Γιατί τα θεματικά πάρκα αντικαθιστούν τα χάρτινα εισιτήρια με RFID

Για πολύ καιρό, τα χάρτινα εισιτήρια φαινόταν φυσιολογικά στα λούνα παρκ. Τυπώνονταν, σκίζονταν, σαρώνονταν, διπλώνονταν σε τσέπες, έπεφταν σε καροτσάκια, μούσκευαν σε υδάτινες διαδρομές και κατέληγαν σε μπερδεμένα παιδιά που τα έχαναν αμέσως. Όλοι αποδέχονταν την ταλαιπωρία, γιατί έτσι ακριβώς λειτουργούσε μια μέρα στο πάρκο. Φτάνατε, περιμένατε στην ουρά, ψαχουλεύατε για το εισιτήριο, λερώνατε το χέρι σας με μελάνι και ελπίζατε να μη χρειαστεί να αποδείξετε τίποτα αργότερα.

Ύστερα εμφανίστηκε το RFID και ξαφνικά το χαρτί άρχισε να μοιάζει αρχαίο.

Αυτή η αλλαγή δεν συνέβη επειδή τα πάρκα ερωτεύτηκαν την τεχνολογία για χάρη της. Συνέβη επειδή τα χάρτινα εισιτήρια ήταν διακριτικά ανεπαρκή σχεδόν σε όλα όσα πραγματικά χρειάζεται να κάνει ένα σύγχρονο λούνα παρκ. Υστερούσαν στη ροή του πλήθους, υστερούσαν στον έλεγχο πρόσβασης, υστερούσαν στην επανείσοδο, υστερούσαν στη σύνδεση αγορών, υστερούσαν στη διαχείριση πρόσβασης υψηλής ποιότητας, υστερούσαν στη διαχείριση χαμένων διαπιστευτηρίων και ήταν εντυπωσιακά ανεπαρκή στην παροχή της ομαλής, χωρίς τριβές εμπειρίας επισκέπτη στην οποία βασίζονται πλέον τα πάρκα. Μόλις βραχιόλια RFID, εισιτήρια RFID για πάρκα και συστήματα ανέπαφης πρόσβασης σε θεματικά πάρκα απέδειξαν ότι μπορούν να λύσουν όλα αυτά με μία κίνηση, το παλιό μοντέλο του χαρτιού έπαψε να φαίνεται νοσταλγικό και άρχισε να φαίνεται ακριβό.

Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που τα λούνα παρκ δεν θα γυρίσουν ποτέ πίσω.

Το Κρυφό Κόστος των Χάρτινων Εισιτηρίων

Μια οικογένεια που επισκέπτεται ένα θεματικό πάρκο δεν σκέφτεται σε γλώσσα λειτουργίας, αλλά το πάρκο πρέπει. Η ταχύτητα εισόδου έχει σημασία. Η διαχείριση πρόσβασης στις διαδρομές έχει σημασία. Η επαλήθευση της ετήσιας κάρτας έχει σημασία. Οι πληρωμές χωρίς μετρητά για φαγητό και προϊόντα έχουν σημασία. Η πρόσβαση σε ντουλάπια έχει σημασία. Η σύνδεση με τους πελάτες του ξενοδοχείου έχει σημασία. Οι είσοδοι στο υδάτινο πάρκο έχουν σημασία. Η ανάκτηση φωτογραφιών έχει σημασία. Η επανείσοδος έχει σημασία. Η αντικατάσταση χαμένου εισιτηρίου έχει σημασία. Μόλις αρχίσετε να απαριθμείτε αυτές τις ανάγκες ειλικρινά, τα χάρτινα εισιτήρια φαίνονται σαν ένα πολύ εύθραυστο εργαλείο για μια πολύ περίπλοκη επιχείρηση.

