RFID σε επίπεδο τεμαχίου για αποτελεσματικό έλεγχο λιανικής

Πολλές επιχειρήσεις λιανικής αντιμετωπίζουν ακόμη το RFID σε επίπεδο είδους ως μια ωραία αναβάθμιση για την οποία μπορούν να σκεφτούν αργότερα. Κάτι για μεγαλύτερες αλυσίδες. Κάτι για πολυτελείς μάρκες. Κάτι για να το επανεξετάσουν μετά την επόμενη εγκατάσταση συστήματος, μετά τη μετακόμιση της επόμενης αποθήκης, μετά τον επόμενο κύκλο προϋπολογισμού, μετά την επόμενη επώδυνη καταμέτρηση τέλους έτους. Αυτός ο τρόπος σκέψης γίνεται ακριβός.

Η άβολη αλήθεια είναι ότι πολλοί έμποροι λιανικής χάνουν ήδη χρήματα επειδή ακόμη δεν γνωρίζουν, με αρκετή ταχύτητα και αρκετή βεβαιότητα, τι συμβαίνει πραγματικά σε μεμονωμένα είδη μόλις αυτά εισέλθουν στο δίκτυο καταστημάτων. Γνωρίζουν τι παραγγέλθηκε. Γνωρίζουν τι αποστάλθηκε. Γνωρίζουν τι υποτίθεται ότι έφτασε. Γνωρίζουν τι λέει το σύστημα ότι θα έπρεπε να είναι διαθέσιμο. Αλλά αυτό δεν είναι το ίδιο με το να γνωρίζουν τι βρίσκεται πραγματικά στον χώρο πωλήσεων, τι κάθεται στο δοκιμαστήριο, τι κρύβεται στο πίσω δωμάτιο, τι έχει μετακινηθεί σιωπηλά σε λάθος θέση, τι περιμένει να επιστρέψει στο απόθεμα και τι έχει ήδη μετατραπεί σε χαμένη πώληση χωρίς να το αντιληφθεί κανείς.

Σε αυτό το κενό χάνονται τα χρήματα.

Γιατί η θεωρία αποθέματος είναι τόσο ακριβή

Σε όλους αρέσει να μιλούν για τις απώλειες λιανικής, τις ελλείψεις αποθέματος, την πίεση των εκπτώσεων, την απογοήτευση του omnichannel και την ακρίβεια απογραφής σαν να είναι ξεχωριστά προβλήματα. Στην πραγματική λιανική, είναι συνήθως διαφορετικά συμπτώματα της ίδιας ασθένειας. Η επιχείρηση δεν έχει την αλήθεια σε επίπεδο είδους. Έχει θεωρία αποθέματος. Και η θεωρία αποθέματος είναι ακριβή.

Γι' αυτό ακριβώς το RFID σε επίπεδο είδους έχει γίνει ένα τόσο σοβαρό εργαλείο λιανικής. Όχι επειδή ακούγεται φουτουριστικό, και όχι επειδή οι προμηθευτές απολαμβάνουν να μιλούν για ψηφιακό μετασχηματισμό, αλλά επειδή κάθε επιχείρηση λιανικής φτάνει τελικά στο ίδιο επώδυνο σημείο. Δεν μπορεί πλέον να αντέξει οικονομικά να λαμβάνει αποφάσεις χρησιμοποιώντας δεδομένα αποθέματος που είναι μόνο εν μέρει αληθή. Αν δεν γνωρίζετε πού βρίσκεται το είδος, αν είναι πωλήσιμο, αν βρίσκεται στον χώρο πωλήσεων, αν βρίσκεται σε λάθος κατάστημα ή αν εξαφανίστηκε μέσα σε κάποια επιχειρησιακή ομίχλη μεταξύ παραλαβής και ταμείου, θα συνεχίσετε να πληρώνετε γι' αυτή την άγνοια με τρόπους που δεν εμφανίζονται ποτέ καθαρά σε μία γραμμή ενός υπολογιστικού φύλλου.

Μια αλυσίδα μόδας στη South Korea το έμαθε αυτό προτού καν σκεφτεί τον εαυτό της ως ιστορία RFID. Η διοίκηση ρωτούσε συνεχώς γιατί σε ορισμένα καταστήματα έλειπαν σειρές μεγεθών ενώ το σύστημα έδειχνε υγιές απόθεμα. Η πρώτη υπόθεση ήταν ο κακός σχεδιασμός αναπλήρωσης. Η δεύτερη υπόθεση ήταν η εκτέλεση από το προσωπικό. Η τρίτη υπόθεση ήταν η κλοπή από πελάτες. Και οι τρεις ήταν εν μέρει αληθείς και επίσης όχι η πλήρης αλήθεια. Μόλις η μάρκα εισήγαγε σε επίπεδο είδους ετικέτες RFID σε επιλεγμένες κατηγορίες, ανακάλυψε πόσο μεγάλο μέρος του αποθέματος είχε βρίσκεται στη λάθος θέση τη λάθος στιγμή. Ορισμένα είδη ήταν θαμμένα σε επιστροφές από δοκιμαστήρια. Ορισμένα ήταν κολλημένα σε πλεονάζον απόθεμα του πίσω δωματίου. Ορισμένα βρίσκονταν φυσικά στο κατάστημα αλλά όχι σε πωλήσιμη θέση. Η εταιρεία δεν είχε στερηθεί αποθέματος αφηρημένα. Είχε στερηθεί χρησιμοποιήσιμης ορατότητας. Αυτή η διαφορά κόστισε πραγματικές πωλήσεις.

