Πώς τα εισιτήρια RFID υποστηρίζουν τη διαλειτουργικότητα των μεταφορών

Γιατί η διαλειτουργικότητα των μέσων μεταφοράς έχει σημασία

Ρωτήστε τους περισσότερους επιβάτες τι θέλουν από τα μέσα μαζικής μεταφοράς και συνήθως θα πουν κάτι πολύ απλό. Θέλουν το ταξίδι να έχει λογική. Δεν θέλουν να στέκονται μπροστά σε ένα μηχάνημα για το λεωφορείο, σε άλλο μηχάνημα για το μετρό, σε ένα τρίτο σύνολο κανόνων για το πλοίο και σε μια τέταρτη εξήγηση όταν περνούν στα επόμενα όρια. Δεν τους ενδιαφέρει ιδιαίτερα η αρχιτεκτονική των κομίστρων, ο διακανονισμός στο backend ή τα πρότυπα καρτών. Τους ενδιαφέρει ένα ταξίδι να μοιάζει με ένα ταξίδι.

Γι' αυτό η διαλειτουργικότητα των μέσων μεταφοράς έχει τόσο μεγάλη σημασία.

Θεωρητικά, μια πόλη μπορεί να ισχυρίζεται ότι διαθέτει σύγχρονο δίκτυο μεταφορών ακόμη και όταν κάθε μέσο συμπεριφέρεται σαν ξεχωριστό νησί. Ένας επιβάτης χτυπά στο μετρό με μία κάρτα, αγοράζει χάρτινο εισιτήριο για το περιφερειακό λεωφορείο, δείχνει έναν κωδικό από το κινητό για το shuttle του αεροδρομίου και μετά μαθαίνει ότι το προαστιακό πλοίο δεν δέχεται τίποτα από τα παραπάνω. Τεχνικά, όλες αυτές οι υπηρεσίες μπορεί να υπάρχουν. Από τη σκοπιά του επιβάτη, όμως, το δίκτυο εξακολουθεί να μοιάζει σπασμένο σε κομμάτια. Εδώ είναι που τα εισιτήρια RFID γίνονται πολύ πιο χρήσιμα απ' ό,τι φαίνονται αρχικά.

Ένα καλό σύστημα έκδοσης εισιτηρίων RFID κάνει περισσότερα από το να αντικαθιστά το χαρτί. Μπορεί να υποστηρίξει τη διαλειτουργικότητα των μέσων μεταφοράς κάνοντας διαφορετικές υπηρεσίες να συμπεριφέρονται σαν μέρη της ίδιας εμπειρίας μετακίνησης. Όταν η ίδια ανέπαφη κάρτα μεταφοράς, το εισιτήριο RFID ή το διαπιστευτήριο που φοριέται στο σώμα λειτουργεί σε λεωφορεία, μετρό, τραμ, πλοία, περιφερειακό σιδηρόδρομο και συνεργαζόμενες υπηρεσίες, οι επιβάτες ξοδεύουν λιγότερο χρόνο αποκωδικοποιώντας το σύστημα και περισσότερο χρόνο χρησιμοποιώντας το πραγματικά. Αυτό ακούγεται προφανές, αλλά έχει τεράστια επιχειρησιακή αξία.

Ωστόσο, αξίζει να είμαστε ειλικρινείς από την αρχή. Το RFID δεν δημιουργεί αυτόματα διαλειτουργικότητα απλώς και μόνο επειδή εμπλέκεται ο ίδιος τύπος chip. Αν κάθε φορέας διατηρεί διαφορετική λογική κομίστρων, ασυνεπείς κανόνες επικύρωσης, ξεχωριστές δομές δεδομένων και αποσυνδεδεμένες διαδικασίες διακανονισμού, ο επιβάτης μπορεί να αισθάνεται ακόμη τον κατακερματισμό ακόμη και αν το εισιτήριο φαίνεται παρόμοιο. Η πραγματική διαλειτουργικότητα των μέσων μεταφοράς συμβαίνει όταν το μέσο κομίστρου RFID συνδέεται με κοινά πρότυπα, συντονισμένους κανόνες αποδοχής και ένα μοντέλο backend που επιτρέπει σε πολλούς φορείς να εμπιστεύονται το ίδιο διαπιστευτήριο.

Αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα. Το εισιτήριο είναι μόνο το ορατό μέρος της συμφωνίας.

Δημιουργώντας μία οικεία ενέργεια για τον επιβάτη

Ένας από τους πιο ξεκάθαρους τρόπους με τους οποίους τα εισιτήρια RFID υποστηρίζουν τη διαλειτουργικότητα των μέσων μεταφοράς είναι παρέχοντας στους επιβάτες μία οικεία ενέργεια μετακίνησης σε διαφορετικά μέσα. Αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία απ' ό,τι παραδέχονται αρχικά πολλοί σχεδιαστές μεταφορών. Η συνέπεια μειώνει τον δισταγμό. Αν οι επιβάτες γνωρίζουν ότι μπορούν να χτυπήσουν την ίδια κάρτα είτε επιβιβάζονται σε λεωφορείο, είτε μπαίνουν σε πύλη μετρό, είτε ανεβαίνουν σε πλοίο, το δίκτυο γίνεται αμέσως πιο κατανοητό.

