Πώς να επιλέξετε κάρτες RFID για πανεπιστήμια

Επιλογή καρτών RFID για πανεπιστήμια ακούγεται απλή υπόθεση μέχρι να γίνει πραγματικό το έργο. Στα χαρτιά, μοιάζει με μια συνήθη διαδικασία προμήθειας. Ένα ίδρυμα χρειάζεται κάρτες ταυτότητας φοιτητών, ίσως μερικές κάρτες προσωπικού, ίσως κάρτες πρόσβασης σε εστίες, και η ομάδα προμηθειών αρχίζει να συγκρίνει τιμές, ονόματα τσιπ, επιλογές εκτύπωσης και χρόνους παράδοσης. Όμως τα πανεπιστήμια σπάνια είναι απλά περιβάλλοντα. Μία κάρτα μπορεί να χρειάζεται να ανοίγει εστίες, να καταγράφει την είσοδο φοιτητών στη βιβλιοθήκη, να υποστηρίζει προγράμματα σίτισης, να διαχειρίζεται δικαιώματα εργαστηρίων, να απελευθερώνει εκτυπωτές, να επαληθεύει πρόσβαση εκδήλωσης και μερικές φορές ακόμη και να συνδέεται με στάθμευση ή αυτόματους πωλητές. Μόλις ένα πανεπιστήμιο αρχίσει να σκέφτεται σαν έξυπνη πανεπιστημιούπολη αντί για μια συλλογή από ξεχωριστά κτίρια, η κάρτα παύει να είναι ένα κομμάτι πλαστικού και γίνεται μέρος της υποδομής της πανεπιστημιούπολης.

Γι' αυτό το σωστό ερώτημα δεν είναι μόνο ποια κάρτα RFID είναι η φθηνότερη. Το καλύτερο ερώτημα είναι πώς να επιλέξετε κάρτες RFID για πανεπιστήμια με τρόπο που να ταιριάζει στο περιβάλλον αναγνώστη, στις ομάδες χρηστών, στη ροή εργασίας του γραφείου καρτών, στο επίπεδο ασφάλειας και στο μακροπρόθεσμο σχέδιο της πανεπιστημιούπολης. Ένα πανεπιστήμιο που σκέφτεται μόνο την πρώτη εγκατάσταση συχνά καταλήγει να πληρώνει δύο φορές. Ένα πανεπιστήμιο που σκέφτεται πού πηγαίνει το σύστημα καρτών συνήθως παίρνει πολύ καλύτερη απόφαση.

Ξεκινήστε με τη Συμβατότητα Συστήματος

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ξεκαθαριστεί είναι η συμβατότητα. Πριν οποιοσδήποτε μιλήσει για κάρτες MIFARE, κάρτες DESFire, κάρτες 125 kHz, κάρτες 13.56 MHz, κάρτες πανεπιστημιούπολης διπλής συχνότητας ή προσαρμοσμένη εκτύπωση ταυτοτήτων φοιτητών, το ίδρυμα πρέπει να επιβεβαιώσει τι υποστηρίζουν πραγματικά οι υπάρχοντες αναγνώστες RFID, το λογισμικό, οι ελεγκτές θυρών, οι διεπαφές αυτόματων πωλητών και τα συστήματα καρτών της πανεπιστημιούπολης. Αυτή δεν είναι μια ασήμαντη τεχνική λεπτομέρεια. Είναι το σημείο εκκίνησης. Πάρα πολλά πανεπιστήμια υποθέτουν ότι όλες οι κάρτες RFID πανεπιστημιούπολης είναι σε μεγάλο βαθμό εναλλάξιμες επειδή μοιάζουν μεταξύ τους και όλες ονομάζονται ανέπαφες κάρτες. Δεν είναι.

Δοκιμάστε το Πραγματικό Περιβάλλον Αναγνώστη Πριν Παραγγείλετε

Ένα μεσαίου μεγέθους πανεπιστήμιο στη Midwest έμαθε αυτό το μάθημα κατά τη διάρκεια αναβάθμισης εστιών. Το γραφείο στέγασης παρήγγειλε μια μεγάλη παρτίδα νέων καρτών αφού του είπαν ότι ταιριάζουν με την απαιτούμενη συχνότητα. Αυτό ήταν αλήθεια, αλλά το σύστημα εστιών είχε συγκεκριμένες προσδοκίες διαμόρφωσης που οι νέες κάρτες δεν ικανοποιούσαν καθαρά. Μερικές πόρτες ανταποκρίνονταν ασυνεπώς, και το γραφείο καρτών πέρασε εβδομάδες αντιμετωπίζοντας ένα πρόβλημα που θα έπρεπε να είχε λυθεί πριν από την παραγγελία. Η οικονομική απώλεια ήταν ενοχλητική, αλλά η πραγματική ζημιά ήταν στην εμπιστοσύνη των φοιτητών. Αν ένας φοιτητής κλειδωθεί έξω από την εστία τα μεσάνυχτα, κανείς δεν θέλει να ακούσει ότι η ομάδα προμηθειών αγόρασε τεχνικά τη σωστή συχνότητα.