Οι κρυφοί τρόποι με τους οποίους οι έμποροι λιανικής χάνουν χρήματα χωρίς RFID σε επίπεδο είδους

Οι έμποροι λιανικής χάνουν πωλήσεις σε προϊόντα που κατέχουν τεχνικά

Αυτός είναι ο πρώτος τρόπος με τον οποίο οι έμποροι λιανικής χάνουν χρήματα χωρίς RFID σε επίπεδο είδους. Χάνουν πωλήσεις σε προϊόντα που κατέχουν τεχνικά.

Αυτό ακούγεται γελοίο μέχρι να το δείτε να συμβαίνει σε μεγάλη κλίμακα. Ένας πελάτης θέλει ένα μαύρο μπουφάν medium. Το ERP λέει ότι υπάρχει ένα σε απόθεμα. Ο υπάλληλος δεν μπορεί να το βρει. Ο αγοραστής φεύγει. Το οικονομικό τμήμα καταγράφει αυτό το γεγονός ως τίποτα απολύτως. Καμία δραματική απώλεια. Καμία κόκκινη προειδοποίηση που αναβοσβήνει. Καμία γραμμή που να λέει: «Κατείχατε το προϊόν αλλά αποτύχατε να το μετατρέψετε σε πώληση επειδή η ακρίβεια απογραφής σας ήταν φαντασία.» Κι όμως, αυτό ακριβώς συνέβη. Πολλαπλασιάστε το σε χιλιάδες SKU και πολλά καταστήματα, και το κόστος γίνεται πολύ πραγματικό.

Ένας έμπορος λιανικής υποδημάτων στην Ισπανία αντιμετώπισε το ίδιο πρόβλημα από μια ελαφρώς διαφορετική οπτική γωνία. Οι ομάδες των καταστημάτων τους ξόδευαν υπερβολικό χρόνο ψάχνοντας το τελευταίο ζευγάρι του στιλ που το σύστημα έλεγε ότι ήταν διαθέσιμο. Οι αγοραστές ήταν πρόθυμοι να περιμένουν πού και πού, αλλά όχι για πάντα. Οι υπάλληλοι άρχισαν να δυσπιστούν προς το αρχείο αποθέματος, κάτι που οδήγησε σε μια κακή συνήθεια: σταμάτησαν να προσπαθούν το ίδιο σκληρά να κυνηγήσουν καταστάσεις «ένα τελευταίο απέμεινε», επειδή πάρα πολλές από αυτές τις περιπτώσεις κατέληγαν σε αμηχανία. Αφού εισήχθη το RFID σε επίπεδο είδους, ο έμπορος λιανικής ανακάλυψε ότι η ζημιά από το κακό απόθεμα δεν ήταν μόνο η χαμένη πώληση. Ήταν και η συμπεριφορική ζημιά στο προσωπικό. Όταν οι ομάδες των καταστημάτων σταματούν να πιστεύουν το σύστημα, η εξυπηρέτηση πελατών αποδυναμώνεται προτού καν το αντιληφθεί το οικονομικό τμήμα.

Αυτή είναι μια ακόμη διαρροή που οι αγοραστές υποτιμούν. Η αδύναμη αλήθεια αποθέματος εκπαιδεύει τους ανθρώπους να καταβάλλουν μικρότερες εμπορικές προσπάθειες.

Οι εκπτώσεις γίνονται δυσκολότερες από όσο χρειάζεται

Η λιανική χάνει επίσης χρήματα μέσω των εκπτώσεων, και το RFID σε επίπεδο είδους έχει μεγάλη σχέση με αυτό, είτε το παραδέχονται οι έμποροι λιανικής είτε όχι. Η έκπτωση δεν είναι μόνο ζήτημα τιμολόγησης. Είναι συχνά ζήτημα χρονισμού αποθέματος. Τα προϊόντα παραμένουν στη λάθος θέση για πολύ καιρό. Οι αργοί πωλητές δεν εντοπίζονται αρκετά νωρίς. Οι γρήγοροι πωλητές δεν αναπληρώνονται αρκετά έξυπνα. Ο χρονισμός των προωθητικών ενεργειών διαστρεβλώνεται επειδή η επιχείρηση βλέπει το απόθεμα μέσα από έναν θολό φακό. Αν η ορατότητα σε επίπεδο είδους είναι αδύναμη, η στρατηγική εκπτώσεων είναι πάντα λίγο καθυστερημένη και λίγο αδέξια.