Μια περιφερειακή αρχή κινητικότητας σε μια φανταστική πόλη που ονομάζεται Riverport το ανακάλυψε αυτό μετά από χρόνια λειτουργίας ξεχωριστών εισιτηρίων για αστικά λεωφορεία και σιδηρόδρομο μετρό. Οι φορείς υπάγονταν τεχνικά στην ίδια δημόσια ομπρέλα, αλλά η εμπειρία του επιβάτη έλεγε το αντίθετο. Οι χρήστες λεωφορείων αγόραζαν ακόμη χάρτινες κάρτες ή πλήρωναν με μετρητά, ενώ οι επιβάτες του μετρό βασίζονταν σε μια παλαιότερη ανέπαφη κάρτα. Τη στιγμή που η πόλη πέρασε σε ένα εισιτήριο RFID μεταφοράς αποδεκτό και στα δύο μέσα, το σύστημα άρχισε να μοιάζει λιγότερο με δύο υπηρεσίες που μοιράζονται έναν χάρτη και περισσότερο με ένα συνδεδεμένο δίκτυο. Τα παράπονα των επιβατών για σύγχυση στις μετεπιβιβάσεις μειώθηκαν, όχι επειδή η δομή των διαδρομών άλλαξε από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά επειδή η εμπειρία κομίστρου ταίριαξε επιτέλους με τον χάρτη που έβλεπαν ήδη οι άνθρωποι.

Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα της ενσωμάτωσης κομίστρων με βάση το RFID. Κάνει το δίκτυο πιο ευανάγνωστο με τα χέρια σας, όχι μόνο με τα μάτια σας.

Κάνοντας διαφορετικούς επικυρωτές να μοιάζουν συνεπείς

Τα εισιτήρια RFID υποστηρίζουν επίσης τη διαλειτουργικότητα των μέσων μεταφοράς επειδή λειτουργούν καλά σε περιβάλλοντα όπου διαφορετικοί επικυρωτές και τύποι πυλών πρέπει να συνυπάρχουν. Μια πύλη μετρό και ένας επικυρωτής λεωφορείου δεν συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο. Ένας τερματικός σταθμός πλοίων μπορεί να χρησιμοποιεί φορητούς ελέγχους ή σταθερούς αναγνώστες. Ένα τραμ μπορεί να βασίζεται σε επικύρωση επί του οχήματος με έλεγχο απόδειξης πληρωμής αργότερα. Ένα διαλειτουργικό σύστημα έκδοσης εισιτηρίων πρέπει να λειτουργεί σε όλα αυτά τα περιβάλλοντα χωρίς να αναγκάζει τον επιβάτη να μάθει μια νέα τελετουργία κάθε φορά.

Ένας παράκτιος φορέας που ονομάζεται BlueHarbor Transit δημιούργησε ένα έξυπνο σύστημα κομίστρων RFID που συνέδεε πλοία, τροφοδοτικά λεωφορεία και μια σύντομη αστική γραμμή τραμ που εξυπηρετούσε μια παραλιακή ζώνη επιβατών. Πριν από την αλλαγή, οι επιβάτες αντιμετώπιζαν το πλοίο σαν να ανήκε σε άλλον κόσμο, επειδή απαιτούσε ξεχωριστά έντυπα δελτία επιβίβασης. Ακόμη και οι ντόπιοι επιβάτες που χρησιμοποιούσαν το λεωφορείο καθημερινά στέκονταν στην ουρά για εισιτήρια πλοίου τις ημέρες μετεπιβίβασης, επειδή η λογική των κομίστρων και το μέσο ήταν αποσυνδεδεμένα. Μόλις η BlueHarbor πέρασε σε μια κάρτα μεταφοράς RFID αποδεκτή και στις τρεις υπηρεσίες, η συμπεριφορά μετεπιβίβασης άλλαξε γρήγορα. Οι άνθρωποι σταμάτησαν να αντιμετωπίζουν το πλοίο ως ειδική περίπτωση. Έγινε μέρος της καθημερινής μετακίνησης αντί για ξεχωριστή απόφαση αγοράς.

Αυτό είναι ένα πρακτικό σημάδι ότι η διαλειτουργικότητα λειτουργεί. Το ασυνήθιστο μέσο σταματά να φαίνεται ασυνήθιστο όσον αφορά την πληρωμή.

