Πώς να κωδικοποιήσετε κάρτες RFID για συστήματα ελέγχου πρόσβασης

Κωδικοποίηση Κάρτες RFID για συστήματα ελέγχου πρόσβασης ακούγεται σαν μια τεχνική εργασία παρασκηνίου που απασχολεί μόνο τους εγκαταστάτες και τους ανθρώπους του λογισμικού. Στην πραγματικότητα, βρίσκεται πολύ πιο κοντά στην καθημερινή λειτουργία απ' ό,τι περιμένουν οι περισσότεροι αγοραστές. Αν η κωδικοποίηση είναι λανθασμένη, η κάρτα μπορεί να φαίνεται τέλεια, να εκτυπώνεται άψογα και παρ' όλα αυτά να αποτυγχάνει στην πόρτα. Ακόμη χειρότερα, μπορεί να ανοίγει λάθος πόρτες, να σταματήσει να λειτουργεί μετά από ενημέρωση συστήματος, να διπλασιάσει ένα υπάρχον διαπιστευτήριο ή να δημιουργήσει ένα χάος υποστήριξης που καταλογίζεται στον αναγνώστη, στο λογισμικό, στην ομάδα ασφαλείας ή στον προμηθευτή καρτών. Γι' αυτόν τον λόγο, το να μάθετε πώς να κωδικοποιείτε σωστά τις κάρτες RFID δεν είναι απλώς ζήτημα μηχανικής. Είναι ζήτημα ασφαλείας, ζήτημα διαδικασίας και ζήτημα επιχειρησιακής συνέχειας.

Πολλές εταιρείες προσεγγίζουν αρχικά το θέμα με λάθος σειρά. Ρωτούν πώς να κωδικοποιήσουν κάρτες RFID πριν ρωτήσουν τι ακριβώς πρέπει να κωδικοποιηθεί, τι περιμένει το σύστημα ελέγχου πρόσβασης και αν ο επιλεγμένος τύπος κάρτας είναι καν ο σωστός τύπος κάρτας για αυτό το περιβάλλον. Αυτή η σειρά προκαλεί εντυπωσιακά πολλά προβλήματα. Ένα έργο κωδικοποίησης καρτών λειτουργεί ομαλά μόνο όταν η τεχνολογία καρτών, η ρύθμιση αναγνώστη, η μορφή διαπιστευτηρίου, οι κανόνες πρόσβασης και η διαδικασία έκδοσης ευθυγραμμίζονται όλα. Αν ένα κομμάτι είναι λάθος, το βήμα της κωδικοποίησης γίνεται εικασία, και η εικασία είναι ακριβώς αυτό που δεν θέλετε σε ένα σύστημα ελέγχου πρόσβασης RFID.

Επιβεβαιώστε τι περιμένει το σύστημα ελέγχου πρόσβασης

Ο πρώτος κανόνας είναι απλός. Πριν κωδικοποιήσετε οτιδήποτε, επιβεβαιώστε ακριβώς τι περιμένει το σύστημα ελέγχου πρόσβασης. Αυτό σημαίνει να προσδιορίσετε τον τύπο κάρτας, την τεχνολογία αναγνώστη, την απαιτούμενη μορφή διαπιστευτηρίου και αν το σύστημα διαβάζει σειριακό αριθμό κάρτας, προγραμματισμένο μπλοκ δεδομένων, ωφέλιμο φορτίο βασισμένο σε τομέα, ασφαλή εφαρμογή ή κάποια άλλη συγκεκριμένη δομή. Πολλοί μιλούν χαλαρά για την κωδικοποίηση καρτών RFID σαν να λειτουργούν όλες οι κάρτες πρόσβασης με τον ίδιο τρόπο. Δεν λειτουργούν. Κάποια συστήματα βασίζονται στον αριθμό κάρτας και στον κωδικό εγκατάστασης. Κάποια βασίζονται σε έναν προσαρμοσμένο εσωτερικό αριθμό. Κάποια χρησιμοποιούν διαπιστευτήρια χαμηλής συχνότητας 125 kHz. Κάποια χρησιμοποιούν έξυπνες κάρτες 13.56 MHz. Κάποια είναι κλειδωμένα στη δομή ενός προμηθευτή. Η μέθοδος κωδικοποίησης πρέπει να ταιριάζει με τον πραγματικό αναγνώστες ελέγχου πρόσβασης RFID και το περιβάλλον, όχι με την περιγραφή του διαφημιστικού φυλλαδίου.

