Γιατί χάνονται τα επιστρεφόμενα μέσα μεταφοράς και πώς τα εντοπίζει το RFID

Αν η εταιρεία σας χάνει συνεχώς επιστρεφόμενα μέσα μεταφοράς, το πρόβλημα πιθανότατα δεν είναι κλοπή με την κινηματογραφική έννοια. Συνήθως είναι κάτι πολύ πιο βαρετό, πολύ πιο συνηθισμένο και πολύ πιο δαπανηρό. Ένα κλουβί παλέτας κάθεται πίσω από λάθος τοίχο αποθήκης για τρεις εβδομάδες. Μια στοίβα επαναχρησιμοποιήσιμων κιβωτίων αναμειγνύεται με την 풀 άλλου πελάτη. Πλαστικά κιβώτια επιστρέφουν από λάθος αποθήκη και ποτέ δεν συμφιλιώνονται σωστά. Μερικά πτυσσόμενα κιβώτια παραμένουν σε ένα κατάστημα λιανικής επειδή κανείς δεν έχει χρόνο να μετρήσει προσεκτικά τα άδεια στο τέλος της βάρδιας. Ένας προμηθευτής ορκίζεται ότι οι δίσκοι επιστράφηκαν την περασμένη Παρασκευή. Η αυλή σας λέει ότι δεν επιστράφηκαν. Το υπολογιστικό σας φύλλο λέει ίσως. Η ομάδα οικονομικών σας καταλήγει να λύνει αυτή τη σύγχυση με τον παλιομοδίτικο τρόπο: αγοράζοντας περισσότερα περιουσιακά στοιχεία.

Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που οι εταιρείες χάνουν συνεχώς επιστρεφόμενα μέσα μεταφοράς. Δεν τα χάνουν όλα μεμιάς. Τα χάνουν μία τεμπέλικη παράδοση, μία αδύναμη σάρωση, μία χαμένη μέτρηση, μία καθυστερημένη επιστροφή και μία λανθασμένη υπόθεση τη φορά.

Γιατί οι εταιρείες χάνουν συνεχώς επιστρεφόμενα μέσα μεταφοράς

Τα επιστρεφόμενα μέσα μεταφοράς υποτίθεται ότι εξοικονομούν χρήματα. Αυτή είναι όλη η λογική πίσω από αυτά. Επαναχρησιμοποιήσιμες παλέτες, πλαστικά κιβώτια, πτυσσόμενα κιβώτια, μεταλλικά κλουβιά, τροχήλατα, δοχεία, δίσκοι και θερμομονωμένα δοχεία προορίζονται να κυκλοφορούν ξανά και ξανά μέσα στην εφοδιαστική αλυσίδα αντί να αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμη συσκευασία. Θεωρητικά, αυτό είναι αποδοτικό. Στην πραγματική ζωή, γίνεται μια ήσυχη πηγή σπατάλης όταν η εταιρεία διαχειρίζεται το φυσικό απόθεμα περιουσιακών στοιχείων με λιγότερη πειθαρχία από όση χρησιμοποιεί για τα προϊόντα που κινούνται μέσα σε αυτό.

Ένας διανομέας ποτών στο Οχάιο το έμαθε με τον επώδυνο τρόπο. Η διοίκηση ενέκρινε συνεχώς νέες αγορές επαναχρησιμοποιήσιμων πλαστικών δίσκων επειδή το δίκτυο επεκτεινόταν και η ομάδα λειτουργιών φαινόταν πάντα ελλιπής. Στην αρχή, αυτή η εξήγηση ακουγόταν λογική. Στη συνέχεια, κάποιος συνέκρινε τις αγορές δίσκων με την πραγματική ανάπτυξη των δρομολογίων και συνειδητοποίησε ότι τα νούμερα δεν ταίριαζαν. Η επιχείρηση δεν αναπτυσσόταν απλώς. Αιμορραγούσε περιουσιακά στοιχεία. Μερικοί δίσκοι κάθονταν πολύ καιρό σε καταστήματα ευκολίας, μερικοί ήταν κολλημένοι σε σημεία cross-dock και άλλοι επέστρεφαν χωρίς να έχουν συνδεθεί ποτέ καθαρά με τον σωστό λογαριασμό πελάτη. Κανείς δεν είχε σκοπό να τους χάσει. Η εταιρεία είχε απλώς χτίσει μια εφοδιαστική αλυσίδα όπου ήταν εύκολο να εξαφανιστούν μέσα στην κανονική δραστηριότητα.

Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που οι άνθρωποι καταλαβαίνουν λάθος σχετικά με την παρακολούθηση RTI. Νομίζουν ότι το πρόβλημα ξεκινά όταν ένα αντικείμενο χάνεται. Συνήθως ξεκινά πολύ νωρίτερα, όταν η επιχείρηση αποδέχεται την αδύναμη ορατότητα ως φυσιολογική.

Πραγματικά παραδείγματα απωλειών RTI

Ένα επιστρεφόμενο μέσο μεταφοράς δεν είναι απλώς ένα κουτί ή μια παλέτα. Είναι ένα επαναχρησιμοποιήσιμο περιουσιακό στοιχείο με τη δική του οικονομική ζωή. Πρέπει να παρακολουθείται, να εναλλάσσεται, να ανακτάται, να επιθεωρείται και σε ορισμένες περιπτώσεις να επισκευάζεται. Ωστόσο, πολλές εταιρείες εξακολουθούν να διαχειρίζονται τα RTI με έναν παράξενο συνδυασμό χειροκίνητων μετρήσεων, μνήμης αποβάθρας, χειρόγραφων σημειώσεων και περιοδικών διαφωνιών. Αυτό μπορεί να φαίνεται διαχειρίσιμο όταν οι όγκοι είναι χαμηλοί. Γίνεται χάος μόλις κινείστε σε πολλαπλές αποθήκες, μεταφορείς, λιανοπωλητές, τοποθεσίες franchise, εγκαταστάσεις πεδίου ή κόμβους 3PL.

Ένας επεξεργαστής γαλακτοκομικών στη βόρεια Ισπανία είδε ακριβώς αυτό. Τα επαναχρησιμοποιήσιμα κιβώτια του κινούνταν μεταξύ παραγωγής, περιφερειακής διανομής, σούπερ μάρκετ και αποθηκών καταστημάτων. Στα χαρτιά, ο βρόχος επιστροφής φαινόταν απλός. Στην πράξη, τα κιβώτια συμπεριφέρονταν σαν κουτσομπολιό. Εξαπλώνονταν παντού και ήταν αδύνατο να εντοπιστούν καθαρά μετά από λίγες εβδομάδες. Μερικά καταστήματα επέστρεφαν τα άδεια γρήγορα, μερικά όχι, και μερικά ανακάτευαν τα κιβώτια με εκείνα άλλων προμηθευτών. Όταν ο επεξεργαστής τελικά εφάρμοσε σωστή παρακολούθηση επιστρεφόμενης συσκευασίας με RFID και κανόνες επιστροφής σε επίπεδο λογαριασμού, ανακάλυψε κάτι άβολο. Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν ήταν ότι τα καταστήματα έκλεβαν κιβώτια. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν ότι η εταιρεία δεν είχε ποτέ χτίσει σοβαρή διαδικασία για να τα πάρει πίσω εγκαίρως.

Αυτός είναι ο κρυφός λόγος που χάνετε συνεχώς επιστρεφόμενα μέσα μεταφοράς. Η επιχείρησή σας μπορεί να αντιμετωπίζει την αποστολή ως την «πραγματική» διαδικασία και τη ροή επιστροφής ως μια χαλαρή εκ των υστέρων σκέψη. Τα προϊόντα φεύγουν στην ώρα τους, τα τιμολόγια αποστέλλονται και όλοι αισθάνονται παραγωγικοί. Στη συνέχεια, τα επαναχρησιμοποιήσιμα δοχεία, οι παλέτες και οι δίσκοι αρχίζουν να παραμένουν στο σύστημα χωρίς επείγον, επειδή κανείς δεν μαλώνεται αμέσως όταν τα άδεια κινούνται αργά. Μέχρι να γίνει ορατή η έλλειψη, το ίχνος έχει ήδη κρυώσει.