Ένα μεγάλο περιφερειακό πάρκο στη Φλόριντα το έμαθε με τον δύσκολο τρόπο κατά τη διάρκεια ενός σαββατοκύριακου αργίας πριν από χρόνια, όταν ακόμη βασιζόταν κυρίως σε έντυπες εισόδους και αναβαθμίσεις με barcode. Οι πύλες μπούκωσαν νωρίς, η εξυπηρέτηση επισκεπτών κατακλύστηκε από παράπονα για χαμένα εισιτήρια και η πρόσβαση υψηλής ποιότητας fast-lane δημιούργησε ένα δεύτερο επίπεδο σύγχυσης, επειδή οι άνθρωποι κουβαλούσαν ένα μείγμα από χάρτινα εισιτήρια, αποδείξεις πρόσθετων παροχών και σφραγίδες στο χέρι. Τίποτα από τη μέρα δεν φαινόταν καταστροφικό από έξω, αλλά εσωτερικά ήταν ένα χάος. Όταν το πάρκο αργότερα πέρασε σε βραχιόλια RFID συνδεδεμένα με την είσοδο, τις πρόσθετες παροχές και τις δαπάνες εντός του πάρκου, η διαφορά ήταν μεγαλύτερη από ό,τι περίμενε η διοίκηση. Η τεχνολογία δεν επιτάχυνε απλώς την κεντρική πύλη. Αφαίρεσε δεκάδες μικροσκοπικά σημεία τριβής που έκαναν ολόκληρη την επίσκεψη να μοιάζει βαρύτερη από ό,τι έπρεπε.

Πώς το RFID Δημιουργεί μια Απρόσκοπτη Εμπειρία Επισκέπτη

Αυτό άλλαξε πραγματικά το RFID. Μετέτρεψε το εισιτήριο από ένα εύθραυστο κομμάτι χαρτιού σε μια ζωντανή ταυτότητα.

Μόλις ο επισκέπτης αποκτήσει αυτή την ταυτότητα σε ένα βραχιόλι ή κάρτες RFID, το πάρκο μπορεί να κάνει κάτι που το χαρτί δεν χειρίστηκε ποτέ με χάρη. Μπορεί να αντιμετωπίσει την είσοδο ως την αρχή μιας σχέσης, όχι ως το τέλος μιας συναλλαγής. Αυτό σημαίνει ότι το ίδιο διαπιστευτήριο RFID μπορεί να ανοίξει την πύλη εισόδου, να επικυρώσει την επανείσοδο μετά το μεσημεριανό γεύμα, να ξεκλειδώσει μια κρατημένη καμπάνα, να πληρώσει ποτά, να συνδέσει τις φωτογραφίες της διαδρομής με τον λογαριασμό του επισκέπτη, να επιβεβαιώσει το πρόγραμμα γευμάτων ενός παιδιού ή να ενεργοποιήσει την πρόσβαση σε ένα πρωινό με χαρακτήρες που είχε κλειστεί εβδομάδες νωρίτερα. Με άλλα λόγια, η εισιτηριοποίηση με RFID κάνει το πάρκο να μοιάζει με έναν ενιαίο συνδεδεμένο χώρο αντί για ένα σωρό χαλαρά σχετιζόμενα σημεία ελέγχου.

Ένα θέρετρο-θεματικό πάρκο στην Ισπανία το ανακάλυψε αυτό προσπαθώντας να μειώσει την τριβή των επισκεπτών σε όλο το θεματικό πάρκο, το ξενοδοχείο και τις υδάτινες εγκαταστάσεις του. Πριν από το RFID, οι οικογένειες έκαναν συνεχώς ζογκλερικά με κάρτες-κλειδιά ξενοδοχείου, χάρτινα αποκόμματα εισόδου, αποδείξεις ντουλαπιών, κουπόνια γευμάτων και έντυπες επιβεβαιώσεις κρατήσεων ουράς. Το προσωπικό μπορούσε να το διαχειριστεί, αλλά οι επισκέπτες έμοιαζαν πάντα να ψάχνουν κάτι. Αφού το πάρκο πέρασε σε μοντέλο βραχιολιού RFID για θεματικό πάρκο, αυτό το διάσπαρτο αίσθημα εξαφανίστηκε σε μεγάλο βαθμό. Οι επισκέπτες σταμάτησαν να ρωτούν ποιο χαρτί χρειάζονταν για ποια ουρά. Το θέρετρο δεν έγινε απλώς πιο αποδοτικό. Έμοιαζε πιο εκλεπτυσμένο.

