Κάρτες RFID διπλής συχνότητας: πότε είναι πραγματικά απαραίτητες

Διπλής συχνότητας Οι κάρτες RFID ακούγονται έξυπνες την πρώτη φορά που τις μαθαίνετε. Μία κάρτα μπορεί να λειτουργεί με δύο διαφορετικά συστήματα. Ένα τμήμα της επιχείρησης μπορεί να χρησιμοποιεί έλεγχο πρόσβασης, ένα άλλο τμήμα να χρησιμοποιεί παρουσίες, μια τρίτη ομάδα να χρησιμοποιεί στάθμευση, και ίσως η ίδια κάρτα να υποστηρίζει ακόμη και επαφή NFC ή ανάγνωση UHF μεγάλης εμβέλειας. Στα χαρτιά, αυτό φαίνεται αποδοτικό. Στα πραγματικά έργα, όμως, πολλοί αγοραστές παραγγέλνουν κάρτες RFID διπλής συχνότητας προτού έχουν πραγματικό λόγο. Πληρώνουν περισσότερα, περιμένουν περισσότερο, δημιουργούν σύγχυση στην κωδικοποίηση και μερικές φορές καταλήγουν να χρησιμοποιούν μόνο ένα ενσωματωμένο chip στην κάρτα. Αυτό είναι το κομμάτι που κανείς δεν θέλει να παραδεχτεί. Μια έξυπνη κάρτα διπλής συχνότητας είναι χρήσιμη όταν λύνει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα συμβατότητας ή ροής εργασίας. Είναι σπατάλη όταν επιλέγεται μόνο επειδή ακούγεται πιο προηγμένη.

Τι πραγματικά κάνουν οι κάρτες RFID διπλής συχνότητας

Μια τυπική κάρτα RFID συνήθως περιέχει ένα chip και μία κεραία σχεδιασμένη για ένα εύρος συχνοτήτων. Συνήθη παραδείγματα περιλαμβάνουν κάρτες LF γύρω στα 125 kHz, κάρτες HF στα 13.56 MHz, κάρτες NFC βασισμένες σε τεχνολογία HF και κάρτες UHF για ανάγνωση μεγαλύτερης εμβέλειας. Μια κάρτα RFID διπλής συχνότητας συνδυάζει δύο τεχνολογίες RFID σε μία φυσική κάρτα, όπως LF συν HF, HF συν UHF ή NFC συν UHF. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η κάρτα μπορεί να περιλαμβάνει δύο ξεχωριστά chip και δύο δομές κεραίας. Σε άλλες περιπτώσεις, ο σχεδιασμός είναι πιο ενοποιημένος, αλλά η βασική ιδέα είναι η ίδια: μία κάρτα μπορεί να διαβαστεί από δύο διαφορετικούς τύπους αναγνωστών. Αυτό είναι χρήσιμο μόνο όταν ο χρήστης χρειάζεται πραγματικά και τα δύο.

Το πραγματικό κόστος της πρόωρης αγοράς

Ένα εργοστάσιο στο Οχάιο το έμαθε αυτό κατά την αναβάθμιση των καρτών προσωπικού. Η ομάδα προμηθειών παρήγγειλε κάρτες RFID LF HF επειδή ο προμηθευτής είπε ότι ήταν πιο ευέλικτες. Οι παλιοί αναγνώστες πόρτας χρησιμοποιούσαν κάρτες εγγύτητας 125 kHz, αλλά το νέο σύστημα πληρωμών της καφετέριας χρησιμοποιούσε κάρτες 13.56 MHz. Αυτό ακουγόταν σαν τέλειος λόγος για μια κάρτα RFID με δύο chip. Το πρόβλημα ήταν ότι το έργο της καφετέριας καθυστέρησε περισσότερο από ένα χρόνο και το εργοστάσιο δεν ενεργοποίησε ποτέ την πλευρά HF κατά την πρώτη εγκατάσταση. Για δώδεκα μήνες, η εταιρεία πλήρωνε για δύο chip ενώ χρησιμοποιούσε μόνο ένα. Η κάρτα δεν ήταν τεχνικά λανθασμένη, αλλά ο χρονισμός ήταν κακός. Αν το χρονοδιάγραμμα αναβάθμισης ήταν σαφέστερο, το εργοστάσιο θα μπορούσε να είχε παραγγείλει πρώτα τυπικές κάρτες πρόσβασης LF και να στραφεί σε κάρτες διπλής συχνότητας μόνο όταν το σύστημα της καφετέριας ήταν πραγματικά έτοιμο.