Ένας χονδρέμπορος παντοπωλείου στο Τέξας είχε αυτό ακριβώς το πρόβλημα με επαναχρησιμοποιήσιμα κιβώτια. Ήταν δημοφιλή στους πελάτες λιανικής επειδή προστάτευαν τα προϊόντα καλύτερα από τα αναλώσιμα χαρτοκιβώτια και μείωναν τα απορρίμματα χαρτονιού. Η λειτουργία φαινόταν αποδοτική μέχρι που έφτασε η περίοδος αιχμής και η διαθεσιμότητα κιβωτίων ξαφνικά στένεψε. Η αποθήκη κατηγόρησε πρώτα την υψηλότερη ζήτηση, μετά την καθυστέρηση του προμηθευτή, μετά την ανισορροπία μεταφορών. Μόλις η εταιρεία τοποθέτησε ετικέτες RFID στα κιβώτια και άρχισε να παρακολουθεί σωστά τον χρόνο παραμονής, η απάντηση ήταν προφανής. Πάρα πολλά κιβώτια ήταν παγιδευμένα σε αποθήκες καταστημάτων περιμένοντας παραλαβή επιστροφής, επειδή η εταιρεία είχε βελτιστοποιήσει τις διαδρομές παράδοσης πιο προσεκτικά από τις διαδρομές επιστροφής. Η λύση δεν ήταν εντυπωσιακή. Ήταν επανασχεδιασμός δρομολογίων, ταχύτερη παραλαβή άδειων και αυστηρότερη λογοδοσία σε επίπεδο καταστήματος. Αυτή η μία αλλαγή εξοικονόμησε περισσότερα χρήματα από τον τελευταίο κύκλο αγορών κιβωτίων.

Γι' αυτό η παρακολούθηση RTI πρέπει να αντιμετωπίζεται όπως ο έλεγχος αποθέματος, όχι όπως η διαχείριση συσκευασίας. Αν δεν θα επιτρέπατε ποτέ σε εμπορεύσιμο απόθεμα να περιπλανιέται στο δίκτυο με αδύναμα αρχεία, δεν θα πρέπει να επιτρέπετε ούτε στα επιστρεφόμενα περιουσιακά στοιχεία μεταφοράς να το κάνουν. Μπορεί να μην βρίσκονται στο τιμολόγιο του πελάτη με τον ίδιο τρόπο, αλλά εξακολουθούν να βρίσκονται στον ισολογισμό σας και εξακολουθούν να επηρεάζουν το λειτουργικό σας κόστος.

Ένας εθνικός προμηθευτής αρτοποιίας στο Ηνωμένο Βασίλειο το έμαθε αυτό όταν οι δίσκοι ζύμης του άρχισαν να εξαφανίζονται ταχύτερα από όσο ήθελε να παραδεχτεί οποιοσδήποτε. Οι δίσκοι ήταν αρκετά φθηνοί μεμονωμένα ώστε καμία μεμονωμένη απώλεια να μη φαίνεται επείγουσα, αλλά αρκετά ακριβοί συνολικά ώστε ο στόλος να απαιτεί συνεχώς νέα κεφάλαια. Η εταιρεία τελικά συνειδητοποίησε ότι είχε εκπαιδεύσει τους πελάτες της να είναι αδιάφοροι. Επειδή οι δίσκοι ήταν κοινοί, κανείς δεν τους αντιμετώπιζε ως περιουσιακά στοιχεία. Χρησιμοποιούνταν, στοιβάζονταν, επαναχρησιμοποιούνταν προσωρινά ή κρατούνταν μέχρι κάποιος να θυμηθεί να τους στείλει πίσω. Μόλις ο προμηθευτής εφάρμοσε παρακολούθηση επαναχρησιμοποιήσιμης συσκευασίας μεταφοράς και συνέδεσε τις επιστροφές δίσκων με την αναφορά απόδοσης πελατών, η συμπεριφορά άλλαξε. Όχι αμέσως, αλλά αισθητά. Οι άνθρωποι είναι πιο προσεκτικοί με τα περιουσιακά στοιχεία μόλις το σύστημα σταματήσει να τα αντιμετωπίζει ως αόρατα αντικείμενα του παρασκηνίου.