Αυτό το εκλεπτυσμένο αίσθημα έχει μεγαλύτερη σημασία από ό,τι παραδέχονται μερικές φορές οι διαχειριστές. Τα θεματικά πάρκα πουλούν απόδραση. Τη στιγμή που οι επισκέπτες αρχίζουν να ψαχουλεύουν στις τσάντες για ένα υγρό χάρτινο εισιτήριο ή να προσπαθούν να θυμηθούν αν μια συγκεκριμένη απόδειξη καλύπτει την πρόσβαση σε ντουλάπι ή τη διαδρομή, η ψευδαίσθηση εξασθενεί. Το RFID υποστηρίζει μια ομαλότερη συναισθηματική εμπειρία, επειδή κρατά τη μηχανική της επίσκεψης μακριά από τον δρόμο.

Ένα υδάτινο πάρκο στο Ντουμπάι το διαπίστωσε ιδιαίτερα με τις οικογένειες. Τα χάρτινα εισιτήρια και οι έντυπες αποδείξεις ντουλαπιών δημιουργούσαν πάντα το ίδιο πρόβλημα. Γονείς με βρεγμένα χέρια, τσάντες γεμάτες αντηλιακό και ενθουσιασμένα παιδιά καλούνταν να παρακολουθούν πολλά μικρά έγγραφα όλη μέρα. Ήταν ένα παράλογο αίτημα και όλοι το ήξεραν. Μόλις το πάρκο πέρασε σε αδιάβροχα βραχιόλια RFID για είσοδο, πρόσβαση σε ντουλάπια και αγορές χωρίς μετρητά, τα παράπονα των επισκεπτών μειώθηκαν απότομα. Η ομάδα διοίκησης περίμενε λιγότερα προβλήματα χαμένων εισιτηρίων. Αυτό που την εξέπληξε ήταν πόσο πιο ευχάριστη έμοιαζε ολόκληρη η επίσκεψη, μόλις οι άνθρωποι δεν χρειαζόταν πλέον να προστατεύουν το χαρτί από το νερό μέσα σε μια επιχείρηση που είναι κυριολεκτικά χτισμένη γύρω από το νερό.

Γιατί τα Πάρκα Αγαπούν το RFID για τις Ετήσιες Κάρτες και την Πρόληψη Απάτης

Αυτός είναι επίσης ο λόγος που τα λούνα παρκ αγαπούν το RFID για προγράμματα ετήσιων καρτών. Το χαρτί είναι απαίσιο στη μακροπρόθεσμη ταυτότητα μέλους. Φθείρεται, φωτοτυποποιείται, λυγίζει και δημιουργεί άβολες συζητήσεις αναβάθμισης και αντικατάστασης. Τα συστήματα ετήσιων καρτών RFID είναι πολύ καλύτερα, επειδή υποστηρίζουν ισχυρότερο έλεγχο πρόσβασης στο πάρκο και μια καθαρότερη σχέση μεταξύ του επισκέπτη και του αρχείου μέλους. Ένας επισκέπτης που επιστρέφει δεν πρέπει να νιώθει ότι ξεκινά από το μηδέν κάθε φορά που περνά την πύλη.

Ένα μεγάλο πάρκο στη Μέση Δύση το έμαθε αυτό όταν ανακατασκεύαζε το πρόγραμμα ετήσιων καρτών του. Το παλιό σύστημα χρησιμοποιούσε έντυπες κάρτες με οπτικούς ελέγχους και περιστασιακή επαλήθευση barcode. Λειτουργούσε αρκετά καλά μέχρι που το πάρκο άρχισε να προσθέτει περισσότερα προνόμια κατόχων καρτών, όπως προτιμώμενο πάρκινγκ, εκπτώσεις φαγητού, πρώιμη πρόσβαση και βραδιές εκδηλώσεων. Ξαφνικά η απλή κάρτα δεν ήταν πια απλή. Το προσωπικό έπρεπε να ελέγχει συνεχώς αν το έντυπο διαπιστευτήριο μπροστά του αντιστοιχούσε πραγματικά στο δικαίωμα που διεκδικούνταν. Μόλις οι ετήσιες κάρτες RFID αντικατέστησαν αυτό το μοντέλο, το πρόγραμμα έγινε πολύ ευκολότερο στη διαχείριση, επειδή το διαπιστευτήριο μπορούσε να επιβεβαιώσει αμέσως το επίπεδο, τα προνόμια και την τρέχουσα κατάσταση του επισκέπτη. Αυτό έκανε την κάρτα να φαίνεται πιο υψηλής ποιότητας και πολύ λιγότερο άβολη.