Ένας διαχειριστής ακινήτων στο Τέξας το έμαθε με τον δύσκολο τρόπο κατά τη διάρκεια μιας επέκτασης κτιρίου. Η ομάδα υπέθεσε ότι οι νέες κάρτες προσωπικού RFID χρειάζονταν μόνο τον σωστό κωδικό εγκατάστασης και τον αριθμό κάρτας, επειδή αυτό ήταν αρκετό στο παλιό γραφείο. Ο νέος όροφος, ωστόσο, είχε αναγνώστες ρυθμισμένους για διαφορετική ερμηνεία διαπιστευτηρίων μετά από μερική αναβάθμιση ασφαλείας. Οι κάρτες κωδικοποιήθηκαν με συνέπεια, αλλά με συνέπεια λανθασμένα για αυτό το νέο περιβάλλον. Το αποτέλεσμα ήταν μια εβδομάδα σύγχυσης στη ρεσεψιόν και πολλές αλληλοκατηγορίες προτού κάποιος παραδεχτεί ότι το πραγματικό πρόβλημα είχε ξεκινήσει πριν γραφτεί η πρώτη κάρτα.

Καθορίστε τη δομή του διαπιστευτηρίου πριν από την κωδικοποίηση

Γι' αυτόν τον λόγο ο δεύτερος κανόνας έχει την ίδια βαρύτητα με τον πρώτο: καθορίστε τη δομή του διαπιστευτηρίου πριν αγγίξετε τον κωδικοποιητή. Σε απλά παλαιότερα συστήματα, αυτό μπορεί να σημαίνει τον προσδιορισμό του κωδικού τοποθεσίας, του κωδικού εγκατάστασης, του εύρους αριθμών κάρτας, των προσδοκιών ισοτιμίας και της μορφής bit. Σε πιο έξυπνα συστήματα, μπορεί να σημαίνει την απόφαση για το ποια δεδομένα βρίσκονται πού, αν η κάρτα χρησιμοποιεί ασφαλή εφαρμογή, αν επιτρέπεται η ανάγνωση UID και πώς η κάρτα θα υποστηρίξει τη μελλοντική επέκταση. Αυτό το βήμα ακούγεται βαρετό, αλλά είναι το κομμάτι που σας εμποδίζει να κωδικοποιείτε κάρτες παρτίδα προς παρτίδα χωρίς μακροπρόθεσμη λογική.

Ένα πανεπιστήμιο στον Καναδά το έκανε σωστά όταν επανασχεδίασε τις κάρτες πρόσβασης της πανεπιστημιούπολης. Αντί να ζητήσει από το γραφείο καρτών να «κωδικοποιήσει απλώς την πρόσβαση των φοιτητών», το ίδρυμα τεκμηρίωσε τι χρειάζονταν οι φοιτητικές εστίες, τι περίμεναν οι πύλες της βιβλιοθήκης, τι κατανάλωναν οι αναγνώστες των εργαστηρίων και ποιες λειτουργίες έπρεπε να παραμείνουν ξεχωριστές. Μόνο μετά από αυτό αποφάσισε η ομάδα πώς θα λειτουργούσε η ροή εργασίας κωδικοποίησης καρτών RFID. Αυτή η προσπάθεια σχεδιασμού πήρε περισσότερο χρόνο στην αρχή, αλλά γλίτωσε το πανεπιστήμιο από το είδος του χαοτικού περιβάλλοντος διαπιστευτηρίων που πολλές πανεπιστημιουπόλεις καταλήγουν να κουβαλούν για χρόνια.