Υποστηρίζοντας ενιαίους κανόνες κομίστρων σε όλα τα μέσα

Ένα άλλο σημαντικό πλεονέκτημα των εισιτηρίων RFID είναι ότι υποστηρίζουν ενιαίους κανόνες κομίστρων χωρίς να αναγκάζουν τους επιβάτες να τους μελετούν συνεχώς. Τα συστήματα δημόσιων μεταφορών συχνά γίνονται μπερδεμένα όχι επειδή οι διαδρομές είναι αδύνατες, αλλά επειδή η δομή των κομίστρων τιμωρεί συνεχώς τους ανθρώπους για συνηθισμένες μετεπιβιβάσεις. Ένας επιβάτης μπορεί να μην γνωρίζει αν η αλλαγή από λεωφορείο σε μετρό μετράει ως νέο ταξίδι, αν μια προαστιακή επέκταση απαιτεί ξεχωριστό κόμιστρο ή αν μια σύνδεση με πλοίο περιλαμβάνεται σε ένα ημερήσιο ανώτατο όριο. Το μέσο κομίστρου RFID μπορεί να υποστηρίξει τη διαλειτουργικότητα κρύβοντας μέρος αυτής της πολυπλοκότητας πίσω από μια ενιαία διαδικασία βασισμένη στο χτύπημα.

Μια μητροπολιτική περιοχή που ονομάζεται Eastgate Mobility χρησιμοποίησε κάρτες μεταφοράς RFID για να συνδέσει ένα κεντρικό σιδηροδρομικό δίκτυο πόλης με λεωφορεία των γύρω περιοχών. Πριν από το έργο ενσωμάτωσης, οι επιβάτες που περνούσαν τα όρια των περιοχών συχνά πλήρωναν υπερβολικά επειδή αγόραζαν ξεχωριστά εισιτήρια από precauzione. Το νέο σύστημα RFID εισήγαγε αναγνώριση μετεπιβίβασης και ημερήσιο ανώτατο όριο κομίστρου σε ολόκληρο το συνδυασμένο δίκτυο. Οι επιβάτες δεν χρειαζόταν πλέον να στέκονται στα μηχανήματα προσπαθώντας να προβλέψουν εκ των προτέρων τη φθηνότερη επιλογή. Χτυπούσαν καθώς ταξίδευαν και το σύστημα υπολόγιζε το σωστό συνδυασμένο κόμιστρο εκ των υστέρων. Αυτό έκανε περισσότερα από το να απλοποιήσει την πληρωμή. Έκανε το δίκτυο να φαίνεται δικαιότερο, κάτι που αποτελεί ένα από τα αθόρυβα θεμέλια της ισχυρότερης επιβατικής κίνησης.

Αυτό το σημείο δικαιοσύνης έχει σημασία. Η διαλειτουργικότητα δεν αφορά μόνο την τεχνική συμβατότητα. Αφορά επίσης το να αισθάνεται ο επιβάτης ότι το σύστημα συμπεριφέρεται σαν ένα σύστημα.

Κρατώντας τα όρια των φορέων στα παρασκήνια

Τα εισιτήρια RFID είναι επίσης χρήσιμα επειδή μπορούν να υποστηρίξουν την περιφερειακή κινητικότητα χωρίς να μετατρέπουν το όριο μεταξύ των φορέων σε πρόβλημα του επιβάτη. Εδώ δυσκολεύονται πολλά δίκτυα μεταφορών. Οι δημοτικοί φορείς μπορεί να συντονίζονται αρκετά καλά εντός μιας περιοχής, αλλά μόλις ένα ταξίδι περνά σε άλλον δήμο, νομό ή ζώνη παραχώρησης, ο επιβάτης πέφτει ξαφνικά σε ένα διαφορετικό σύμπαν εισιτηρίων. Από την πλευρά του φορέα, αυτά τα όρια μπορεί να είναι λογικά. Από την πλευρά του επιβάτη, συχνά φαίνονται αυθαίρετα.

Ένας διάδρομος μετακίνησης που ονομάζεται NorthLine Regional Services συνέδεσε το μετρό μιας πρωτεύουσας, δύο αρχές προαστιακών λεωφορείων και μια σιδηροδρομική σύνδεση αεροδρομίου μέσω μιας κοινής πλατφόρμας έκδοσης εισιτηρίων RFID. Πριν από αυτό, το τρένο του αεροδρομίου είχε το δικό του μοντέλο αγοράς υψηλής ποιότητας, οι προαστιακοί φορείς χρησιμοποιούσαν διαφορετικές μορφές καρτών και οι επιβάτες της πόλης έπρεπε να αλλάζουν εργαλεία κομίστρου μόλις ταξίδευαν πέρα από το κεντρικό όριο. Μόλις εισήχθη η διαλειτουργική κάρτα RFID, οι επιβάτες μπορούσαν να κινούνται μεταξύ αυτών των φορέων πολύ πιο φυσικά. Ο διακανονισμός στο παρασκήνιο ήταν φυσικά ακόμη περίπλοκος, αλλά οι επιβάτες δεν χρειαζόταν πλέον να φέρουν το βάρος αυτής της πολυπλοκότητας. Αυτό ακριβώς υποτίθεται ότι κάνει η καλή διαλειτουργικότητα. Κρατά τη θεσμική πολυπλοκότητα στα παρασκήνια.