Ένας ακόμη λόγος που τα πάρκα δεν θα γυρίσουν ποτέ στο χαρτί είναι η απάτη. Τα χάρτινα εισιτήρια είναι απλώς ευκολότερο να αντιγραφούν, να χρησιμοποιηθούν καταχρηστικά, να μοιραστούν ή να παραποιηθούν. Ακόμη και με καλύτερη εκτύπωση, υδατογραφήματα και ελέγχους barcode, το χαρτί παραμένει μια αδύναμη μορφή σε ένα περιβάλλον ψυχαγωγίας υψηλού όγκου, όπου χιλιάδες άνθρωποι περνούν γρήγορα από τις πύλες και το προσωπικό δεν μπορεί εύλογα να κάνει εγκληματολογική ανάλυση σε κάθε τουρνικέ. Το RFID δεν είναι άτρωτο, αλλά δημιουργεί ένα πολύ ισχυρότερο σύστημα ελέγχου πύλης, επειδή το εισιτήριο γίνεται μέρος ενός ελεγχόμενου ψηφιακού περιβάλλοντος αντί για ένα αυτόνομο αντικείμενο που κάποιος μπορεί να κουνήσει πειστικά.

Ένα αστικό λούνα παρκ στη South Korea το είδε αυτό μετά από επαναλαμβανόμενα προβλήματα με επαναχρησιμοποιημένες χάρτινες προωθητικές εισόδους και αμφισβητήσιμες δωρεάν παροχές προσωπικού που κυκλοφορούσαν περισσότερο από το προβλεπόμενο. Το ζήτημα δεν ήταν τεράστια εγκληματική δραστηριότητα. Ήταν απλώς αρκετή κατάχρηση για να δημιουργήσει διαρροή εσόδων και λειτουργική ενόχληση. Μόλις το πάρκο πέρασε σε εισιτήρια RFID με χρονικούς περιορισμούς και αυστηρότερο έλεγχο δικαιωμάτων, αυτή η διαρροή μειώθηκε, επειδή το διαπιστευτήριο δεν υπήρχε πλέον ως μια ελεύθερα κυκλοφορούσα χάρτινη υπόσχεση. Υπήρχε ως μια ψηφιακή άδεια που το σύστημα μπορούσε να διαχειριστεί.

Διαχείριση Ουρών και Δαπάνες Εντός του Πάρκου

Η διαχείριση ουρών είναι ένας ακόμη σημαντικός λόγος που το RFID κέρδισε οριστικά. Τα πάρκα πλέον βγάζουν σοβαρά χρήματα και λειτουργική αξία από χρονομετρημένη είσοδο, express πρόσβαση, συστήματα εικονικών ουρών, κρατήσεις διαδρομών και κλιμακωτά προνόμια επισκεπτών. Το χαρτί μπορεί τεχνικά να υποστηρίξει κάποια από αυτά, αλλά το κάνει αδέξια. Όσο περισσότερα επίπεδα πρόσβασης χτίζετε πάνω σε ένα μοντέλο χάρτινου εισιτηρίου, τόσο περισσότερο ο επισκέπτης καταλήγει να κουβαλά ένα σωρό εξαιρέσεων. Το RFID χειρίζεται αυτά τα επίπεδα πολύ πιο φυσικά, επειδή το δικαίωμα ζει στο σύστημα και επιβεβαιώνεται στο σημείο χρήσης.