Πότε οι κάρτες διπλής συχνότητας έχουν νόημα

Ο πιο πρακτικός λόγος για να αγοράσετε μια κάρτα διπλής συχνότητας είναι η μετάβαση συστήματος. Πολλοί οργανισμοί εξακολουθούν να χρησιμοποιούν παλαιότερους αναγνώστες ελέγχου πρόσβασης LF, αλλά θέλουν να προχωρήσουν σε τεχνολογία έξυπνων καρτών HF για καλύτερη ασφάλεια, περισσότερη μνήμη ή φιλική προς κινητά χρήση NFC. Η αντικατάσταση όλων των αναγνωστών πόρτας ταυτόχρονα μπορεί να είναι δαπανηρή και αναστατωτική. Μια κάρτα ελέγχου πρόσβασης διπλής συχνότητας επιτρέπει στους υπαλλήλους να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τις παλιές πόρτες ενώ εγκαθίστανται σταδιακά νέοι αναγνώστες. Σε αυτή την περίπτωση, η κάρτα δεν είναι πολυτέλεια. Είναι γέφυρα. Ο αγοραστής θα πρέπει ωστόσο να επιβεβαιώσει τους ακριβείς τύπους chip, τη μέθοδο κωδικοποίησης, τους κανόνες αρίθμησης καρτών και τη συμβατότητα αναγνώστη πριν από την παραγγελία.

Μετάβαση συστήματος χωρίς να κουβαλάτε δύο κάρτες

Ένα δίκτυο νοσοκομείων στο Μάντσεστερ χρησιμοποίησε κάρτες πρόσβασης διπλής συχνότητας κατά τη διάρκεια μιας τριετούς μετάβασης από παλαιότερους αναγνώστες εγγύτητας σε ένα νεότερο σύστημα ελέγχου πρόσβασης βασισμένο σε HF. Κάποια κτίρια ανακαινίστηκαν γρήγορα, ενώ παλαιότερες πτέρυγες διατήρησαν τους παλιούς αναγνώστες μέχρι να προγραμματιστούν οι ηλεκτρολογικές εργασίες. Το προσωπικό δεν ήθελε να κουβαλάει δύο κάρτες. Η κάρτα διπλής συχνότητας έλυσε ένα πραγματικό επιχειρησιακό πρόβλημα, επειδή η πλευρά LF άνοιγε τις παλιές πόρτες και η πλευρά HF λειτουργούσε με τους νέους ασφαλείς αναγνώστες. Το πρόγραμμα καρτών είχε νόημα επειδή και οι δύο συχνότητες ήταν ενεργές από την αρχή και η ομάδα του έργου είχε σαφές χρονοδιάγραμμα μετάβασης. Αυτό είναι πολύ διαφορετικό από το να αγοράζετε κάρτες διπλής συχνότητας απλώς σε περίπτωση που κάτι αλλάξει κάποια στιγμή.

Συνδυασμός ανάγνωσης κοντινής και μεγάλης εμβέλειας

Μια άλλη έγκυρη χρήση είναι ο συνδυασμός ταυτοποίησης κοντινής εμβέλειας με ανάγνωση απογραφής ή πύλης μεγάλης εμβέλειας. Το HF ή το NFC μπορεί να είναι χρήσιμο για σκόπιμη αλληλεπίδραση κοντινής εμβέλειας, ενώ το UHF μπορεί να διαβαστεί από μεγαλύτερη απόσταση. Μια κάρτα RFID HF UHF μπορεί να χρησιμοποιηθεί όπου ένα άτομο χρειάζεται να ακουμπήσει μια κάρτα σε ένα γραφείο ή σημείο πρόσβασης, ενώ η ίδια κάρτα μπορεί επίσης να ανιχνευθεί σε πύλη οχημάτων, σταθμό παραλαβής εξοπλισμού ή πύλη παρουσιών. Αυτό μπορεί να είναι χρήσιμο σε εργοστάσια, πανεπιστημιουπόλεις, συστήματα στάθμευσης, κέντρα εφοδιαστική και εκδηλώσεις. Αλλά και πάλι, η ροή εργασίας πρέπει να είναι πραγματική. Αν κανείς δεν έχει εγκαταστήσει αναγνώστες UHF, το chip UHF είναι απλώς διακόσμηση κρυμμένη μέσα στο πλαστικό.

Ένα μεγάλο πάρκο εφοδιαστική στο Ντουμπάι εξέδωσε κάρτες RFID HF UHF σε οδηγούς φορτηγών και επόπτες αποθήκης. Το τμήμα HF χρησιμοποιήθηκε για ελέγχους ταυτοποίησης κοντινής εμβέλειας σε γραφεία ασφαλείας και πόρτες γραφείων. Η πλευρά UHF χρησιμοποιήθηκε σε πύλες αυλής, ώστε τα οχήματα να συνδέονται με εξουσιοδοτημένους οδηγούς χωρίς να ζητείται από κάθε οδηγό να σταματήσει και να ακουμπήσει κάρτα κάθε φορά. Το σύστημα σχεδιάστηκε γύρω από δύο συμπεριφορές ανάγνωσης: σκόπιμη επαφή και επιβεβαίωση πύλης μεγαλύτερης εμβέλειας. Σε αυτή την περίπτωση, η κάρτα διπλής συχνότητας μείωσε την τριβή. Αν το πάρκο χρησιμοποιούσε μόνο αναγνώστες πόρτας, μία κάρτα HF θα ήταν αρκετή.