Διαχειρίζοντας διαφορετικές κατηγορίες επιβατών χωρίς κατακερματισμό

Ένας ακόμη λόγος για τον οποίο το RFID υποστηρίζει τόσο καλά τη διαλειτουργικότητα των μέσων μεταφοράς είναι ότι λειτουργεί σε διαφορετικές κατηγορίες επιβατών χωρίς να πολλαπλασιάζει τον αριθμό των ορατών μορφών εισιτηρίων. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς σπάνια εξυπηρετούν μία ομοιόμορφη ομάδα επιβατών. Υπάρχουν φοιτητές, ηλικιωμένοι, προσωπικό, περιστασιακοί τουρίστες, ταξιδιώτες αεροδρομίου, επιβάτες πλήρους απασχόλησης, δικαιούχοι μειωμένου κομίστρου και επιβάτες εκδηλώσεων. Αν κάθε κατηγορία απαιτεί ένα ορατά ξεχωριστό σύστημα ή ξεχωριστή συνήθεια αγοράς, το δίκτυο αρχίζει να φαίνεται πάλι κατακερματισμένο. Το μέσο κομίστρου RFID επιτρέπει στην αρχή μεταφορών να κρατά αυτά τα δικαιώματα στο παρασκήνιο διατηρώντας παράλληλα μία συνεπή συμπεριφορά χτυπήματος.

Μια πανεπιστημιακή πόλη που ονομάζεται Greenfield χρησιμοποίησε μια ενοποιημένη κάρτα κινητικότητας RFID για δημοτικά λεωφορεία, υπηρεσία τραμ και ένα shuttle πανεπιστημιούπολης που λειτουργούσε συνεργαζόμενος φορέας. Φοιτητές, διδακτικό προσωπικό και κάτοικοι της πόλης χρησιμοποιούσαν όλοι την ίδια βασική τεχνολογία κομίστρου, αλλά τα δικαιώματα πίσω από αυτήν διέφεραν. Οι φοιτητές λάμβαναν πακέτο εξαμηνιαίων μετακινήσεων. Το διδακτικό προσωπικό είχε περιορισμένα προνόμια στάθμευσης και μεταφοράς. Οι γενικοί επιβάτες χρησιμοποιούσαν αποθηκευμένη αξία ή κάρτες διαδρομών. Η βασική διαφορά ήταν ότι το δίκτυο δεν έμοιαζε πλέον με τρεις ξεχωριστούς κόσμους με τρία ξεχωριστά προϊόντα. Το σύστημα αναγνώριζε τι επιτρεπόταν να είναι ο επιβάτης χωρίς να απαιτεί από όλους να φέρουν ορατά διαφορετικά είδη απόδειξης.

Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε έργα διαλειτουργικότητας. Ο επιβάτης πρέπει να αισθάνεται συνέχεια ακόμη και όταν η μηχανή κομίστρων βλέπει πολυπλοκότητα.

Ανθεκτικότητα για καθημερινές πολυτροπικές μετακινήσεις

Τα εισιτήρια RFID υποστηρίζουν επίσης τη διαλειτουργικότητα των μέσων μεταφοράς επειδή είναι αρκετά ανθεκτικά για επαναλαμβανόμενη χρήση σε μικτά μοτίβα μετακίνησης. Η διαλειτουργικότητα είναι πολυτιμότερη όταν ο επιβάτης μπορεί να κινείται ελεύθερα και συχνά, όχι όταν το σύστημα λειτουργεί μόνο υπό ιδανικές συνθήκες. Ένα χάρτινο προϊόν μπορεί τεχνικά να επιτρέπει μετεπιβίβαση, αλλά αν λυγίζει, ξεθωριάζει, σκίζεται ή μπερδεύει τους επικυρωτές μετά από λίγες μέρες μικτής μετακίνησης, δεν υποστηρίζει ένα πραγματικά απρόσκοπτο ταξίδι. Μια ανθεκτική κάρτα μεταφοράς RFID ή ένα διαπιστευτήριο που φοριέται στον καρπό είναι πολύ πιο κατάλληλο για την καθημερινή πραγματικότητα της πολυτροπικής μετακίνησης.