Ένα ευρωπαϊκό πάρκο τρενάκι του τρόμου το ανακάλυψε αυτό όταν προσπαθούσε να ισορροπήσει τους επισκέπτες γενικής εισόδου με τα προϊόντα υψηλής ποιότητας ουράς τις ημέρες αιχμής του καλοκαιριού. Στην παλιά προσέγγιση, η express πρόσβαση βασιζόταν σε χάρτινα κουπόνια και αποκόμματα barcode, που δημιουργούσαν συνεχείς πονοκεφάλους επικύρωσης. Το προσωπικό έπρεπε να επιθεωρεί έγγραφα, να εξηγεί επανειλημμένα τους κανόνες χρήσης και να διαχειρίζεται πολλές μικροδιαφωνίες. Αφού πέρασε σε διαχείριση πρόσβασης διαδρομών με RFID, το πάρκο έκανε τη ροή της υψηλής ποιότητας πρόσβασης πολύ καθαρότερη. Οι επισκέπτες περνούσαν με ένα άγγιγμα, το σύστημα επαλήθευε την επιλεξιμότητα και το προσωπικό μπορούσε να επικεντρωθεί στη διεκπεραίωση αντί στην ερμηνεία εγγράφων. Αυτό μπορεί να ακούγεται σαν μια μικρή λειτουργική βελτίωση, αλλά σε μια πολυσύχναστη μέρα αλλάζει το αίσθημα ολόκληρου του πάρκου.

Το ίδιο ισχύει και για τις δαπάνες εντός του πάρκου. Τα χάρτινα εισιτήρια ανήκουν σε έναν κόσμο όπου η είσοδος και η δαπάνη είναι κυρίως ξεχωριστές. Τα σύγχρονα λούνα παρκ δεν λειτουργούν έτσι. Θέλουν οι επισκέπτες να κινούνται από τις διαδρομές στο φαγητό, στο λιανεμπόριο και στις πρόσθετες εμπειρίες με όσο το δυνατόν λιγότερη τριβή. Τα βραχιόλια RFID κάνουν τις αγορές χωρίς μετρητά ευκολότερες, κάτι που έχει σημασία, επειδή κάθε επιπλέον επίπεδο ταλαιπωρίας μεταξύ του επισκέπτη και μιας αγοράς είναι μια ευκαιρία για τον επισκέπτη να την παραλείψει.

Ένα θεματικό πάρκο προορισμού στην Ιαπωνία το παρατήρησε αυτό κατά τη διάρκεια ενός προγράμματος καλοκαιρινού φεστιβάλ. Οι οικογένειες κινούνταν μεταξύ διαδρομών, συναντήσεων με χαρακτήρες, σνακ και εμπορευμάτων περιορισμένης διάθεσης. Το παλιό μοντέλο με πορτοφόλι και χάρτινα κουπόνια επιβράδυνε τα πάντα αρκετά ώστε να κοστίσει σε πωλήσεις. Μόλις το πάρκο συνέδεσε τα βραχιόλια RFID με μεθόδους πληρωμής και δικαιώματα πακέτων, η αγοραστική συμπεριφορά έγινε ομαλότερη. Οι επισκέπτες δεν αγόραζαν απαραίτητα πολύ περισσότερα μόνο λόγω παρόρμησης. Αγόραζαν περισσότερα επειδή το πάρκο είχε αφαιρέσει τα μικροσκοπικά εμπόδια συναλλαγής που συχνά αποτρέπουν τους ανθρώπους από μια αγορά.

Αυτή η ίδια ευκολία γίνεται ακόμη πιο ισχυρή σε εγκαταστάσεις συνδεδεμένες με ξενοδοχεία. Αν ένας επισκέπτης μπορεί να χρεώσει φαγητό, λιανεμπόριο, ενοικίαση ντουλαπιού και υψηλής ποιότητας εμπειρίες απευθείας μέσω ενός βραχιολιού RFID που είναι ήδη συνδεδεμένο με τη διαμονή του, ολόκληρο το θέρετρο αρχίζει να μοιάζει συνεκτικό. Το χαρτί δεν μπορεί να το αναπαράγει αυτό με χάρη. Αφήνει πάντα τον επισκέπτη να κουβαλά αποσπάσματα της εμπειρίας σε ξεχωριστές μορφές.