Επιλέξτε σταθερό υλικό και λογισμικό κωδικοποίησης

Μόλις καθοριστεί η δομή του διαπιστευτηρίου, το επόμενο ζήτημα είναι η επιλογή του σωστού υλικού και λογισμικού για την κωδικοποίηση. Κάποιοι οργανισμοί χρησιμοποιούν έναν αποκλειστικό κωδικοποιητή καρτών RFID. Άλλοι χρησιμοποιούν έναν εκτυπωτή καρτών με μονάδα κωδικοποίησης. Άλλοι βασίζονται στα εργαλεία εγγραφής επιτραπέζιου υπολογιστή του προμηθευτή ελέγχου πρόσβασης. Δεν υπάρχει μία μόνο σωστή προσέγγιση, αλλά η ροή εργασίας πρέπει να είναι σταθερή και επαναλήψιμη. Αν το προσωπικό μεταφέρει χειροκίνητα δεδομένα από ένα σύστημα σε άλλο, πληκτρολογεί αριθμούς καρτών σε υπολογιστικά φύλλα ή κωδικοποιεί κάρτες μέσω χαλαρά συνδεδεμένων εργαλείων, το ποσοστό σφαλμάτων θα αυξηθεί αργά ή γρήγορα.

Ένα ιδιωτικό νοσοκομείο στη Μαλαισία το ανακάλυψε αυτό κατά την κυκλοφορία διαπιστευτηρίων προσωπικού. Η ομάδα ασφαλείας χρησιμοποιούσε μία εφαρμογή για την ανάθεση δικαιωμάτων πρόσβασης, η ομάδα HR αποθήκευε τα δεδομένα των υπαλλήλων ξεχωριστά και το γραφείο διαπιστευτηρίων κωδικοποιούσε κάρτες μέσω ενός αυτόνομου εργαλείου με μερικώς χειροκίνητη διαδικασία εισαγωγής. Το νοσοκομείο δεν είχε μια δραματική τεχνική αποτυχία. Είχε κάτι χειρότερο: μια σταθερή ροή μικρών λαθών. Λάθος τμήματα, παρωχημένα δικαιώματα, διπλοί αριθμοί διαπιστευτηρίων και καθυστερημένες επανεκδόσεις έγιναν ο κανόνας. Μόλις το νοσοκομείο συνέδεσε πιο στενά τη ροή εργασίας εγγραφής του και μείωσε τα βήματα χειροκίνητης μεταφοράς, η κωδικοποίηση καρτών RFID έγινε πολύ πιο προβλέψιμη. Το δίδαγμα ήταν απλό. Το λογισμικό κωδικοποίησης έχει σημασία, αλλά η διαδικασία γύρω από αυτό έχει ακόμη μεγαλύτερη.

Αποφασίστε ποια δεδομένα πρέπει να εγγραφούν στην κάρτα

Το επόμενο βήμα είναι να αποφασίσετε ποια δεδομένα πρέπει να βρίσκονται στην κάρτα και ποια πρέπει να παραμείνουν στο σύστημα backend. Αυτή είναι μία από τις πιο σημαντικές αποφάσεις στην κωδικοποίηση καρτών ελέγχου πρόσβασης, και είναι επίσης μία από τις πιο εύκολες να χειριστεί κανείς λανθασμένα. Κάποιοι οργανισμοί προσπαθούν να βάλουν πάρα πολλά στην κάρτα επειδή υποθέτουν ότι περισσότερα δεδομένα σημαίνουν μεγαλύτερη ευελιξία. Στην πράξη, όσο περισσότερα δεδομένα τοποθετείτε στην κάρτα χωρίς σαφή λόγο, τόσο δυσκολότερο γίνεται το σύστημα να συντηρηθεί. Η σωστή κωδικοποίηση καρτών ελέγχου πρόσβασης διατηρεί το ωφέλιμο φορτίο της κάρτας στοχευμένο. Η κάρτα πρέπει να περιέχει αυτό που το σύστημα χρειάζεται πραγματικά για να ταυτοποιήσει ή να αναγνωρίσει τον χρήστη, όχι κάθε πιθανό πεδίο που μπορεί να βρει κάποιος ενδιαφέρον.