Καθορίστε Τι Πρέπει να Κάνει η Κάρτα του Πανεπιστημίου

Μόλις επιβεβαιωθεί η συμβατότητα, το επόμενο ερώτημα είναι τι θέλει πραγματικά το πανεπιστήμιο να κάνει η κάρτα. Αυτό ακούγεται προφανές, αλλά ένας εκπληκτικός αριθμός πανεπιστημιακών έργων ξεκινά ακόμα με μια αόριστη ιδέα για μια κάρτα ταυτότητας φοιτητή και μόνο αργότερα ανακαλύπτει πόσα τμήματα θέλουν να τη χρησιμοποιήσουν. Η στέγαση θέλει πρόσβαση σε εστίες. Η σίτιση θέλει προγράμματα γευμάτων. Η βιβλιοθήκη θέλει δικαιώματα δανεισμού και αίθουσας μελέτης. Το τμήμα IT θέλει απελευθέρωση εκτυπωτών. Ο αθλητισμός θέλει είσοδο στο γυμναστήριο. Οι εκδηλώσεις θέλουν έλεγχο εισιτηρίων. Η στάθμευση θέλει πρόσβαση οχημάτων. Το ιατρικό κέντρο θέλει περιορισμούς βάσει ρόλου. Αν η κάρτα πανεπιστημιούπολης αναμένεται να γίνει μια πραγματική έξυπνη κάρτα πανεπιστημιούπολης, αυτό θα πρέπει να διαμορφώσει την επιλογή κάρτας από την αρχή.

Ένα πανεπιστήμιο στη British Columbia έκανε τη σωστή κίνηση εδώ. Αντί να ζητήσει μια βασική κάρτα RFID φοιτητή, αφιέρωσε χρόνο χαρτογραφώντας ολόκληρη τη ζωή της κάρτας. Οι εισαγωγές ήθελαν την κάρτα έτοιμη στον προσανατολισμό. Η στέγαση την ήθελε για τη μετακόμιση. Η σίτιση ήθελε παρακολούθηση υπολοίπου. Τα ακαδημαϊκά τμήματα ήθελαν δικαιώματα εργαστηρίων. Το βιβλιοπωλείο ήθελε αναγνώριση έκπτωσης. Μόλις το ίδρυμα είδε την κάρτα μέσα από αυτόν τον ευρύτερο φακό, σταμάτησε να συγκρίνει κάρτες σαν απλά διαπιστευτήρια πρόσβασης και άρχισε να τις συγκρίνει σαν επιλογές πλατφόρμας. Αυτή η αλλαγή ώθησε το πανεπιστήμιο προς ένα πιο ευέλικτο περιβάλλον έξυπνων καρτών αντί για ένα στενό διαπιστευτήριο παλαιού τύπου.

Σκεφτείτε Πέρα από τις Βασικές Λειτουργίες Ταυτότητας Φοιτητή

Γι' αυτό ακριβώς πολλά πανεπιστήμια τείνουν πλέον προς έξυπνες κάρτες 13.56 MHz για νέες εγκαταστάσεις. Αν το ίδρυμα θέλει ένα σύγχρονο σύστημα καρτών ταυτότητας φοιτητών με πολλαπλές υπηρεσίες πανεπιστημιούπολης, οι έξυπνες κάρτες υψηλής συχνότητας έχουν συνήθως πολύ περισσότερο νόημα από τις βασικές κάρτες εγγύτητας χαμηλής συχνότητας. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε πανεπιστήμιο πρέπει να πετάξει αμέσως κάθε παλιό αναγνώστη και κάθε παλιό σύστημα. Σημαίνει όμως ότι τα νέα έργα πρέπει να είναι ειλικρινή για το πού κατευθύνονται οι προσδοκίες των καρτών πανεπιστημιούπολης.