Μια ορεινή περιοχή που ονομάζεται AlpineLink Transit χρησιμοποίησε κάρτες κομίστρου RFID σε έναν περιφερειακό σιδηροδρομικό άξονα, λεωφορεία κοιλάδας και χειμερινές διαδρομές shuttle που εξυπηρετούσαν μικρότερες πόλεις θερέτρων. Το προηγούμενο σύστημα με έμφαση στο χαρτί κατέρρεε όταν οι επιβάτες προσπαθούσαν να συνδυάσουν μεγάλα περιφερειακά ταξίδια με συχνές σύντομες τοπικές μετεπιβιβάσεις. Τα εισιτήρια χάνονταν μέσα στα γάντια, καταστρέφονταν από το χιόνι ή διαβάζονταν λανθασμένα μετά από επαναλαμβανόμενο χειρισμό. Μόλις ο φορέας πέρασε σε ανθεκτικό μέσο κομίστρου RFID αποδεκτό σε ολόκληρο το δίκτυο, η ίδια αλυσίδα μετακίνησης έγινε πολύ πιο εύκολη στη διατήρηση. Για τους ντόπιους, αυτό σήμαινε λιγότερη ταλαιπωρία. Για τους επισκέπτες, σήμαινε ότι η περιοχή σταμάτησε να μοιάζει με μια σειρά αποσυνδεδεμένων φορέων.

Βελτιώνοντας τον έλεγχο, τους επισκέπτες και τις περιφερειακές υπηρεσίες κινητικότητας

Υπάρχει επίσης ένα ισχυρό πλεονέκτημα ελέγχου και επιβολής. Δεν χρησιμοποιούν όλα τα διαλειτουργικά δίκτυα μεταφορών κλειστές πύλες. Πολλά βασίζονται σε ανοιχτή επιβίβαση, επικυρωτές αποβάθρας και ελέγχους απόδειξης πληρωμής σε τουλάχιστον μέρος του συστήματος. Αν κάθε φορέας ή μέσο χρησιμοποιεί διαφορετική μέθοδο επικύρωσης, η επιβολή γίνεται ασυνεπής και οι επιβάτες χάνουν την εμπιστοσύνη τους στη λογική του δικτύου. Τα έξυπνα εισιτήρια RFID μπορούν να υποστηρίξουν τη διαλειτουργικότητα επειδή οι ελεγκτές μπορούν να επαληθεύουν την εγκυρότητα σε πολλαπλές υπηρεσίες χρησιμοποιώντας μία φορητή διαδικασία αντί να ερμηνεύουν ένα μείγμα από χρονικές σημάνσεις σε χαρτί, οθόνες εφαρμογών και τοπικούς κανόνες κομίστρων.

Ένας φορέας ελαφρού σιδηροδρόμου και λεωφορείων σε μια φανταστική περιοχή που ονομάζεται Westhaven υιοθέτησε έξυπνα εισιτήρια RFID για έναν διάδρομο τραμ ανοιχτής αποβάθρας συνδεδεμένο με τροφοδοτικά λεωφορεία. Προηγουμένως, οι ελεγκτές έπρεπε να ερμηνεύουν διαφορετικές μορφές εισιτηρίων ανάλογα με το αν ο επιβάτης ξεκινούσε από το τραμ ή μετεπιβιβαζόταν από το δίκτυο λεωφορείων. Αυτό οδηγούσε σε διαφωνίες και περιστασιακά σε εσφαλμένες ποινές. Με ένα μέσο κομίστρου RFID αποδεκτό στις συνδυασμένες υπηρεσίες, οι έλεγχοι έγιναν ταχύτεροι και πιο αντικειμενικοί. Οι επιβάτες βίωναν λιγότερους μπερδεμένους ελέγχους και το προσωπικό ξόδευε λιγότερο χρόνο ξεμπερδεύοντας ποιο προϊόν ήταν έγκυρο πού.

Αυτό μπορεί να ακούγεται σαν μικρό επιχειρησιακό κέρδος, αλλά έχει μεγάλη σημασία. Ένα δίκτυο δεν αισθάνεται ποτέ πλήρως διαλειτουργικό αν η επιβολή εξακολουθεί να φαίνεται ειδική ανά μέσο και ασυνεπής.

Ένα άλλο σημαντικό πλεονέκτημα είναι ότι τα εισιτήρια RFID βοηθούν τα συστήματα δημόσιων μεταφορών να υποστηρίζουν πιο αποτελεσματικά τους επισκέπτες και τους περιστασιακούς επιβάτες. Οι ντόπιοι μπορεί τελικά να μάθουν τις ιδιορρυθμίες ενός κατακερματισμένου συστήματος κομίστρων, αλλά οι τουρίστες και οι σπάνιοι χρήστες συνήθως δεν θα το κάνουν. Όταν ένα δίκτυο υποστηρίζει πραγματικά τη διαλειτουργικότητα, γίνεται πιο προσιτό σε ανθρώπους που δεν γνωρίζουν ήδη τους κανόνες απέξω. Μια κάρτα επισκέπτη RFID που λειτουργεί σε τρένα, λεωφορεία, τραμ και συνδέσεις αεροδρομίου μπορεί να μειώσει δραματικά τον παράγοντα εκφοβισμού της χρήσης δημόσιων μεταφορών σε ένα άγνωστο μέρος.