Ένας ακόμη λόγος που οι επιχειρήσεις χάνουν RTI είναι η σύγχυση μικτής ιδιοκτησίας. Αυτό συμβαίνει συνεχώς σε κοινές ή ταχέως κινούμενες εφοδιαστικές αλυσίδες. Ένα κλουβί παλέτας φτάνει σε έναν συμβεβλημένο κατασκευαστή. Λίγες μέρες αργότερα πηγαίνει σε έναν συνεργάτη συσκευασίας. Στη συνέχεια, ένας μεταφορέας το μεταφέρει σε ένα κέντρο διανομής λιανικής. Κάπου σε αυτή την αλυσίδα, οι άνθρωποι σταματούν να είναι απολύτως βέβαιοι ποιανού περιουσιακό στοιχείο είναι, ποιος υποτίθεται ότι θα το επιστρέψει και πότε αρχίζει να μετράει το χρονόμετρο εναντίον τους. Αν η ταυτότητα του περιουσιακού στοιχείου είναι αδύναμη, οι διαφωνίες αργότερα γίνονται σχεδόν αδύνατο να επιλυθούν.

Μια εταιρεία καταναλωτικών ηλεκτρονικών στην Πολωνία το ανακάλυψε αυτό με μεταλλικά κλουβιά ρολών που χρησιμοποιούνταν σε παραγωγή, επανεπεξεργασία και προετοιμασία αποστολών. Τα κλουβιά κινούνταν συνεχώς μεταξύ εσωτερικών ομάδων και εξωτερικών εταίρων εφοδιαστική. Κανείς δεν πίστευε ότι η διαδικασία ήταν ιδιαίτερα χαλασμένη μέχρι που η συμφιλίωση τέλους έτους έδειξε μια σοκαριστική αναντιστοιχία μεταξύ αυτού που η ομάδα οικονομικών πίστευε ότι υπήρχε και αυτού που οι αυλές μπορούσαν να εντοπίσουν φυσικά. Το πρόβλημα δεν ήταν ένας μεμονωμένος κακόβουλος εταίρος. Ήταν μια αλυσίδα άτυπων υποθέσεων. Μόλις η εταιρεία εισήγαγε ισχυρότερη διαχείριση επιστρεφόμενων περιουσιακών στοιχείων με παρακολούθηση κλουβιών RFID και υποχρεωτική επιβεβαίωση μεταφοράς, οι δικαιολογίες έγιναν συντομότερες. Το κλουβί δεν «πήγε μάλλον με την καθυστερημένη αποστολή». Ή πήγε ή δεν πήγε, και το σύστημα μπορούσε επιτέλους να δείξει ποιο.

Αυτή είναι μια ακόμη άβολη αλήθεια. Πολλές απώλειες RTI επιβιώνουν επειδή η επιχείρηση επιτρέπει πάρα πολλή ασάφεια. Αν κανείς δεν μπορεί να πει καθαρά πού άλλαξε τελευταία φορά χέρια το αντικείμενο, τότε κανείς δεν αναλαμβάνει το πρόβλημα.

Ένας φορέας νοσοκομειακού πλυντηρίου στη Σιγκαπούρη αντιμετώπισε μια πιο ήπια εκδοχή του ίδιου πράγματος. Τα επαναχρησιμοποιήσιμα καρότσια και τα δοχεία λευκών ειδών κινούνταν μεταξύ του εργοστασίου, των αποβαθρών φόρτωσης, των νοσοκομειακών πτερύγων και των διαδρόμων επιστροφής. Κανένα από αυτά τα περιουσιακά στοιχεία δεν ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακό, αλλά ήταν ζωτικής σημασίας για την καθημερινή ροή. Το πλυντήριο αγόραζε συνεχώς περισσότερα επειδή οι πτέρυγες φαινόταν πάντα ελλιπείς και το εργοστάσιο ένιωθε πάντα υποεφοδιασμένο. Όταν ο φορέας τελικά σήμανε τα καρότσια και τα δοχεία και άρχισε να μετρά τον πραγματικό χρόνο κυκλοφορίας, ανακάλυψε ότι τα περιουσιακά στοιχεία δεν εξαφανίζονταν με εγκληματική έννοια. Απλώς κάθονταν πολύ καιρό σε λάθος μέρη επειδή κανείς δεν είχε ορίσει τι σήμαινε «πολύ καιρό». Μόλις αυτή η προσδοκία έγινε ορατή, οι ελλείψεις μειώθηκαν χωρίς δραματική επέκταση στόλου.

Η τριμερής λύση για την παρακολούθηση RTI

Η λύση, λοιπόν, δεν είναι απλώς «χρησιμοποιήστε RFID», αν και το RFID είναι συχνά το πιο έξυπνο θεμέλιο. Η πραγματική λύση έχει τρία μέρη.