Γιατί πολλά τμήματα δεν χρειάζονται αυτόματα μία κάρτα

Κάποιοι αγοραστές επιλέγουν κάρτες RFID διπλής συχνότητας επειδή θέλουν μία κάρτα για πολλά τμήματα. Αυτό μπορεί να είναι έξυπνο, αλλά μόνο αν τα τμήματα συμφωνήσουν σε πρότυπα πριν από την παραγωγή. Οι εγκαταστάσεις μπορεί να θέλουν έλεγχο πρόσβασης. Το τμήμα HR μπορεί να θέλει καταγραφή παρουσιών. Το τμήμα IT μπορεί να θέλει ασφαλή σύνδεση. Η στάθμευση μπορεί να θέλει ανάγνωση μεγάλης εμβέλειας. Το τμήμα μάρκετινγκ μπορεί να θέλει λειτουργία επαγγελματικής κάρτας NFC. Κάθε ομάδα μπορεί να χρησιμοποιεί διαφορετικό προμηθευτή συστήματος. Αν αυτά τα συστήματα δεν μοιράζονται ένα καθαρό σχέδιο διαπιστευτηρίων, η κάρτα μπορεί να γίνει πολιτικός συμβιβασμός αντί για τεχνική λύση. Η πλαστική κάρτα μπορεί να περιέχει δύο chip, αλλά δεν μπορεί να διορθώσει τον κακό εσωτερικό συντονισμό.

Ένα πανεπιστήμιο στο Τορόντο προσπάθησε να δημιουργήσει ένα πρόγραμμα μίας κάρτας για την πανεπιστημιούπολη με πρόσβαση πόρτας, δανεισμό βιβλιοθήκης, είσοδο γυμναστηρίου, προγράμματα σίτισης και στάθμευση. Η πρώτη πρόταση προέβλεπε κάρτες διπλής συχνότητας επειδή υπήρχαν ήδη διαφορετικά συστήματα. Το έργο κόλλησε όταν κάθε τμήμα ήθελε τη δική του μορφή αρίθμησης και τους δικούς του κανόνες κωδικοποίησης. Μετά από αξιολόγηση, το πανεπιστήμιο διατήρησε μια τυπική έξυπνη κάρτα HF για τις περισσότερες υπηρεσίες και χρησιμοποίησε ξεχωριστές ετικέτες UHF παρμπρίζ για τη στάθμευση. Μόνο το προσωπικό που χρειαζόταν πρόσβαση σε ένα παλαιό κτίριο έρευνας έλαβε κάρτες διπλής συχνότητας. Το τελικό σύστημα ήταν λιγότερο εντυπωσιακό, αλλά πιο εύκολο στη διαχείριση. Το πανεπιστήμιο εξοικονόμησε χρήματα μην επιβάλλοντας κάρτες διπλής συχνότητας σε κάθε φοιτητή.

Κόστος, σχεδιασμός και κίνδυνοι κωδικοποίησης

Το κόστος είναι το προφανές μειονέκτημα. Οι κάρτες RFID διπλής συχνότητας συνήθως κοστίζουν περισσότερο από τις κάρτες μονής συχνότητας, επειδή περιλαμβάνουν περισσότερα εξαρτήματα, πιο σύνθετο σχεδιασμό κεραίας και πιο προσεκτική κατασκευή. Η διαφορά τιμής μπορεί να είναι μικρή για μια δοκιμαστική παραγγελία, αλλά γίνεται σοβαρή όταν παραγγέλνετε δεκάδες χιλιάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες κάρτες. Οι αγοραστές θα πρέπει να ρωτήσουν ποιο ποσοστό χρηστών χρειάζεται πραγματικά και τις δύο τεχνολογίες. Αν μόνο το προσωπικό ασφαλείας, οι οδηγοί, τα μέλη VIP ή οι διαχειριστές εξοπλισμού χρειάζονται τη δεύτερη συχνότητα, μην αγοράσετε κάρτες διπλής συχνότητας για όλους. Χρησιμοποιήστε τις εκεί όπου δημιουργούν αξία.

Ένας όμιλος ξενοδοχείων στην Ισπανία εξέτασε κάρτες-κλειδιά διπλής συχνότητας για όλους τους επισκέπτες, επειδή ένα ξενοδοχείο ήθελε αλληλεπίδραση NFC με τους επισκέπτες και ένα άλλο ήθελε παρακολούθηση προσωπικού UHF για τις ροές εργασίας καθαριότητας. Ο προμηθευτής έκανε μια απλή ερώτηση: χρειάζονται οι επισκέπτες του ξενοδοχείου UHF; Όχι. Ο όμιλος κατέληξε να αγοράσει τυπικές κάρτες RFID HF κάρτες-κλειδιά ξενοδοχείου για τους επισκέπτες και ξεχωριστές κάρτες προσωπικού διπλής συχνότητας για τις ομάδες καθαριότητας και συντήρησης που χρησιμοποιούσαν τόσο πρόσβαση πόρτας όσο και παρακολούθηση στους χώρους προσωπικού. Αυτός ο διαχωρισμός ήταν φθηνότερος και καθαρότερος. Οι τύποι καρτών αντιστοιχούσαν στους πραγματικούς χρήστες αντί να αντιμετωπίζουν κάθε επισκέπτη και υπάλληλο με τον ίδιο τρόπο.