Ένα παράκτιο πάρκο-θέρετρο στην Πορτογαλία το απέδειξε αυτό κατά τη διάρκεια ενός μεγάλου επανασχεδιασμού εξυπηρέτησης επισκεπτών. Πριν από το RFID, οι πελάτες του ξενοδοχείου έπρεπε συνεχώς να διευκρινίζουν αν μια απόδειξη, μια κάρτα δωματίου ή ένα εισιτήριο πάρκου κάλυπτε μια δεδομένη δραστηριότητα. Το προσωπικό περνούσε τεράστιο χρόνο απαντώντας στις ίδιες λειτουργικές ερωτήσεις ξανά και ξανά. Μετά τη μετάβαση σε βραχιόλια RFID θέρετρου, ο επισκέπτης δεν χρειαζόταν πλέον να σκέφτεται ποιο διαπιστευτήριο ανήκε σε ποιο μέρος της εγκατάστασης. Το σύστημα το ήξερε. Αυτό μείωσε την τριβή στις ουρές, περιόρισε τη σύγχυση και έκανε το θέρετρο να φαίνεται πολύ πιο υψηλής ποιότητας από ό,τι το παλιό πακέτο χαρτιού.

Γονείς και Επανείσοδος: Δύο Αποφασιστικά Πλεονεκτήματα

Οι γονείς, ειδικότερα, έχουν γίνει ένας από τους ισχυρότερους λόγους που τα πάρκα δεν θα γυρίσουν ποτέ πίσω. Ένα σύστημα χάρτινων εισιτηρίων υποθέτει ότι οι επισκέπτες μπορούν να κουβαλούν υπεύθυνα σημαντικά μικρά κομμάτια πληροφορίας όλη μέρα. Οι οικογένειες με παιδιά είναι ζωντανή απόδειξη ότι αυτή η υπόθεση είναι παράλογη. Τα παιδιά χάνουν πράγματα. Οι γονείς είναι υπερφορτωμένοι. Οι παππούδες που κουβαλούν τσάντες και αδιάβροχα δεν θέλουν άλλον έναν φάκελο με αποδείξεις και εισιτήρια. Τα οικογενειακά βραχιόλια RFID το λύνουν αυτό κομψά, επειδή η κάρτα παραμένει προσαρτημένη στο άτομο που τη χρειάζεται.

Ένα οικογενειακό πάρκο στην Καλιφόρνια διαπίστωσε ότι οι γονείς ανταποκρίθηκαν ιδιαίτερα θετικά στα βραχιόλια RFID παιδιών που συνέδεαν δικαιώματα εισόδου, προγράμματα γευμάτων και κάποιους ελέγχους δαπανών. Το χαρτί είχε δημιουργήσει πάρα πολλά καθημερινά προβλήματα. Τα παιδιά έχαναν τα εισιτήρια. Οι γονείς μπέρδευαν τα κουπόνια γευμάτων. Το προσωπικό καλούνταν να ξεμπερδέψει χειροκίνητα τα οικογενειακά δικαιώματα ξανά και ξανά. Το μοντέλο RFID απλοποίησε τα πάντα. Οι γονείς ένιωθαν περισσότερο τον έλεγχο, τα παιδιά σταμάτησαν να χάνουν κρίσιμα αντικείμενα πρόσβασης και η εξυπηρέτηση επισκεπτών χειριζόταν λιγότερα προβλήματα που μπορούσαν να προληφθούν.

Ένα από τα λιγότερο συζητημένα πλεονεκτήματα του RFID είναι η επανείσοδος. Τα χάρτινα εισιτήρια είναι εντυπωσιακά κακά σε αυτό. Μόλις ένας επισκέπτης φύγει από το πάρκο για μεσημεριανό, για ένα διάλειμμα στο ξενοδοχείο, για έναν υπνάκο του παιδιού ή για ένα ξεχασμένο αντικείμενο στο αυτοκίνητο, τα χάρτινα συστήματα πρέπει να αποδείξουν ότι αυτό το άτομο πραγματικά δικαιούται να επιστρέψει μέσα. Αυτή η απόδειξη εξαρτάται συχνά από σφραγίδες, μερικώς σκισμένα εισιτήρια, ορατή φθορά ή την κρίση της εξυπηρέτησης επισκεπτών. Το RFID κάνει την επανείσοδο πολύ καθαρότερη, επειδή το διαπιστευτήριο του επισκέπτη απλώς επιβεβαιώνει αυτό που το σύστημα ήδη γνωρίζει.