1. Ανθεκτική ταυτότητα περιουσιακού στοιχείου

Το πρώτο είναι να δοθεί σε κάθε επιστρεφόμενο μέσο μεταφοράς μια ανθεκτική ταυτότητα. Αυτή η ταυτότητα μπορεί να προέρχεται από ετικέτες RFID, ανθεκτικά barcode σε μικρότερες λειτουργίες ή ένα υβριδικό σύστημα, αλλά πρέπει να επιβιώνει σε πραγματικές συνθήκες χειρισμού. Μια χάρτινη ετικέτα σε ένα πλαστικό κιβώτιο που θα πλυθεί, θα στοιβαχτεί και θα συρθεί δεν είναι σοβαρή λύση. Ένας χειρόγραφος αριθμός σε μια παλέτα είναι ακόμη χειρότερος. Αν η ταυτότητα του περιουσιακού στοιχείου δεν επιβιώσει, το σύστημα παρακολούθησης είναι απλώς θέατρο.

Ένας εξαγωγέας νωπών τροφίμων στην Ολλανδία το έμαθε αυτό αφού προσπάθησε να διαχειριστεί επαναχρησιμοποιήσιμα θερμομονωμένα κουτιά με συνηθισμένες ετικέτες barcode. Οι ετικέτες φαινόταν εντάξει την πρώτη μέρα και ντροπιαστικές τη δέκατη. Η υγρασία, ο καθαρισμός και η σκληρή φόρτωση τις μετέτρεψαν σε διακόσμηση αντί για δεδομένα. Αφού άλλαξε σε ένα πιο ανθεκτικό σύστημα παρακολούθησης RTI βασισμένο σε RFID, ο εξαγωγέας μπορούσε επιτέλους να εμπιστευτεί το επίπεδο ταυτότητας αρκετά ώστε να βελτιώσει τον βρόχο. Η ίδια η ετικέτα δεν ήταν η μαγεία. Η ανθεκτικότητα ήταν.

2. Στρατηγική τοποθέτηση αναγνώστη

Το δεύτερο μέρος της λύσης είναι η τοποθέτηση αναγνωστών ή σημείων ελέγχου εκεί όπου η αλήθεια έχει πραγματικά σημασία. Πολλές εταιρείες εγκαθιστούν τεχνολογία παρακολούθησης και εξακολουθούν να παίρνουν φτωχή αξία επειδή δεν την ευθυγραμμίζουν με τις στιγμές όπου τα RTI αλλάζουν πραγματικά κατάσταση. Οι σημαντικές στιγμές είναι συνήθως η αποστολή, η παραλαβή, η μεταφορά, η επιστροφή από πλύσιμο, η παραλαβή για επισκευή και η επιβεβαίωση επιστροφής πελάτη. Αν το περιουσιακό στοιχείο κινείται μέσα από αυτά τα σημεία χωρίς να καταγράφεται, το σύστημα παραμένει θολό.

Ένας διανομέας φαρμακευτικών στη Μελβούρνη το κατάλαβε αυτό με επαναχρησιμοποιήσιμα κιβώτια που εξυπηρετούσαν παραδόσεις σε νοσοκομεία και κλινικές. Το πρώτο τους έργο RFID υποαπέδωσε επειδή οι αναγνώστες δεν ήταν τοποθετημένοι στις πραγματικές στιγμές παράδοσης. Μόλις μετέφεραν τη λογική ελέγχου σε λωρίδες αποστολής, κλουβιά επιστροφών και παραλαβή καθαρισμού, το σύστημα έγινε πολύ πιο χρήσιμο. Σταμάτησε να δημιουργεί τυχαίο θόρυβο τοποθεσίας και άρχισε να δείχνει λειτουργική αλήθεια.

3. Λογοδοσία και συνέπειες

Το τρίτο μέρος είναι η συνέπεια. Εδώ πολλές εταιρείες παραμένουν αδύναμες. Συλλέγουν τα δεδομένα, θαυμάζουν τον πίνακα ελέγχου και εξακολουθούν να επιτρέπουν τις αργές επιστροφές να συνεχίζονται ως φυσιολογικές. Η παρακολούθηση RTI αποδίδει μόνο όταν η επιχείρηση ενεργεί βάσει αυτού που βλέπει. Αυτό μπορεί να σημαίνει χρέωση για χαμένα περιουσιακά στοιχεία, επανασχεδιασμό δρομολογίων, αλλαγή συχνότητας παραλαβής, συντόμευση του αποδεκτού χρόνου παραμονής ή άρνηση να αφήσει τους πελάτες να κανονικοποιήσουν κακές συνήθειες.