Φυσικός σχεδιασμός και πραγματική απόδοση ανάγνωσης

Ο φυσικός σχεδιασμός είναι ένα άλλο ζήτημα. Μια κάρτα διπλής συχνότητας πρέπει να χωρέσει δύο συστήματα κεραίας μέσα στο ίδιο σώμα κάρτας. Αυτό μπορεί να επηρεάσει το πάχος κάρτας, την απόδοση ανάγνωσης, τη θέση κεραίας και την ανοχή κατασκευής. Σε πολλά προϊόντα, λειτουργεί απόλυτα καλά όταν σχεδιάζεται από έμπειρο κατασκευαστή καρτών RFID. Αλλά οι αγοραστές δεν πρέπει να υποθέτουν ότι δύο chip μέσα σε μία κάρτα θα αποδίδουν πάντα όπως δύο ξεχωριστές βελτιστοποιημένες κάρτες. Οι απαιτήσεις κεραίας HF και UHF είναι διαφορετικές. Οι δομές κεραίας LF είναι και πάλι διαφορετικές. Αν η κάρτα είναι πολύ συμπιεσμένη ή κακοσχεδιασμένη, η απόσταση ανάγνωσης μπορεί να μειωθεί ή μία συχνότητα μπορεί να γίνει λιγότερο σταθερή.

Μια λέσχη μελών στη Σιγκαπούρη παρήγγειλε προσαρμοσμένες έξυπνες κάρτες διπλής συχνότητας που συνδύαζαν αλληλεπίδραση επαφής NFC με ανάγνωση πύλης UHF για έναν ιδιωτικό χώρο στάθμευσης. Τα πρώτα δείγματα φαίνονταν καλά, αλλά η απόδοση ανάγνωσης UHF ήταν ασυνεπής όταν η κάρτα βρισκόταν μέσα σε ένα χοντρό δερμάτινο πορτοφόλι. Τα μέλη συχνά κρατούσαν την κάρτα σε πορτοφόλια επειδή η επαφή NFC λειτουργούσε ακόμα στη ρεσεψιόν. Ο προμηθευτής επανασχεδίασε την κεραία της κάρτας και συνέστησε να τοποθετείται η κάρτα σε συγκεκριμένη θήκη για χρήση στάθμευσης. Η λέσχη άλλαξε επίσης τη σήμανση στην πύλη. Το ζήτημα δεν ήταν αδύνατο να λυθεί, αλλά έδειξε γιατί η πραγματική δοκιμή έχει σημασία πριν από τη μαζική παραγωγή.

Κωδικοποίηση δύο ταυτοτήτων χωρίς σύγχυση

Η κωδικοποίηση είναι το σημείο όπου τα έργα διπλής συχνότητας συχνά γίνονται μπερδεμένα. Μια κάρτα μονής συχνότητας χρειάζεται ήδη σωστή κωδικοποίηση, διαχείριση UID, αριθμούς πρόσβασης, δεδομένα τομέα, κλειδιά ή κωδικούς EPC ανάλογα με το chip. Μια κάρτα διπλής συχνότητας μπορεί να χρειάζεται δύο ξεχωριστές διαδικασίες κωδικοποίησης. Η πλευρά LF μπορεί να φέρει έναν αριθμό διαπιστευτηρίου. Η πλευρά HF μπορεί να φέρει άλλον. Η πλευρά UHF μπορεί να χρησιμοποιεί ένα EPC συνδεδεμένο με εγγραφή βάσης δεδομένων. Αν οι δύο ταυτότητες δεν συνδεθούν σωστά στο λογισμικό, το προσωπικό μπορεί να πιστεύει ότι μία κάρτα ισούται με μία ταυτότητα, ενώ το backend βλέπει δύο άσχετα αναγνωριστικά tag. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα υποστήριξης, ειδικά όταν οι κάρτες χάνονται, αντικαθίστανται ή ανατίθενται εκ νέου.

Ένα εργοστάσιο στο Βιετνάμ χρησιμοποίησε κάρτες RFID με δύο chip για υπαλλήλους που χρειάζονταν τόσο πρόσβαση πόρτας όσο και ανάθεση ερμαρίου στολής. Το σύστημα πρόσβασης διάβαζε το chip HF, ενώ το σύστημα ελέγχου ερμαρίων διάβαζε το chip UHF. Κατά τον πρώτο μήνα, το HR αντικαθιστούσε χαμένες κάρτες αντιγράφοντας μόνο το διαπιστευτήριο πρόσβασης HF. Η εγγραφή UHF δεν ενημερωνόταν, οπότε οι έλεγχοι ερμαρίων έδειχναν παλιά αναγνωριστικά καρτών ανατεθειμένα σε υπαλλήλους που είχαν ήδη λάβει νέες κάρτες. Η εταιρεία διόρθωσε τη ροή εργασίας δημιουργώντας ένα αρχείο έκδοσης κάρτας που συνέδεε και τα δύο αναγνωριστικά chip πριν από την ενεργοποίηση της κάρτας. Η τεχνολογία καρτών ήταν εντάξει. Η διαδικασία διαχείρισης ήταν ελλιπής.