Ένα ιστορικό λούνα παρκ στη Δανία το έμαθε αυτό κατά τη διάρκεια μιας ανακατασκευής που περιλάμβανε κοντινά εστιατόρια και μικτούς δημόσιους χώρους έξω από τις κεντρικές πύλες. Οι επισκέπτες δεν αντιμετώπιζαν πλέον τα όρια του πάρκου ως τείχος φυλακής όλη μέρας. Περίμεναν να κινούνται μέσα και έξω πιο ελεύθερα. Τα χάρτινα εισιτήρια έκαναν αυτή την ελευθερία μπερδεμένη. Οι πύλες RFID την έκαναν εύκολη. Αυτή η μία λειτουργική βελτίωση είχε δυσανάλογα μεγάλη επίδραση στην ικανοποίηση των επισκεπτών, επειδή οι άνθρωποι άρχισαν να νιώθουν ότι το πάρκο τους εμπιστεύεται αντί να τους αναγκάζει να αποδεικνύουν συνεχώς τον εαυτό τους.

Δεδομένα, Ροή Επισκεπτών και η Τελική Ετυμηγορία

Έπειτα υπάρχουν τα δεδομένα, τα οποία τα πάρκα εκτιμούν πλέον πολύ περισσότερο από ό,τι όταν βασίλευε το χαρτί. Τα χάρτινα εισιτήρια δεν σας λένε σχεδόν τίποτα μόλις πωληθούν. Τα συστήματα RFID, όταν σχεδιάζονται υπεύθυνα, μπορούν να δείξουν μοτίβα κίνησης, ζήτηση αξιοθέατων, πίεση στις πύλες, χρονισμό αγορών και συμπεριφορά ουρών με τρόπους που το χαρτί δεν μπορούσε ποτέ. Αυτό βοηθά τα πάρκα να σχεδιάζουν προσωπικό, υπηρεσίες εστίασης, χωρητικότητα διαδρομών και προωθητικές ενέργειες πολύ πιο έξυπνα.

Ένας μεσαίου μεγέθους φορέας λούνα παρκ στη Βραζιλία το βρήκε χρήσιμο κατά τη διάρκεια μιας δύσκολης περιόδου σχολικών διακοπών. Το παλιό μοντέλο χαρτιού έδινε στη διοίκηση ισχυρά σύνολα προσέλευσης αλλά αδύναμη ζωντανή κατανόηση της ροής των επισκεπτών. Μόλις το πάρκο πέρασε σε είσοδο και σημεία πρόσβασης αξιοθέατων βασισμένα σε RFID, είδε επιτέλους πού συσσωρευόταν η πίεση του πλήθους σε πραγματικό χρόνο. Αυτό επέτρεψε ταχύτερες αλλαγές βαρδιών προσωπικού και εξυπνότερη επικοινωνία με τους επισκέπτες. Κανείς δεν νοστάλγησε τις μέρες που η διοίκηση ήξερε πόσοι άνθρωποι ήταν στο πάρκο αλλά όχι πώς συμπεριφερόταν πραγματικά το πάρκο.

Τούτου λεχθέντος, τα καλύτερα πάρκα προσέχουν να μην αντιμετωπίζουν το RFID μόνο ως μηχανή δεδομένων. Στους επισκέπτες δεν έχει σημασία ότι το backend είναι εξυπνότερο, εκτός αν η μέρα τους φαίνεται ευκολότερη. Η πραγματική επιτυχία του RFID στα λούνα παρκ δεν είναι ότι δημιουργεί περισσότερους πίνακες ελέγχου. Είναι ότι αφαιρεί περισσότερες διακοπές σε σχήμα χαρτιού από την εμπειρία του επισκέπτη.