Ένας στόλος βαρελιών ποτών στη Γερμανία το είδε καθαρά. Η εταιρεία είχε ήδη εγκαταστήσει μια αξιοπρεπή ρύθμιση παρακολούθησης, αλλά οι απώλειες παρέμεναν πολύ υψηλές επειδή η εμπορική ομάδα δίσταζε να πιέσει τους πελάτες για εκπρόθεσμες επιστροφές. Μόλις οι υπεύθυνοι λογαριασμών άρχισαν να λαμβάνουν σαφέστερες αναφορές που έδειχναν ποιος κρατούσε τα περιουσιακά στοιχεία περισσότερο και πώς αυτό επηρέαζε τα οικονομικά του στόλου, η συζήτηση άλλαξε. Τα καλύτερα δεδομένα μόνα τους δεν είχαν διορθώσει τίποτα. Τα καλύτερα δεδομένα συνδεδεμένα με λογοδοσία το έκαναν.

Αξίζει επίσης να ειπωθεί ότι δεν χρειάζονται όλα τα RTI το ίδιο επίπεδο παρακολούθησης. Μερικές επιχειρήσεις κάνουν το λάθος να προσπαθούν να παρακολουθούν κάθε επαναχρησιμοποιήσιμο αντικείμενο με την ίδια ένταση. Αυτό συνήθως σπαταλά χρήματα. Η πιο έξυπνη προσέγγιση είναι να τμηματοποιηθεί το απόθεμα περιουσιακών στοιχείων. Τα αντικείμενα υψηλής αξίας ή υψηλής απώλειας αξίζουν αυστηρότερο έλεγχο. Τα αντικείμενα χαμηλότερου κινδύνου μπορεί να χρειάζονται μόνο ορατότητα σημείου ελέγχου. Το καλύτερο σύστημα δεν είναι πάντα το πιο περίπλοκο. Είναι αυτό που ταιριάζει με την οικονομική πραγματικότητα του περιουσιακού στοιχείου.

Μια εταιρεία εφοδιαστική θαλασσινών στον Καναδά το έκανε καλά αυτό με επαναχρησιμοποιήσιμες λεκάνες, καλύμματα παλετών και θερμομονωμένα κουτιά ψαριών. Αντί να αντιμετωπίζει τα πάντα εξίσου, επικέντρωσε την ισχυρότερη παρακολούθηση RFID στα περιουσιακά στοιχεία με το υψηλότερο κόστος αντικατάστασης και τους μεγαλύτερους κύκλους επιστροφής. Αυτή η απόφαση έδωσε στην εταιρεία ταχύτερη απόσβεση και πολύ σαφέστερη εικόνα για το πού ήταν οι πραγματικές διαρροές. Μόλις αντιμετωπίστηκαν αυτές, επέκτεινε το πρόγραμμα. Αυτή είναι συνήθως η καλύτερη σειρά.

Ένα άλλο πράγμα που οι επιχειρήσεις εξακολουθούν να κάνουν λάθος είναι να κατηγορούν το λάθος μέρος της αλυσίδας. Οι ομάδες λειτουργιών συχνά κατηγορούν τους πελάτες. Οι πελάτες κατηγορούν τις μεταφορές. Οι μεταφορές κατηγορούν τον χειρισμό της αποθήκης. Ο χειρισμός της αποθήκης κατηγορεί τα χαρτιά. Στις περισσότερες περιπτώσεις, όλοι έχουν εν μέρει δίκιο και εν μέρει είναι άχρηστοι. Το πραγματικό ζήτημα είναι ότι η επιχείρηση δεν έχει δημιουργήσει ένα αξιόπιστο ιστορικό για το περιουσιακό στοιχείο.