Ασφάλεια, υποστήριξη και εμπειρία χρήστη

Η ασφάλεια θα πρέπει επίσης να αποτελεί μέρος της απόφασης. Κάποιοι αγοραστές υποθέτουν ότι η διπλή συχνότητα σημαίνει μεγαλύτερη ασφάλεια. Δεν σημαίνει. Μια κάρτα με δύο αδύναμα διαπιστευτήρια δεν είναι ισχυρότερη από μια κάρτα με ένα σωστά διαχειριζόμενο ασφαλές διαπιστευτήριο. Αν ένας οργανισμός χρειάζεται υψηλότερη ασφάλεια πρόσβασης, θα πρέπει να εξετάσει την ασφάλεια του chip, την κρυπτογράφηση, τη διαχείριση κλειδιών, τη διαμόρφωση αναγνώστη, τους ελέγχους έκδοσης καρτών, την απενεργοποίηση χαμένων καρτών και τα δικαιώματα backend. Η διπλή συχνότητα αφορά τη συμβατότητα και τη χρήση πολλαπλών συστημάτων, όχι αυτόματα καλύτερη προστασία. Μια κάρτα διπλής συχνότητας μπορεί να είναι ασφαλής αν τα επιλεγμένα chip και συστήματα είναι ασφαλή. Μπορεί επίσης να είναι αδύναμη αν η λανθασμένη παλαιά τεχνολογία παραμένει ενεργή χωρίς ελέγχους.

Ένα ερευνητικό κέντρο στη Ζυρίχη ήθελε κάρτες διπλής συχνότητας επειδή το παλιό κτίριο χρησιμοποιούσε αναγνώστες LF και το νέο εργαστήριο χρησιμοποιούσε ασφαλείς αναγνώστες HF. Η ομάδα ασφαλείας επέμενε ότι η πλευρά LF θα αντιμετωπίζεται ως προσωρινή και θα περιορίζεται μόνο σε παλιές πόρτες. Οι χώροι υψηλής ασφάλειας του εργαστηρίου δέχονταν μόνο το διαπιστευτήριο HF με ισχυρότερη αυθεντικοποίηση. Η κάρτα επέτρεψε ομαλή μετάβαση, αλλά η πολιτική πρόσβασης δεν προσποιήθηκε ότι και οι δύο πλευρές ήταν εξίσου ασφαλείς. Αυτή η διάκριση είχε σημασία. Η διπλή συχνότητα βοήθησε τη μετάβαση χωρίς να μειώσει το πρότυπο για ευαίσθητους χώρους.

Υπάρχει επίσης πρόβλημα υποστήριξης όταν οι χρήστες δεν καταλαβαίνουν ποια πλευρά της κάρτας χρησιμοποιείται. Ένα άτομο μπορεί να ακουμπήσει την κάρτα σε έναν αναγνώστη και να περιμένει να λειτουργεί παντού. Αν ένα σύστημα διαβάζει LF και άλλο διαβάζει HF, η κάρτα μπορεί να συμπεριφέρεται διαφορετικά ανάλογα με τον προσανατολισμό, τον τύπο αναγνώστη και τη διαμόρφωση του συστήματος. Οι ομάδες υποστήριξης πρέπει να γνωρίζουν πώς να διαγιγνώσκουν βλάβες. Είναι η κάρτα φυσικά κατεστραμμένη; Αστοχεί μόνο ένα chip; Βρίσκεται ο χρήστης σε λάθος ομάδα πρόσβασης; Διαβάζει ο αναγνώστης τη λάθος συχνότητα; Δεν είναι το EPC του UHF συνδεδεμένο με την εγγραφή του προσωπικού; Οι κάρτες διπλής συχνότητας μπορούν να κάνουν την αντιμετώπιση προβλημάτων πιο σύνθετη, εκτός αν η διαδικασία υποστήριξης είναι έτοιμη.

Μια αλυσίδα γυμναστηρίων στη Μελβούρνη εξέδωσε κάρτες μέλους διπλής συχνότητας κατά τη διάρκεια ενός πιλοτικού προγράμματος που συνδύαζε περιστρεφόμενες πύλες εισόδου με ενοικίαση ερμαρίων. Το προσωπικό της ρεσεψιόν μπερδεύτηκε γρήγορα επειδή κάποιες κάρτες άνοιγαν την πύλη αλλά δεν ενεργοποιούσαν τα ερμάρια, ενώ άλλες λειτουργούσαν στα ερμάρια αλλά δεν ήταν ακόμα στο σύστημα εισόδου. Το τεχνικό ζήτημα ήταν απλό: τα αναγνωριστικά των καρτών είχαν εισαχθεί σε δύο συστήματα σε διαφορετικές χρονικές στιγμές. Το ζήτημα εξυπηρέτησης πελατών ήταν χειρότερο επειδή το προσωπικό δεν είχε γρήγορο τρόπο να δει ποιο chip είχε ενεργοποιηθεί. Η αλυσίδα αργότερα δημιούργησε μια απλή οθόνη κατάστασης κάρτας που έδειχνε και τους δύο αριθμούς διαπιστευτηρίων και την κατάσταση ενεργοποίησης. Μετά από αυτό, οι κλήσεις υποστήριξης μειώθηκαν.

