουν τόση σημασία όσο η ανθεκτικότητα του εισιτηρίου

Ο σχεδιασμός αντικατάστασης και κύκλου ζωής θα πρέπει επίσης να αποτελεί μέρος της επιλογής. Οι ανθεκτικές επαναχρησιμοποιούμενες κάρτες RFID είναι ισχυρές, αλλά απαιτούν έλεγχο αποθέματος, λογική αντικατάστασης και σαφείς κανόνες για απώλεια ή ζημιά. Τα εισιτήρια μιας χρήσης μειώνουν μέρος αυτής της ευθύνης αλλά έχουν νόημα μόνο όταν ο κύκλος ζωής του επιβάτη είναι πραγματικά σύντομος. Το καλύτερο σύστημα RFID δημόσιων συγκοινωνιών είναι συνήθως αυτό του οποίου η πειθαρχία στο back-office ταιριάζει με τη φιλοδοξία του προς τον πελάτη.

Ένα προαστιακό δίκτυο στο Ηνωμένο Βασίλειο δυσκολεύτηκε με αυτό κατά τη διάρκεια μιας πρώιμης μετάβασης σε έξυπνα εισιτήρια. Είχε επιλέξει ένα ισχυρό μοντέλο επαναχρησιμοποιούμενης κάρτας αλλά δεν είχε δημιουργήσει μια ομαλή ροή εργασίας αντικατάστασης. Οι χαμένες κάρτες γίνονταν δυσανάλογα απογοητευτικές επειδή οι επιβάτες είχαν μικρή σαφήνεια σχετικά με τον χρόνο μεταφοράς ή την ανάκτηση υπολοίπου. Το ίδιο το εισιτήριο ήταν εντάξει. Η υποστήριξη κύκλου ζωής δεν ήταν. Μόλις το δίκτυο βελτίωσε την αντικατάσταση και τη διαχείριση λογαριασμών, η ικανοποίηση αυξήθηκε απότομα. Αυτή η εμπειρία είναι μια καλή υπενθύμιση ότι η επιλογή εισιτηρίων RFID για τις δημόσιες συγκοινωνίες δεν αφορά ποτέ μόνο την κάρτα. Αφορά ολόκληρη τη ζωή του εισιτηρίου.

Τα φυσικά εισιτήρια RFID εξακολουθούν να υποστηρίζουν τις συμπεριληπτικές μετακινήσεις

Κάποιες πόλεις κάνουν επίσης το λάθος να υποθέτουν ότι το μελλοντικό σημαίνει την εξάλειψη των φυσικών εισιτηρίων εντελώς. Στην πραγματικότητα, τα φυσικά εισιτήρια RFID εξακολουθούν να έχουν σημασία, ειδικά για χρήστες χωρίς τραπεζική πρόσβαση, ηλικιωμένους επιβάτες, τουρίστες, επιβάτες με εκπτωτικά δικαιώματα και ανθρώπους που απλώς χρειάζονται ένα αξιόπιστο διαπιστευτήριο μετακίνησης που δεν εξαρτάται εξ ολοκλήρου από ένα τηλέφωνο. Τα συστήματα δημόσιων συγκοινωνιών που αγνοούν αυτή την πραγματικότητα συχνά καταλήγουν να εξυπηρετούν καλύτερα τους πιο ψηφιακά άνετους χρήστες τους και να αφήνουν όλους τους άλλους να αντιμετωπίζουν τις άκρες.

Μια αρχή κινητικότητας στη Βαρκελώνη το συνειδητοποίησε αυτό κατά τη διάρκεια μιας καμπάνιας με προτεραιότητα στο ψηφιακό. Οι επιλογές μέσω κινητού αυξήθηκαν γρήγορα, αλλά ένα μεγάλο ποσοστό επιβατών εξακολουθούσε να εξαρτάται από φυσικά ανέπαφα εισιτήρια μετακίνησης για απλότητα και αξιοπιστία. Αντί να αντιμετωπίζει το φυσικό μέσο ως βάρος κληρονομιάς, η αρχή άρχισε να αντιμετωπίζει την επιλογή εισιτηρίου RFID ως εργαλείο συμπερίληψης. Οι επαναχρησιμοποιούμενες κάρτες παρέμειναν κεντρικές για πολλές ομάδες επιβατών, ενώ τα εισιτήρια RFID μιας χρήσης παρέμειναν σημαντικά για επισκέπτες και περιπτώσεις βραχείας χρήσης. Το σύστημα έγινε καλύτερο επειδή αποδέχθηκε τις δημόσιες συγκοινωνίες ως ευρεία πολιτική υπηρεσία, όχι απλώς ως τεχνικό προϊόν.

Δημιουργήστε μια υβριδική στρατηγική έκδοσης εισιτηρίων RFID

Πώς λοιπόν θα πρέπει ένας φορέας να επιλέγει εισιτήρια RFID για τις δημόσιες συγκοινωνίες; Ξεκινήστε κατακερματίζοντας τους επιβάτες ειλικρινά. Οι συχνοί χρήστες χρειάζονται συνήθως ανθεκτικές επαναχρησιμοποιούμενες κάρτες RFID. Οι βραχυπρόθεσμοι χρήστες χρειάζονται συνήθως απλούστερα εισιτήρια RFID μιας χρήσης ή σύντομης διάρκειας. Στη συνέχεια εξετάστε το περιβάλλον. Οι υπαίθριες διαδρομές, τα πλοία, ο τραχύς χειρισμός και η καθημερινή μετακίνηση ωθούν όλα την απάντηση προς ισχυρότερα μέσα. Μετά από αυτό, εξετάστε τη λογική κομίστρου. Όσο πιο πολυεπίπεδο το σύστημα κομίστρου, τόσο πιο πιθανό είναι οι επαναχρησιμοποιούμενες κάρτες να πρέπει να φέρουν την βασική πολυπλοκότητα. Τέλος, συγκρίνετε το συνολικό λειτουργικό κόστος, όχι μόνο το κόστος μονάδας.

Τα καλύτερα συστήματα συχνά καταλήγουν υβριδικά. Αυτό δεν είναι ελάττωμα. Είναι συνήθως σημάδι ότι το δίκτυο κατανοεί τη διαφορά μεταξύ τουριστών και επιβατών, μεταξύ επιβίβασης σε λεωφορείο και πυλών μετρό, μεταξύ απλών διαδρομών και πολυεπίπεδων προϊόντων κομίστρου. Οι δημόσιες συγκοινωνίες σπάνια εξυπηρετούν ένα είδος ανθρώπου σε ένα είδος διάθεσης υπό ένα είδος συνθήκης. Η έκδοση εισιτηρίων θα πρέπει να αντικατοπτρίζει αυτή την πραγματικότητα.

Το καλύτερο εισιτήριο RFID για τις δημόσιες συγκοινωνίες δεν είναι αυτό με το ισχυρότερο επιχείρημα πώλησης. Είναι αυτό που ταιριάζει στον επιβάτη, στον επικυρωτή, στη λογική κομίστρου και στη φυσική ημέρα του ταξιδιού ταυτόχρονα.

Μόλις ένας φορέας δει το πρόβλημα με αυτόν τον τρόπο, η σωστή απάντηση γίνεται συνήθως πολύ ευκολότερο να εντοπιστεί.

Και στις δημόσιες συγκοινωνίες, αυτού του είδους η σαφήνεια αξίζει περισσότερο από ό,τι θα αξίζει ποτέ ένα έξυπνο εισιτήριο.