Μια εταιρεία ποτών στην Πόλη του Μεξικού το βίωσε αυτό με επαναχρησιμοποιήσιμες παλέτες προωθητικής προβολής. Κάθε σεζόν, μερικές μονάδες δεν επέστρεφαν και κάθε σεζόν οι ίδιες διαφωνίες επανέρχονταν. Οι λιανοπωλητές έλεγαν ότι τις έστειλαν πίσω. Οι μεταφορείς έλεγαν ότι τις άφησαν στο καθορισμένο σημείο. Η αποθήκη έλεγε ότι δεν ήρθαν ποτέ. Μόλις η εταιρεία εφάρμοσε καλύτερη παρακολούθηση RTI στην αποστολή και την παραλαβή επιστροφών, η ιστορία έγινε σαφέστερη. Οι απώλειες δεν εξαφανίστηκαν από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά οι συζητήσεις βασίστηκαν σε αποδείξεις αντί για συνήθη αλληλοκατηγορία. Αυτό και μόνο μείωσε τεράστιο ποσό χαμένου χρόνου διαχείρισης.

Και αυτό μπορεί να είναι το μεγαλύτερο κρυφό κόστος της απώλειας επιστρεφόμενων μέσων μεταφοράς. Δεν είναι μόνο η αγορά αντικατάστασης. Είναι η ατελείωτη λειτουργική επιβάρυνση γύρω από την αβεβαιότητα. Αναζήτηση. Τηλεφωνήματα. Συμφιλίωση. Διαφωνίες. Υπερπαραγγελία. Διατήρηση επιπλέον αποθέματος ασφαλείας δοχείων, κιβωτίων ή δίσκων επειδή κανείς δεν εμπιστεύεται πλήρως τον βρόχο. Ένα αδύναμο σύστημα RTI δεν χάνει απλώς περιουσιακά στοιχεία. Δημιουργεί μια κουλτούρα όπου όλοι περιμένουν να τα χάσουν.

Ένας συνεταιρισμός γαλακτοκομικών στη Γαλλία τελικά έσπασε αυτή την κουλτούρα κάνοντας κάτι εκπληκτικά βασικό. Σταμάτησε να μιλά για κιβώτια ως συσκευασία και άρχισε να μιλά για αυτά ως περιουσιακά στοιχεία στόλου. Αυτή η μία αλλαγή γλώσσας άλλαξε τον τρόπο που οι διευθυντές σκέφτονταν το πρόβλημα. Τα κιβώτια δεν ήταν πλέον «απλώς μέρος της παράδοσης». Ήταν επαναχρησιμοποιήσιμες μονάδες με χρόνο παραμονής, αξιοποίηση και απόδοση ανάκτησης. Μόλις η επιχείρηση άρχισε να τα μετρά με αυτόν τον τρόπο, η καλύτερη παρακολούθηση και η καλύτερη πειθαρχία ανάκτησης έγιναν πολύ πιο εύκολο να δικαιολογηθούν.

Έτσι, αν η εταιρεία σας χάνει συνεχώς επιστρεφόμενα μέσα μεταφοράς, η απάντηση πιθανότατα δεν είναι περισσότερες αγορές έκτακτης ανάγκης, πιο δυνατά παράπονα ή αυστηρότερα υπολογιστικά φύλλα. Αυτά μπορεί να φαίνονται σαν δράση, αλλά συνήθως απλώς κρύβουν το πραγματικό ζήτημα για ένα ακόμη τρίμηνο.

Η λύση είναι να χτίσετε ένα σωστό σύστημα παρακολούθησης επιστρεφόμενων μέσων μεταφοράς γύρω από ανθεκτική ταυτότητα περιουσιακού στοιχείου (όπως ετικέτες RFID, ετικέτες RFIDκαι αναγνώστες RFID), ουσιαστικά σημεία ελέγχου και πραγματική λογοδοσία. Δώστε σε κάθε περιουσιακό στοιχείο μια διαρκή ταυτότητα. Καταγράψτε τις στιγμές όπου η ιδιοκτησία ή η τοποθεσία αλλάζει πραγματικά. Μετρήστε τον χρόνο παραμονής. Τμηματοποιήστε το απόθεμα κατά αξία και κίνδυνο. Και στη συνέχεια, αυτό το μέρος έχει τη μεγαλύτερη σημασία, κάντε πραγματικά κάτι όταν τα δεδομένα δείχνουν πρόβλημα.

Διότι δεν χάνετε RTI κατά λάθος. Τα χάνετε μέσω ενός συστήματος που κάνει την απώλειά τους εύκολη.

Μόλις αλλάξει αυτό το σύστημα, οι απώλειες συνήθως αρχίζουν να συρρικνώνονται πολύ ταχύτερα από όσο περιμένουν οι άνθρωποι.