Οι κάρτες διπλής συχνότητας μπορούν να είναι πολύτιμες για την εμπειρία της μάρκας όταν μειώνουν αυτά που πρέπει να κουβαλάει ένας χρήστης. Οι υπάλληλοι δεν θέλουν κάρτα πόρτας, κάρτα στάθμευσης, κάρτα καφετέριας και κάρτα παρουσιών αν μία κάρτα μπορεί να κάνει τη δουλειά. Οι φοιτητές δεν θέλουν πολλαπλά διαπιστευτήρια για εστίες, βιβλιοθήκες, εργαστήρια και μεταφορές. Το προσωπικό εκδηλώσεων δεν θέλει ξεχωριστές κάρτες για πρόσβαση και έλεγχο ζώνης μεγάλης εμβέλειας. Αλλά μία κάρτα δεν πρέπει να γίνει χώρος απόθεσης κάθε ιδέας. Τα καλύτερα έργα καρτών διπλής συχνότητας είναι σαφή ως προς το ποια συστήματα περιλαμβάνονται και γιατί.

Ένας διοργανωτής μουσικού φεστιβάλ στο Βερολίνο χρησιμοποίησε κάρτες RFID διπλής συχνότητας για το προσωπικό των παρασκηνίων. Το chip HF έλεγχε την πρόσβαση σε πύλες προσωπικού και περιορισμένες τέντες. Η πλευρά UHF βοηθούσε τους διευθυντές παραγωγής να σαρώνουν ομάδες διαπιστευτηρίων προσωπικού σε σημεία παραλαβής εξοπλισμού και χώρους οχημάτων. Η κάρτα μείωσε τις ουρές επειδή το προσωπικό δεν χρειαζόταν να παρουσιάζει διαφορετικές κάρτες σε διαφορετικά σημεία ελέγχου. Το έργο λειτούργησε επειδή το φεστιβάλ είχε σύντομο κύκλο εκδήλωσης, ισχυρό έλεγχο διαπιστευτηρίων και σαφώς καθορισμένες ζώνες. Για τους απλούς επισκέπτες, το φεστιβάλ χρησιμοποίησε απλούστερα βραχιόλια NFC. Δεν χρειάζονταν όλοι την πιο σύνθετη κάρτα.

Μην αγοράζετε δεύτερη συχνότητα για ένα ασαφές μελλοντικό σχέδιο

Πριν από την παραγγελία, οι αγοραστές θα πρέπει να ρωτήσουν αν η δεύτερη συχνότητα θα χρησιμοποιηθεί από την πρώτη μέρα. Αν η απάντηση είναι όχι, ρωτήστε πότε θα χρησιμοποιηθεί, ποιος είναι υπεύθυνος για αυτό το σύστημα, ποιοι αναγνώστες RFID είναι εγκατεστημένοι και ποια δεδομένα θα κωδικοποιηθούν. Αν δεν υπάρχει σαφής απάντηση, περιμένετε. Η τεχνολογία που αγοράζεται πολύ νωρίς συχνά καταλήγει απόθεμα ραφιού. Τα πρότυπα αναγνωστών αλλάζουν, οι πολιτικές ασφαλείας αλλάζουν και οι προτεραιότητες των έργων αλλάζουν. Μια κάρτα διπλής συχνότητας που παραγγέλνεται σήμερα για ένα ασαφές μελλοντικό σύστημα μπορεί να μην ταιριάζει με το πραγματικό σύστημα που θα επιλεγεί του χρόνου.

Μια εταιρεία διαχείρισης ακινήτων στο Λονδίνο παρήγγειλε κάρτες πρόσβασης διπλής συχνότητας για μια νέα πανεπιστημιούπολη γραφείων επειδή ο αυτοματισμός στάθμευσης ήταν προγραμματισμένος για αργότερα. Ο προμηθευτής στάθμευσης δεν είχε επιλεγεί ακόμα. Έξι μήνες αργότερα, το επιλεγμένο σύστημα στάθμευσης χρησιμοποιούσε αναγνώριση πινακίδων και εφαρμογή κινητού αντί για ανάγνωση καρτών UHF. Η πλευρά UHF της κάρτας δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ. Ο διαχειριστής εγκαταστάσεων παραδέχτηκε ότι η εταιρεία είχε αγοράσει ευελιξία χωρίς να επιβεβαιώσει τη μελλοντική απαίτηση. Μια φθηνότερη κάρτα πρόσβασης μονής συχνότητας θα είχε κάνει τη δουλειά.

Πότε δύο ξεχωριστά διαπιστευτήρια είναι καλύτερα

Υπάρχουν περιπτώσεις όπου δύο ξεχωριστά διαπιστευτήρια είναι καλύτερα από μία κάρτα διπλής συχνότητας. Η πρόσβαση οχημάτων μπορεί να λειτουργεί καλύτερα με ετικέτα UHF παρμπρίζ παρά με κάρτα στο πορτοφόλι του οδηγού. Οι χώροι υψηλής ασφάλειας μπορεί να απαιτούν ξεχωριστή κάρτα ή token για την αποφυγή casual κοινοποίησης. Τα προγράμματα επισκεπτών μπορεί να χρειάζονται αναλώσιμα ή προσωρινά μέσα αντί για επαναχρησιμοποιούμενες κάρτες προσωπικού. Τα σκληρά περιβάλλοντα μπορεί να χρειάζονται ανθεκτικές ετικέτες, όχι πλαστικές κάρτες. Αν η δεύτερη συχνότητα εξυπηρετεί μια πολύ διαφορετική φυσική περίπτωση χρήσης, ο συνδυασμός της σε μία κάρτα μπορεί να δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει.