Μια ιστορική πόλη που ονομάζεται Bellmere εισήγαγε μια κάρτα επισκέπτη RFID αποδεκτή σε shuttle αεροδρομίου, τραμ του κέντρου, δημοτικά λεωφορεία και υπηρεσία διάσχισης ποταμού. Πριν από την εφαρμογή, οι τουρίστες συχνά κατέληγαν σε ταξί επειδή το τοπίο των εισιτηρίων φαινόταν υπερβολικά κατακερματισμένο. Τα μηχανήματα εμφάνιζαν πάρα πολλές επιλογές και οι κανόνες σχετικά με την αποδοχή μετεπιβίβασης ήταν δύσκολο να κατανοηθούν γρήγορα. Η κάρτα επισκέπτη RFID το άλλαξε αυτό δίνοντας στους ταξιδιώτες σύντομης διαμονής ένα σαφές προϊόν και μία σαφή ενέργεια. Χτύπα και ταξίδεψε. Το τοπικό προσωπικό μεταφορών το αγάπησε όσο και οι τουρίστες, επειδή ξόδευε λιγότερο χρόνο εξηγώντας εξαιρέσεις στα μηχανήματα εισιτηρίων.

Αυτό είναι ένα από τα πιο πρακτικά εμπορικά οφέλη της διαλειτουργικότητας των μέσων μεταφοράς. Όταν το δίκτυο είναι ευκολότερο στη χρήση για τους ξένους, περισσότεροι άνθρωποι το χρησιμοποιούν πραγματικά.

Τα εισιτήρια RFID μπορούν επίσης να υποστηρίξουν τη διαλειτουργικότητα πέρα από τα αυστηρά μέσα δημόσιων μεταφορών. Σε ορισμένες περιοχές, το πραγματικό ταξίδι του επιβάτη περιλαμβάνει shuttle στάθμευσης, σταθμούς κοινόχρηστων ποδηλάτων, συνδέσεις εκδηλώσεων ή συμβεβλημένες κοινοτικές διαδρομές. Αυτά συχνά μένουν εκτός του κύριου συστήματος κομίστρων ακόμη και όταν αποτελούν λειτουργικά μέρος της αλυσίδας μετακίνησης. Το RFID μπορεί να βοηθήσει να έρθουν αυτά τα κομμάτια πιο κοντά.

Μια περιφερειακή κοινοπραξία κινητικότητας που ονομάζεται MidCity Connect χρησιμοποίησε κάρτες RFID σε σιδηρόδρομο μετρό, γραμμές λεωφορείων και ένα δημοτικά υποστηριζόμενο πρόγραμμα στάθμευσης ποδηλάτων και shuttle που εξυπηρετούσε ένα πυκνό προάστιο επιβατών έξω από το κέντρο. Τα shuttle στάθμευσης λειτουργούσαν από καιρό ως ημιαποσπασμένη υπηρεσία με ξεχωριστές κάρτες, κάτι που τα έκανε να φαίνονται προαιρετικά και δευτερεύοντα. Μόλις η κοινοπραξία αποδέχτηκε εκεί και την ίδια κάρτα κινητικότητας RFID, η χρήση βελτιώθηκε. Οι επιβάτες σταμάτησαν να αντιμετωπίζουν τον χώρο στάθμευσης του shuttle ως άσχετο προϊόν και άρχισαν να τον αντιμετωπίζουν ως μέρος του ίδιου ταξιδιού. Αυτή η λεπτή αλλαγή έχει σημασία. Η διαλειτουργικότητα συχνά πετυχαίνει όταν οι περιφερειακές υπηρεσίες σταματούν να φαίνονται περιφερειακές.

Χρησιμοποιώντας δεδομένα επικύρωσης RFID για διακανονισμό και προϊόντα κομίστρων

Ένας ακόμη λόγος για τον οποίο το RFID υποστηρίζει τη διαλειτουργικότητα των μέσων μεταφοράς είναι ότι επιτρέπει καλύτερη κοινή χρήση δεδομένων και συμφωνία χωρίς να εκθέτει αυτή την πολυπλοκότητα στους επιβάτες. Ένα πραγματικά διαλειτουργικό σύστημα πρέπει να απαντήσει σε ένα δύσκολο ερώτημα backend: αν πολλοί φορείς αποδέχονται το ίδιο μέσο κομίστρου, ποιος πληρώνεται για ποιο ταξίδι. Το RFID δεν το λύνει αυτό από μόνο του, αλλά κάνει το μοντέλο κοινής διαπιστευτηρίων βιώσιμο επειδή οι επικυρώσεις ταξιδιών μπορούν να καταγράφονται πιο συνεπώς μεταξύ των φορέων. Αυτό δίνει στο σύστημα διακανονισμού κάτι αξιόπιστο με το οποίο μπορεί να εργαστεί.