Ένα δημοφιλές περιφερειακό πάρκο στη Γερμανία το είδε αυτό όταν επανασχεδίασε την πλατεία εισόδου του. Η ηγετική ομάδα είχε αρχικά δικαιολογήσει την επένδυση σε RFID εν μέρει μέσω μοντελοποίησης διεκπεραίωσης και λειτουργικών εξοικονομήσεων. Αυτά τα οφέλη εμφανίστηκαν, αλλά αυτό που είχε τη μεγαλύτερη σημασία για τους επισκέπτες ήταν απλούστερο. Περνούσαν τις πύλες γρηγορότερα. Σταμάτησαν να ψαχουλεύουν με υγρό χαρτί. Μπορούσαν να αγοράσουν μεσημεριανό πιο εύκολα. Μπορούσαν να βρουν τις φωτογραφίες της διαδρομής τους χωρίς να εκτυπώνουν και να αντιστοιχίζουν επιπλέον αποδείξεις. Με λίγα λόγια, η μέρα κυλούσε περισσότερο σαν εμπειρία αναψυχής και λιγότερο σαν άσκηση διαχείρισης εγγράφων.

Συμπέρασμα: Γιατί τα Λούνα Παρκ Δεν θα Γυρίσουν Ποτέ Πίσω

Γιατί λοιπόν τα λούνα παρκ δεν θα γυρίσουν ποτέ στα χάρτινα εισιτήρια;

Επειδή το χαρτί δεν μπορεί να υποστηρίξει το σύγχρονο πάρκο χωρίς να δημιουργεί τριβή παντού. Δεν μπορεί να διαχειριστεί με χάρη πληρωμές χωρίς μετρητά, δυναμικά δικαιώματα, προνόμια ετήσιων καρτών, επανείσοδο, υψηλής ποιότητας πρόσβαση σε ουρές, έλεγχο ντουλαπιών, ενσωμάτωση ξενοδοχείου, οικογενειακή χρήση, συνθήκες υδάτινου πάρκου ή καθαρή ψηφιακή ταυτότητα σε όλη τη διάρκεια της επίσκεψης. Το RFID μπορεί. Μόλις τα πάρκα βιώσουν αυτή τη διαφορά, το χαρτί παύει να φαίνεται γοητευτικό και αρχίζει να φαίνεται χονδροειδές.

Τα χάρτινα εισιτήρια ανήκουν σε μια απλούστερη εποχή, όταν η είσοδος ήταν η κύρια συναλλαγή και η εμπειρία του πάρκου πέρα από την πύλη παρέμενε σχετικά αποσυνδεδεμένη. Τα λούνα παρκ δεν λειτουργούν πλέον έτσι. Σήμερα το εισιτήριο δεν είναι απλώς ένα εισιτήριο. Είναι το κλειδί του επισκέπτη για ολόκληρο το οικοσύστημα. Η είσοδος, η πρόσβαση στις διαδρομές, οι δαπάνες, οι φωτογραφίες, οι κρατήσεις και η ιδιότητα μέλους θέλουν όλα να ζουν σε ένα μέρος. Το RFID δίνει στα πάρκα αυτή την ενοποιημένη ταυτότητα σε μια μορφή με την οποία οι επισκέπτες μπορούν πραγματικά να ζήσουν.

Και μόλις δείτε τι κάνει αυτό στην ταχύτητα εισόδου, τη σαφήνεια των ουρών, την ικανοποίηση των επισκεπτών και τις δαπάνες εντός του πάρκου, η επιστροφή στο χαρτί θα έμοιαζε λιγότερο με νοσταλγία και περισσότερο με σαμποτάζ.

Αυτή είναι η πραγματική απάντηση. Τα λούνα παρκ δεν εγκατέλειψαν το χαρτί επειδή το RFID φαινόταν φουτουριστικό. Εγκατέλειψαν το χαρτί επειδή το RFID έκανε τη μέρα ευκολότερη για τους επισκέπτες και την επιχείρηση εξυπνότερη για τους διαχειριστές. Σε έναν κλάδο χτισμένο στη μείωση της τριβής και την αύξηση της απόλαυσης, αυτού του είδους η βελτίωση τείνει να γίνεται μόνιμη πολύ γρήγορα.

Τα χάρτινα εισιτήρια είχαν μακρά πορεία. Είχαν επίσης μία θανάσιμη αδυναμία. Δεν ανήκαν ποτέ πραγματικά στο σύγχρονο πάρκο.

Το RFID ανήκει.