Ένα δημόσιο πανεπιστήμιο στην Ισπανία το ανακάλυψε αυτό κατά τη διάρκεια σταδιακού εκσυγχρονισμού. Τα παλαιότερα διοικητικά κτίρια χρησιμοποιούσαν ακόμα απλούστερες κάρτες πρόσβασης παλαιού τύπου, και ορισμένα τμήματα υποστήριζαν να παραμείνουν στο ίδιο μοντέλο παντού επειδή το σύστημα ήταν οικείο. Το πρόβλημα ήταν ότι η πανεπιστημιούπολη είχε ήδη αρχίσει να χτίζει ένα ευρύτερο περιβάλλον ψηφιακής ταυτότητας. Οι φοιτητές ήθελαν μία κάρτα για εστίες, πρόσβαση στη βιβλιοθήκη, αθλητικές εγκαταστάσεις και υπηρεσίες σίτισης. Η παλαιότερη λογική κάρτας απλώς δεν ταίριαζε με το μέλλον του ιδρύματος. Το πανεπιστήμιο δεν αντικατέστησε τα πάντα μέσα σε μια νύχτα, αλλά αποφάσισε ότι οι νέες επενδύσεις θα κινούνταν προς μια πιο ικανή πλατφόρμα έξυπνων καρτών. Αυτή ήταν μια πολύ καλύτερη απόφαση από το να προσποιείται ότι η πανεπιστημιούπολη θα παραμείνει απλή για πάντα.

Ταιριάξτε την Ασφάλεια της Κάρτας με τον Πραγματικό Κίνδυνο της Πανεπιστημιούπολης

Η ασφάλεια είναι ένας ακόμη τομέας που τα πανεπιστήμια πρέπει να σκεφτούν προσεκτικά, αλλά όχι με θεατρικό τρόπο. Δεν χρειάζεται κάθε πανεπιστημιούπολη την υψηλότερη δυνατή αρχιτεκτονική ασφάλειας σε κάθε πόρτα. Ένα γενικό κτίριο διδασκαλίας δεν χρειάζεται την ίδια λογική διαπιστευτηρίων με μια εστία, ένα χημικό εργαστήριο, ένα κέντρο δεδομένων ή μια ερευνητική εγκατάσταση με ελεγχόμενα υλικά. Ο στόχος δεν είναι να κάνετε κάθε κάρτα πανεπιστημιούπολης να ακούγεται στρατιωτικοποιημένη. Ο στόχος είναι να ταιριάξετε την κάρτα με τον πραγματικό κίνδυνο πρόσβασης σε διαφορετικά μέρη του πανεπιστημίου.

Ένα ερευνητικό πανεπιστήμιο στη Σιγκαπούρη αντιμετώπισε καθαρά αυτή τη διάκριση. Το παλιό σύστημα διαπιστευτηρίων της πανεπιστημιούπολης αντιμετώπιζε τους περισσότερους χώρους με περίπου την ίδια λογική διαπιστευτηρίων, κάτι που αρχικά διευκόλυνε τη διαχείριση αλλά με τον χρόνο γινόταν πιο δύσχρηστο. Η στέγαση προπτυχιακών, τα βιοτεχνολογικά εργαστήρια, τα γραφεία μεταπτυχιακών και τα κοινόχρηστα ακαδημαϊκά κτίρια δεν ήταν εξίσου ευαίσθητα. Το πανεπιστήμιο προχώρησε σε μια πιο δομημένη προσέγγιση έξυπνων καρτών, ώστε η ίδια φυσική κάρτα να μπορεί να συμπεριφέρεται διαφορετικά ανάλογα με τον ρόλο του χρήστη και τη φύση του χώρου. Αυτό δεν αφορούσε τη μετατροπή της πανεπιστημιούπολης σε φρούριο. Αφορούσε την αναγνώριση ότι δεν σημαίνουν όλες οι πανεπιστημιακές πόρτες το ίδιο πράγμα.

Επιλέξτε μια Οικογένεια Καρτών που Ταιριάζει στη Μακροπρόθεσμη Ανάπτυξη

Εδώ έχει σημασία η οικογένεια καρτών. Σε πολλά σοβαρά πανεπιστημιακά έργα, οι κάρτες MIFARE DESFire ή μια παρόμοια ασφαλής πλατφόρμα έξυπνων καρτών γίνονται ελκυστικές επειδή δίνουν στην πανεπιστημιούπολη περισσότερο χώρο για τμηματοποιημένες εφαρμογές και μακροπρόθεσμη στρατηγική καρτών πανεπιστημιούπολης. Μια απλούστερη κάρτα MIFARE μπορεί ακόμα να ταιριάζει σε ορισμένα ιδρύματα, ειδικά όπου το σύστημα της πανεπιστημιούπολης είναι λιγότερο πολυεπίπεδο. Το θέμα δεν είναι ότι κάθε ίδρυμα πρέπει να αγοράσει το πιο προηγμένο διαθέσιμο τσιπ. Το θέμα είναι ότι ένα πανεπιστήμιο πρέπει να επιλέξει μια οικογένεια καρτών που ταιριάζει με την πολυπλοκότητα της φοιτητικής ζωής και της επιχειρησιακής του δομής.