Ένα κέντρο διανομής στο Μεξικό εξέτασε κάρτες υπαλλήλων HF UHF για στάθμευση και πρόσβαση κτιρίου. Στις δοκιμές, οι αναγνώσεις πύλης UHF ήταν ασυνεπείς επειδή οι οδηγοί κρατούσαν τις κάρτες σε τσάντες, πορτοφόλια, θήκες ποτηριών ή θήκες τηλεφώνου. Η εταιρεία επέλεξε κάρτες πρόσβασης υπαλλήλων HF για τις πόρτες και ετικέτες UHF παρμπρίζ για τη στάθμευση. Η λύση των δύο διαπιστευτηρίων ήταν λιγότερο κομψή αλλά πιο αξιόπιστη. Αυτό είναι ένα τέλειο παράδειγμα του γιατί οι αγοραστές θα πρέπει να σχεδιάζουν με βάση την πραγματική συμπεριφορά αντί να κυνηγούν την ιδέα μιας καθολικής κάρτας.

Εξατομίκευση γραφικών και πρακτικός σχεδιασμός κάρτας

Οι προσαρμοσμένες κάρτες RFID χρειάζονται επίσης σαφή σχεδιασμό γραφικών και εξατομίκευσης. Αν η κάρτα περιέχει δύο τεχνολογίες, το προσωπικό μπορεί να χρειάζεται εκτυπωμένες ενδείξεις, όπως αναγνωριστικό προσωπικού, τμήμα, επίπεδο πρόσβασης ή ομάδα στάθμευσης. Αλλά μην υπερφορτώνετε την κάρτα με εικονίδια για κάθε λειτουργία. Ένας καθαρός σχεδιασμός διατηρεί την κάρτα επαγγελματική. Το σύστημα backend θα πρέπει να χειρίζεται το μεγαλύτερο μέρος της πολυπλοκότητας. Αν απαιτούνται οπτικές πληροφορίες, κάντε τις αρκετά απλές ώστε οι φύλακες, οι υπάλληλοι υποδοχής και οι χρήστες να τις καταλαβαίνουν γρήγορα.

Μια εταιρική πανεπιστημιούπολη στη Σεούλ τύπωσε πάρα πολλά σύμβολα στις πρώτες κάρτες υπαλλήλων διπλής συχνότητας: πρόσβαση πόρτας, καφετέρια, στάθμευση, σύνδεση εκτυπωτή, κράτηση αίθουσας συσκέψεων και συνοδεία επισκεπτών. Η κάρτα έμοιαζε με μικροσκοπικό εγχειρίδιο οδηγιών. Οι υπάλληλοι αγνόησαν τα εικονίδια και οι φύλακες ασφαλείας εξακολουθούσαν να ελέγχουν το λογισμικό. Η επόμενη έκδοση χρησιμοποίησε καθαρότερο σχεδιασμό κάρτας με μόνο όνομα, φωτογραφία, χρώμα τμήματος και ένα μικρό σημάδι επιπέδου πρόσβασης. Η λειτουργία διπλής συχνότητας παρέμεινε μέσα στην κάρτα, εκεί όπου ανήκε. Η φυσική κάρτα έγινε πιο ευανάγνωστη και το σύστημα λιγότερο θεατρικό.

Δοκιμές πριν από τη μαζική παραγωγή

Οι δοκιμές θα πρέπει να περιλαμβάνουν πραγματικούς αναγνώστες, πραγματικούς χρήστες και πραγματικές θήκες καρτών. Μην εγκρίνετε μια κάρτα διπλής συχνότητας βασιζόμενοι μόνο σε δείγμα ανάγνωσης του προμηθευτή σε ένα γραφείο. Δοκιμάστε την στον πραγματικό αναγνώστη LF, αναγνώστη HF, τηλέφωνο NFC, πύλη UHF, πύλη στάθμευσης, τερματικό παρουσιών ή σύστημα ερμαρίων που θα τη χρησιμοποιήσει. Δοκιμάστε την μέσα σε θήκες καρτών, πορτοφόλια, κορδόνια και προστατευτικά καλύμματα. Δοκιμάστε αν η εκτύπωση ή η πλαστικοποίηση επηρεάζει την απόδοση ανάγνωσης. Δοκιμάστε πολλές κάρτες, όχι ένα τέλειο δείγμα. Μια κάρτα RFID διπλής συχνότητας είναι πιο σύνθετη από μια βασική κάρτα, οπότε η διαδικασία έγκρισης θα πρέπει να είναι πιο προσεκτική.