Μια εταιρεία βιοτεχνολογίας στη Σιγκαπούρη παραλίγο να κάνει αυτό το λάθος όταν επανασχεδίασε το πρόγραμμα καρτών πρόσβασης υπαλλήλων της. Μια ομάδα ήθελε η κάρτα να μεταφέρει πληροφορίες τμήματος, κατηγορία ρόλου, κωδικό τοποθεσίας, εσωτερικό ID, δείκτες προφίλ έκτακτης ανάγκης και δεδομένα ομάδας στάθμευσης, όλα μέσα στη δομή του διαπιστευτηρίου. Μια άλλη ομάδα αντιστάθηκε και έθεσε μια καλύτερη ερώτηση: ποια δεδομένα χρειάζεται πραγματικά ο αναγνώστης για να λάβει τη σωστή απόφαση πρόσβασης; Αυτή η ερώτηση απλοποίησε ολόκληρο το σύστημα. Το μεγαλύτερο μέρος της πολυπλοκότητας παρέμεινε στην πλατφόρμα ελέγχου πρόσβασης, ενώ η κάρτα μετέφερε μόνο τα δεδομένα που απαιτούνταν για ασφαλή ταυτοποίηση και επιλογή εφαρμογής. Οι κάρτες έγιναν ευκολότερες στην κωδικοποίηση, ευκολότερες στην επανέκδοση και πολύ λιγότερο εύθραυστες από λειτουργική άποψη.

Δοκιμάστε τις κωδικοποιημένες κάρτες σε ολόκληρο το πραγματικό σύστημα

Οι δοκιμές έρχονται στη συνέχεια, και αυτό είναι το βήμα που πολλές ομάδες βιάζονται επειδή οι πρώτες κάρτες φαίνεται να λειτουργούν. Αυτό δεν αρκεί. Μια κάρτα που ανοίγει μια πόρτα σε ένα δοκιμαστικό δωμάτιο δεν αποδεικνύει ότι το μοντέλο κωδικοποίησης είναι σωστό. Οι σωστές δοκιμές πρέπει να περιλαμβάνουν πολλούς αναγνώστες καρτών, πολλές πόρτες, πολλά επίπεδα δικαιωμάτων, πραγματικά αρχεία χρηστών και πραγματικές οριακές περιπτώσεις. Αν το σύστημα περιλαμβάνει έλεγχο ανελκυστήρα, πρόσβαση στάθμευσης, καταγραφή χρόνου εργασίας ή περιορισμούς συγκεκριμένης ζώνης, αυτά θα πρέπει επίσης να δοκιμαστούν. Η κωδικοποίηση δεν αφορά μόνο το να γίνει ένα τσιπ αναγνώσιμο. Αφορά το να συμπεριφέρεται το διαπιστευτήριο σωστά σε ολόκληρο το πραγματικό σύστημα.