Ένα μεγάλο ιδιωτικό πανεπιστήμιο στην Καλιφόρνια αντιμετώπισε αυτό το ζήτημα κατά τη διάρκεια επανασχεδιασμού κάρτας. Η αρχική του κάρτα είχε αναπτυχθεί με άτακτο τρόπο επί αρκετά χρόνια. Η σίτιση, η πρόσβαση σε κτίρια, οι φοιτητικές υπηρεσίες και η παρακολούθηση είχαν όλα προστεθεί τμηματικά. Το νέο έργο ανάγκασε το πανεπιστήμιο να θέσει ένα βασικό ερώτημα: θέλουμε μια κάρτα που απλώς επιβιώνει το επόμενο εξάμηνο, ή μια κάρτα που μπορεί να υποστηρίξει τα επόμενα πέντε χρόνια; Αυτό το ερώτημα οδήγησε την ομάδα προς μια πιο ασφαλή και επεκτάσιμη πλατφόρμα έξυπνων καρτών. Στην πράξη, η πανεπιστημιούπολη ωφελήθηκε λιγότερο από την τεχνική ετικέτα και περισσότερο από το γεγονός ότι το νέο σύστημα καρτών είχε επιτέλους χώρο να αναπτυχθεί χωρίς να γίνει άλλο ένα συνονθύλευμα.

Σχεδιάστε για Διαφορετικές Ομάδες Χρηστών

Ένας άλλος κρίσιμος παράγοντας είναι η ποικιλομορφία των χρηστών. Ένα πανεπιστήμιο δεν εκδίδει κάρτες μόνο σε φοιτητές. Τις εκδίδει σε καθηγητές, διοικητικούς, προσωπικό εστιών, επισκέπτες ερευνητές, εργολάβους, καθηγητές μερικής απασχόλησης, έκτακτους εργαζόμενους, επισκέπτες συνεδρίων και μερικές φορές ακόμη και σε συμμετέχοντες προγραμμάτων αποφοίτων. Αυτές οι ομάδες δεν κινούνται στην πανεπιστημιούπολη με τον ίδιο τρόπο και δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται όλες σαν να κινούνται. Ένα από τα πιο συνηθισμένα λάθη στην προμήθεια καρτών πανεπιστημιούπολης είναι ο σχεδιασμός μιας τέλειας κάρτας φοιτητή και στη συνέχεια η προσπάθεια επιβολής της ίδιας λογικής σε όλους τους άλλους.

Ένα πανεπιστήμιο στη Μελβούρνη το έμαθε αυτό κατά τη διάρκεια μιας καλοκαιρινής περιόδου συνεδρίων. Το ίδρυμα είχε ένα ισχυρό πρόγραμμα καρτών φοιτητών, αλλά ήταν άβολο όταν διεθνείς επισκέπτες συνεδρίων, προσωρινοί ερευνητές και καλοκαιρινό προσωπικό χρειάζονταν πρόσβαση. Το πανεπιστήμιο δεν είχε σχεδιάσει ποτέ μια καθαρή στρατηγική δευτερευόντων διαπιστευτηρίων, οπότε το γραφείο καρτών συνέχιζε να αυτοσχεδιάζει. Τελικά το ίδρυμα επανασχεδίασε την πολιτική καρτών πανεπιστημιούπολης, ώστε οι μακροπρόθεσμες κάρτες φοιτητών και προσωπικού να ακολουθούν μία λογική, ενώ οι προσωρινοί χρήστες και οι χρήστες εκδηλώσεων να ακολουθούν άλλη. Η τεχνολογία καρτών δεν έκανε όλη τη δουλειά μόνη της, αλλά ο καλύτερος σχεδιασμός καρτών έκανε ολόκληρο το σύστημα πρόσβασης λιγότερο χαοτικό.