Ένας κρατικός εργολάβος στην Οτάβα δοκίμασε κάρτες ταυτότητας διπλής συχνότητας σε κάθε μοντέλο αναγνώστη πριν από την εγκατάσταση. Η ομάδα διαπίστωσε ότι ένας παλαιότερος αναγνώστης LF σε πλαϊνή είσοδο είχε ασθενέστερο πεδίο και δυσκολευόταν όταν η κάρτα βρισκόταν μέσα σε χοντρή προστατευτική θήκη. Η λύση ήταν να αντικατασταθεί αυτός ο αναγνώστης πριν από την έκδοση των καρτών, όχι να κατηγορηθεί η κάρτα αργότερα. Η εγκατάσταση κύλησε ομαλά επειδή το αδύναμο σημείο εντοπίστηκε κατά τη διάρκεια των δοκιμών. Αυτού του είδους το πιλοτικό πρόγραμμα ακούγεται αργό μέχρι να το συγκρίνετε με χιλιάδες υπαλλήλους να διαμαρτύρονται την ημέρα κυκλοφορίας.

Καλύτεροι όροι αναζήτησης, καλύτερες αποφάσεις αγοράς

Για αγοραστές που αναζητούν online, χρήσιμοι όροι περιλαμβάνουν κάρτες RFID διπλής συχνότητας, έξυπνη κάρτα διπλής συχνότητας, κάρτα RFID με δύο chip, κάρτα RFID LF HF, κάρτα RFID HF UHF, κάρτα RFID NFC UHF, κάρτα ελέγχου πρόσβασης διπλής συχνότητας, προσαρμοσμένες κάρτες RFID, κάρτα υπαλλήλου RFID, κατασκευαστής καρτών RFID και κάρτα RFID πολλαπλών τεχνολογιών. Αυτές οι λέξεις-κλειδιά αντικατοπτρίζουν διαφορετικές περιπτώσεις χρήσης, αλλά η λογική αγοράς είναι η ίδια. Μην ξεκινάτε με την πιο εντυπωσιακή κάρτα. Ξεκινήστε με τα συστήματα που πρέπει να τη διαβάζουν.

Η πρακτική απόφαση δεν είναι περίπλοκη. Αγοράστε μια κάρτα διπλής συχνότητας όταν μεταβαίνετε μεταξύ συστημάτων, όταν δύο ενεργά συστήματα χρειάζονται πραγματικά μία φυσική κάρτα, όταν η ανάγνωση κοντινής και μεγάλης εμβέλειας αποτελούν και οι δύο μέρος της ροής εργασίας ή όταν μια συγκεκριμένη ομάδα χρηστών επωφελείται από τη μεταφορά ενός διαπιστευτηρίου αντί για δύο. Μην την αγοράζετε επειδή ακούγεται μελλοντικά έτοιμη, επειδή ένας προμηθευτής την προτείνει αδιάφορα, επειδή τη χρησιμοποιεί άλλη εταιρεία ή επειδή πιστεύετε ότι περισσότερα chip σημαίνουν αυτόματα καλύτερη αξία. Περισσότερη τεχνολογία είναι καλύτερη μόνο όταν αφαιρεί ένα πραγματικό εμπόδιο.

Τελικές συμβουλές αγοράς

Ένας καλός κατασκευαστής καρτών RFID θα πρέπει να αντισταθεί ευγενικά αν η απαίτησή σας είναι ασαφής. Θα πρέπει να ρωτήσει ποιες συχνότητες χρειάζεστε, ποια μοντέλα chip, ποιες μάρκες αναγνωστών, ποια μορφή κωδικοποίησης, πόσοι χρήστες χρειάζονται και τις δύο λειτουργίες, αν η κάρτα θα χρησιμοποιείται σε πορτοφόλια ή θήκες, αν η εμβέλεια UHF έχει σημασία, αν η κάρτα χρειάζεται εκτύπωση ή εξατομίκευση και αν και τα δύο συστήματα θα είναι ενεργά κατά την κυκλοφορία. Αυτές οι ερωτήσεις μπορεί να φαίνονται σαν επιπλέον δουλειά, αλλά αποτρέπουν ακριβά λάθη. Ένας προμηθευτής που λέει ότι κάθε έργο χρειάζεται κάρτες διπλής συχνότητας δεν σας συμβουλεύει. Σας κάνει upselling.

Το ειλικρινές συμπέρασμα είναι απλό: σταματήστε να αγοράζετε κάρτες διπλής συχνότητας, εκτός εάν χρειάζεστε πραγματικά τη λειτουργία. Είναι εξαιρετικά εργαλεία για τα σωστά έργα και περιττό κόστος για τα λάθος. Μια κάρτα μονής συχνότητας με το σωστό chip, καλή εκτύπωση, αξιόπιστη κωδικοποίηση και σωστή ενσωμάτωση στο σύστημα θα υπερέχει κάθε φορά έναντι μιας κακώς σχεδιασμένης κάρτας διπλής συχνότητας. Εάν πρέπει να γεφυρωθούν δύο συστήματα, η διπλή συχνότητα μπορεί να γλιτώσει τους χρήστες από τη μεταφορά πολλαπλών διαπιστευτηρίων. Εάν είναι ενεργό μόνο ένα σύστημα, κρατήστε την κάρτα απλή. Στα έργα RFID, το απλό δεν είναι πρωτόγονο. Το απλό είναι συχνά η πιο αξιόπιστη επιλογή.