Μια περιοχή πολλών φορέων που ονομάζεται Midlands Fare Network συνέδεσε δημοτικά λεωφορεία, ιδιωτικές διαδρομές παραχώρησης και μια γραμμή προαστιακού σιδηροδρόμου μέσω μιας πλατφόρμας κομίστρων RFID με κεντρικό διακανονισμό. Πριν από αυτό, κάθε φορέας φύλαγε τη δική του λογική εισιτηρίων και το μοντέλο διακανονισμού, κάτι που έκανε την ενσωμάτωση πολιτικά δύσκολη. Η μετάβαση σε ένα κοινό διαπιστευτήριο RFID βοήθησε επειδή οι επικυρώσεις δομήθηκαν με πιο συγκρίσιμο τρόπο. Οι φορείς διαπραγματεύονταν ακόμη την κατανομή εσόδων, αλλά το σύστημα είχε επιτέλους ένα αξιόπιστο αρχείο για το πού και πότε χρησιμοποιούνταν το κοινό μέσο κομίστρου. Οι επιβάτες δεν έβλεπαν ποτέ τη μηχανή διακανονισμού. Έβλεπαν μόνο ότι η ίδια κάρτα συνέχιζε να λειτουργεί. Αυτό ακριβώς είναι το σωστό. Ο επιβάτης πρέπει να βιώνει τη διαλειτουργικότητα χωρίς να σύρεται στη θεσμική λογιστική.

Τα εισιτήρια RFID είναι ιδιαίτερα χρήσιμα όταν τα δίκτυα μεταφορών θέλουν η διαλειτουργικότητα να συνυπάρχει με προϊόντα κομίστρων όπως ανώτατο ημερήσιο όριο δαπάνης, αποθηκευμένη αξία, μηνιαίες κάρτες, δικαιώματα μειωμένου κομίστρου και εισιτήρια ειδικών εκδηλώσεων. Αυτά τα προϊόντα μπορεί να γίνουν δύσκολα στη διαχείριση μεταξύ φορέων όταν κάθε φορέας χρησιμοποιεί διαφορετικό μοντέλο αποδοχής. Το RFID βοηθά επειδή ένα διαπιστευτήριο μπορεί να φέρει ή να αναφέρεται σε πολλαπλούς τύπους προϊόντων παρουσιάζοντας παράλληλα μια συνεπή ενέργεια χρήστη στον επικυρωτή.

Ένα πρόγραμμα μεταφορών σε περιοχή σταδίου σε μια φανταστική πόλη που ονομάζεται HarborCross χρησιμοποίησε κάρτες μεταφοράς RFID για καθημερινούς επιβάτες, αλλά φόρτωνε επίσης προσωρινά δικαιώματα ταξιδιού εκδηλώσεων για ημέρες αγώνων και βραδιές συναυλιών σε λεωφορεία, γραμμές μετρό και νυχτερινές υπηρεσίες πλοίων. Αυτό σήμαινε ότι οι περιστασιακοί επισκέπτες μπορούσαν να χρησιμοποιούν τον ίδιο τύπο μέσου κομίστρου με τους τακτικούς επιβάτες, ενώ το δίκτυο μπορούσε ακόμη να διακρίνει μεταξύ συνηθισμένου δικαιώματος μετακίνησης και πρόσβασης σε μεταφορές που χρηματοδοτούνταν από εκδηλώσεις. Η πόλη το εκτίμησε επειδή η διαχείριση της κίνησης του πλήθους έγινε ευκολότερη. Οι επιβάτες το εκτίμησαν επειδή δεν χρειαζόταν να μάθουν ένα ειδικό σύστημα κομίστρων για ειδικές βραδιές.

Αυτού του είδους η ευελιξία είναι σημαντική επειδή η διαλειτουργικότητα δεν σημαίνει ότι κάθε επιβάτης ταξιδεύει με το ίδιο προϊόν. Σημαίνει ότι τα προϊόντα ταιριάζουν μέσα σε ένα κατανοητό πλαίσιο.

Γιατί η διαλειτουργικότητα πρέπει να φαίνεται απλή στους επιβάτες

Φυσικά, το RFID δεν είναι μαγικός δρόμος. Τα κακά έργα διαλειτουργικότητας αποτυγχάνουν ακόμη για γνωστούς λόγους. Οι πολιτικές κομίστρων παραμένουν ασυνεπείς. Οι φορείς αρνούνται να συντονίσουν τους κανόνες μετεπιβίβασης. Οι επικυρωτές τοποθετούνται άσχημα. Οι οδηγίες προς τους επιβάτες παραμένουν ασαφείς. Οι φορείς λανσάρουν μια κοινή κάρτα αλλά διατηρούν πάρα πολλές κρυφές εξαιρέσεις. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο επιβάτης εξακολουθεί να αισθάνεται τις ραφές ακόμη και αν το ίδιο το εισιτήριο φαίνεται πιο μοντέρνο.