Αξιολογήστε την Αντοχή και την Καθημερινή Χρήση στην Πανεπιστημιούπολη

Η αντοχή έχει επίσης μεγαλύτερη σημασία σε μια πανεπιστημιούπολη από ό,τι περιμένουν πολλοί αγοραστές. Οι κάρτες φοιτητών ζουν σκληρή ζωή. Χώνονται σε υπερφορτωμένα πορτοφόλια, κρέμονται από κορδόνια, λυγίζουν σε σακίδια, ξεχνιούνται σε εστίες, περνούν από πλυντήρια και φυλάσσονται σε θήκες τηλεφώνου δίπλα σε κάρτες μεταφοράς, τραπεζικές κάρτες και τυχαίες αποδείξεις. Μια κάρτα που φαίνεται εντάξει σε ένα φύλλο προϊόντος μπορεί να γίνει πονοκέφαλος υποστήριξης αν δεν αντέχει τον τρόπο που οι φοιτητές την χρησιμοποιούν πραγματικά.

Ένα πανεπιστήμιο στη South Korea το ανακάλυψε αυτό αφού άλλαξε σε πιο λεπτό σώμα κάρτας για να κάνει την ταυτότητα της πανεπιστημιούπολης να φαίνεται πιο κομψή. Οι κάρτες εκτυπώνονταν όμορφα και έμοιαζαν μοντέρνες στο χέρι, αλλά ο όγκος αντικαταστάσεων από φοιτητές αυξήθηκε επειδή οι φυσικές κάρτες δέχονταν υπερβολική καταπόνηση στην καθημερινή ζωή. Οι φοιτητές χρησιμοποιούσαν την ίδια κάρτα για εστίες, γυμναστήριο, πύλες βιβλιοθήκης και αίθουσες μελέτης αργά το βράδυ. Το ίδρυμα αργότερα επέστρεψε σε πιο ανθεκτική κατασκευή και μείωσε αμέσως την πίεση επανέκδοσης. Αυτή ήταν μια χρήσιμη υπενθύμιση για την πανεπιστημιούπολη. Η καλύτερη κάρτα RFID για ένα πανεπιστήμιο δεν είναι μόνο η κάρτα που διαβάζεται καλά. Είναι η κάρτα που επιβιώνει το εξάμηνο.

Λάβετε Υπόψη την Εκτύπωση και τη Ροή Εργασίας του Γραφείου Καρτών

Η εκτύπωση και η ροή εργασίας του γραφείου καρτών είναι εξίσου σημαντικές. Πολλά πανεπιστήμια εκδίδουν κάρτες συνεχώς, όχι μόνο κατά τη διάρκεια μιας ετήσιας παρτίδας. Νέοι φοιτητές φτάνουν. Εμφανίζονται μεταγραφές. Οι ρόλοι του προσωπικού αλλάζουν. Οι χαμένες κάρτες συσσωρεύονται. Ανάγκες προσωρινής πρόσβασης εμφανίζονται από το πουθενά. Αν το πανεπιστήμιο δεν μπορεί να εξατομικεύσει, να κωδικοποιήσει, να απενεργοποιήσει και να αντικαταστήσει κάρτες αποτελεσματικά, το σύστημα γίνεται βάρος για τις φοιτητικές υπηρεσίες και το IT. Αυτός είναι ένας λόγος που οι λευκές εκτυπώσιμες κάρτες RFID παραμένουν ελκυστικές σε πολλά ιδρύματα, ειδικά όταν συνδυάζονται με ισχυρές δυνατότητες έκδοσης εντός του ιδρύματος.

Ισορροπήστε το προβολή επωνυμίας με την Ευέλικτη Έκδοση

Ένα πανεπιστήμιο στο Τέξας βρήκε μια καλή ισορροπία εδώ. Ήθελε η κάρτα φοιτητή να φαίνεται συνεπής και επαγγελματική, οπότε διατήρησε ισχυρό βασικό προβολή επωνυμίας σε όλο τον σχεδιασμό κάρτας. Αλλά γνώριζε επίσης ότι το γραφείο καρτών θα χρειαζόταν να εκτυπώνει φωτογραφίες, ταυτότητες και αντικαταστάσεις συνεχώς. Αντί να δεσμευτεί υπερβολικά σε άκαμπτο προεκτυπωμένο απόθεμα για κάθε παραλλαγή, το ίδρυμα έχτισε τη διαδικασία έκδοσής του γύρω από ένα έξυπνο πρόγραμμα εκτυπώσιμων καρτών πανεπιστημιούπολης. Αυτό του έδωσε αρκετή οπτική συνέπεια για προβολή επωνυμίας και αρκετή ευελιξία για πραγματικές λειτουργίες πανεπιστημιούπολης. Για τα πανεπιστήμια, αυτή η ισορροπία είναι συχνά καλύτερη από την επιλογή είτε καθαρής προσαρμογής είτε καθαρής τυποποίησης.

Προετοιμαστείτε για Μετάβαση και Περιβάλλοντα Διπλής Λειτουργίας

Ένας άλλος