Ένα κτίριο γραφείων μικτής χρήσης στο Ντουμπάι είδε γιατί αυτό έχει σημασία. Η πρώτη δοκιμαστική παρτίδα καρτών προσωπικού άνοιγε τέλεια την περιστρεφόμενη πύλη του λόμπι, οπότε η ομάδα του έργου υπέθεσε ότι η κωδικοποίηση είχε γίνει σωστά. Στη συνέχεια, όμως, οι ίδιες κάρτες απέτυχαν σε επιλεγμένους ορόφους ενοικιαστών και συμπεριφέρθηκαν απρόβλεπτα σε εισόδους εκτός ωραρίου. Η αιτία αποδείχθηκε ότι ήταν αναντιστοιχία μεταξύ της λογικής του κωδικοποιημένου διαπιστευτηρίου και αρκετών προφίλ αναγνωστών που είχαν ρυθμιστεί διαφορετικά με την πάροδο του χρόνου. Μια ευρύτερη δοκιμή θα το είχε εντοπίσει νωρίτερα. Αντ' αυτού, το κτίριο έμαθε ότι το «η κάρτα διαβάζεται με επιτυχία» και το «η κάρτα είναι σωστά κωδικοποιημένη για ολόκληρο το σύστημα» δεν είναι η ίδια δήλωση.

Διατηρήστε ευθυγραμμισμένα τα εκτυπωμένα δεδομένα κάρτας και τα κωδικοποιημένα δεδομένα

Μια άλλη σημαντική αρχή είναι να μη θεωρείτε ποτέ τον εκτυπωμένο αριθμό κάρτας και το κωδικοποιημένο διαπιστευτήριο ως αβασάνιστα εναλλάξιμα, εκτός αν το σύστημα είναι σχεδιασμένο έτσι. Σε κάποια συστήματα, το εκτυπωμένο ID υπαλλήλου, το ID προσώπου στη βάση δεδομένων και ο κωδικοποιημένος αριθμός κάρτας μπορεί να είναι όλα διαφορετικές τιμές. Αν το προσωπικό υποθέσει ότι είναι τα ίδια, συμβαίνουν άσχημα πράγματα. Αν μια κάρτα αντικατάστασης εκτυπωθεί με το σωστό εμφανές όνομα και αριθμό αλλά τη λάθος κωδικοποιημένη ταυτότητα, το σφάλμα μπορεί να μην εμφανιστεί μέχρι η κάρτα να φτάσει σε μια ενεργή πόρτα. Αυτό είναι ακριβώς το είδος λάθους που δημιουργεί ψευδείς κατηγορίες κατά του εκτυπωτή καρτών ή του αναγνώστη, όταν το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται στη ροή εργασίας κωδικοποίησης.

Μια εταιρεία εφοδιαστική στην Πολωνία περιόρισε αυτό το πρόβλημα εισάγοντας έναν απλό αλλά ισχυρό έλεγχο. Κάθε κωδικοποιημένη κάρτα RFID έπρεπε να περάσει ένα βήμα επαλήθευσης μετά την εγγραφή, που επιβεβαίωνε ότι τα δεδομένα του τσιπ, το οπτικό ID της κάρτας και το ανατεθειμένο αρχείο χρήστη ταίριαζαν όλα. Πρόσθεσε μερικά δευτερόλεπτα στη διαδικασία έκδοσης, αλλά εξάλειψε μια μακρά λίστα σιωπηλών σφαλμάτων διαπιστευτηρίων. Στον έλεγχο πρόσβασης, μερικά δευτερόλεπτα κατά την έκδοση είναι πολύ φθηνότερα από μερικές ώρες υποστήριξης μόλις το διαπιστευτήριο τεθεί σε κυκλοφορία.

Ελέγξτε την ασφαλή κωδικοποίηση και τη διαχείριση κλειδιών

Η ασφαλής κωδικοποίηση γίνεται ακόμη πιο σημαντική όταν το σύστημα χρησιμοποιεί έξυπνες κάρτες όπως MIFARE DESFire ή άλλα διαπιστευτήρια βασισμένα σε εφαρμογές. Σε αυτά τα περιβάλλοντα, η κωδικοποίηση δεν είναι απλώς η εγγραφή ενός αριθμού. Μπορεί να περιλαμβάνει κλειδιά, εφαρμογές, δομές αρχείων, μπλοκ δεδομένων και προστατευμένους τομείς. Η βασική πειθαρχία παραμένει η ίδια: γνωρίζετε τι περιμένει το σύστημα, ελέγχετε τα δεδομένα