Ένας προαστιακός φορέας που ονομάζεται Ashton Regional Transit το έμαθε με τον δύσκολο τρόπο. Λάνσαρε μια έξυπνη κάρτα κομίστρου RFID που προοριζόταν να λειτουργεί σε λεωφορεία και σιδηρόδρομο, αλλά η αρχική εφαρμογή απαιτούσε ακόμη από τους επιβάτες να κατανοούν πάρα πολλές διαφορές μεταξύ άγγιγμα-in, άγγιγμα-out και επικύρωσης μίας κατεύθυνσης ανάλογα με τον φορέα. Τεχνικά, η κάρτα ήταν διαλειτουργική. Πρακτικά, το σύστημα εξακολουθούσε να φαίνεται μπερδεμένο. Η επόμενη φάση διόρθωσε το ανθρώπινο πρόβλημα αντί για το πρόβλημα του chip. Οι κανόνες απλοποιήθηκαν, η σήμανση ξαναγράφτηκε σε απλή γλώσσα και το μοντέλο μετακίνησης έγινε πιο συνεπές σε όλα τα μέσα. Μόνο τότε άρχισαν οι επιβάτες να περιγράφουν το δίκτυο ως πραγματικά ευκολότερο στη χρήση.

Αυτό το δίδαγμα έχει σημασία. Η διαλειτουργικότητα πρέπει να φαίνεται διαλειτουργική, όχι απλώς να δοκιμάζεται ως διαλειτουργική.

Πώς λοιπόν τα εισιτήρια RFID υποστηρίζουν τη διαλειτουργικότητα των μέσων μεταφοράς σε πρακτικούς όρους. Δημιουργούν μία οικεία ενέργεια επικύρωσης σε πολλαπλά μέσα. Βοηθούν στην ενοποίηση λεωφορείων, μετρό, τραμ, πλοίων και περιφερειακού σιδηροδρόμου κάτω από μια κοινή εμπειρία μετακίνησης. Υποστηρίζουν ενιαία λογική μετεπιβίβασης, ανώτατα όρια κομίστρων και αποθηκευμένη αξία χωρίς να αναγκάζουν τους επιβάτες να σκέφτονται κάθε επιλογή κομίστρου εκ των προτέρων. Μειώνουν το βάρος του επιβάτη στα διοικητικά όρια. Επιτρέπουν σε διαφορετικές κατηγορίες επιβατών να χρησιμοποιούν ένα συνεπές μέσο. Υποστηρίζουν πιο καθαρά ανοιχτά και κλειστά περιβάλλοντα επικύρωσης. Κάνουν τις κάρτες επισκεπτών ευκολότερες στην κατανόηση. Βοηθούν να ενταχθούν οι περιφερειακές υπηρεσίες κινητικότητας στο ίδιο οικοσύστημα κομίστρων. Και παράγουν τα δομημένα δεδομένα επικύρωσης που χρειάζονται για τον διακανονισμό μεταξύ φορέων στα παρασκήνια.

Στο τέλος, οι περισσότεροι επιβάτες δεν ενδιαφέρονται αν το σύστημα λειτουργεί με ένα συγκεκριμένο πρότυπο RFID, ένα συγκεκριμένο μοντέλο ασφαλούς έξυπνης κάρτας ή ένα πλαίσιο διακανονισμού πολλών φορέων. Τους ενδιαφέρει ένα ταξίδι να μοιάζει με ένα ταξίδι. Τους ενδιαφέρει η αλλαγή από λεωφορείο σε μετρό και σε πλοίο να μην μοιάζει με διάσχιση τριών άσχετων γραφειοκρατιών. Τους ενδιαφέρει η κάρτα στο χέρι τους να εξακολουθεί να έχει νόημα όταν ο χάρτης γίνεται πιο περίπλοκος.

Αυτή είναι η πραγματική αξία των εισιτηρίων RFID στη διαλειτουργικότητα των μέσων μεταφοράς. Δεν εκσυγχρονίζουν απλώς το μέσο κομίστρου. Βοηθούν διαφορετικά μέρη του δικτύου μεταφορών να συμπεριφέρονται σαν μέρη του ίδιου δικτύου.

Και όταν συμβαίνει αυτό, η τεχνολογία έχει κάνει κάτι πολύ πιο σημαντικό από το να αντικαταστήσει το χαρτί. Έχει βοηθήσει την κινητικότητα να αισθάνεται συνδεδεμένη.