Ένας όμιλος ενδυμάτων πολλαπλών μαρκών στην Ιταλία το είδε αυτό κατά τη διάρκεια μιας δύσκολης μεταβατικής σεζόν. Η ομάδα αγορών τους κατηγορούσε συνεχώς τον καιρό και την ισορροπία της συλλογής για την πίεση στο περιθώριο κέρδους, και ναι, αυτοί οι παράγοντες είχαν σημασία. Αλλά μόλις το RFID σε επίπεδο είδους τους έδωσε μια καθαρότερη εικόνα για το τι πραγματικά βρισκόταν στα καταστήματα, εμφανίστηκε μια άλλη αλήθεια. Ορισμένα προϊόντα είχαν ουσιαστικά εγκλωβιστεί λόγω κακής ορατότητας στον χώρο πωλήσεων και αδύναμης πειθαρχίας στο πίσω δωμάτιο. Δεν ήταν απαραίτητα τα λάθος προϊόντα. Απλώς δεν έφταναν σωστά στον πελάτη τη στιγμή που είχαν ακόμη ενέργεια πλήρους τιμής. Μέχρι να αντιδράσει το σύστημα, η συζήτηση για τις εκπτώσεις είχε ήδη ξεκινήσει. Ο καλύτερος έλεγχος σε επίπεδο είδους δεν θα έσωζε κάθε SKU, αλλά θα έσωζε περιθώριο κέρδους που η παλιά διαδικασία έκαιγε αδιάφορα.

Αυτός είναι ο δεύτερος τρόπος με τον οποίο οι έμποροι λιανικής χάνουν χρήματα. Κάνουν μεγαλύτερες εκπτώσεις στα προϊόντα από όσο χρειάζεται επειδή δεν είχαν ποτέ καθαρό έλεγχο σε επίπεδο είδους εξαρχής.

Το εργατικό δυναμικό σπαταλιέται στην αβεβαιότητα αποθέματος

Έπειτα υπάρχει το εργατικό δυναμικό, το οποίο οι έμποροι λιανικής συχνά χειρίζονται άσχημα σε αυτές τις συζητήσεις. Λένε ότι το εργατικό δυναμικό είναι ακριβό, κάτι που είναι αλήθεια, και μετά συνεχίζουν να το χρησιμοποιούν για αργές, χαμηλής αξίας εργασίες αποθέματος που ένα καλύτερο σύστημα σε επίπεδο είδους θα μείωνε απότομα. Χειροκίνητες κυκλικές καταμετρήσεις. Μερικές επανακαταμετρήσεις. Αναζήτηση χαμένων ειδών. Έλεγχος αποθέματος στο πίσω δωμάτιο. Επαλήθευση αν τα εμπορεύματα έφτασαν πραγματικά. Κυνήγι τεμαχίων που θα έπρεπε να βρίσκονται στον χώρο πωλήσεων. Καμία από αυτές τις εργασίες δεν είναι λαμπερή, και πολλές από αυτές δεν προσθέτουν καμία αξία για τον πελάτη. Είναι απλώς η λιανική να πληρώνει ανθρώπους για να αντισταθμίσει την αδύναμη ορατότητα.

Ένας όμιλος πολυκαταστημάτων στη Μέση Ανατολή το ανακάλυψε αυτό κατά τη διάρκεια μιας συμπίεσης προσωπικού. Οι διευθυντές των καταστημάτων τους ζητούσαν συνεχώς περισσότερες ώρες εργασίας, αλλά τα κεντρικά δίσταζαν να τις εγκρίνουν. Όταν η εταιρεία εξέτασε τελικά προσεκτικά πού πήγαινε ο χρόνος, η απάντηση ήταν άβολη. Οι ομάδες ξόδευαν υπερβολικά πολλή προσπάθεια στην επαλήθευση αποθέματος και όχι αρκετή στις πωλήσεις. Το RFID σε επίπεδο είδους άλλαξε αυτή την ισορροπία. Δεν εξάλειψε την εργασία στο κατάστημα, προφανώς, αλλά μείωσε την προσπάθεια που σπαταλιόταν για να αποδειχθεί στο σύστημα αυτό που θα έπρεπε να ήταν ήδη προφανές. Με απλά λόγια, η επιχείρηση σταμάτησε να πληρώνει προσωπικό πωλήσεων για να εκτελεί ανακριτικό έργο.

Αυτή είναι η τρίτη διαρροή. Χωρίς RFID σε επίπεδο είδους, οι έμποροι λιανικής συνεχίζουν να καίνε εργατικό δυναμικό στην αβεβαιότητα αποθέματος αντί σε δραστηριότητες που απευθύνονται στον πελάτη.

Οι υποσχέσεις του omnichannel γίνονται εύθραυστες

Το omnichannel λιανικό εμπόριο κάνει το πρόβλημα ακόμη χειρότερο. Τη στιγμή που μια επιχείρηση προσφέρει αποστολή από το κατάστημα, click-και-collect, κράτηση online με παραλαβή από το κατάστημα ή λογική μεταφοράς μεταξύ καταστημάτων, η αλήθεια του αποθέματος γίνεται ακόμη πιο σημαντική. Σε έναν κόσμο omnichannel, η κακή ακρίβεια αποθέματος δεν είναι πλέον μόνο πρόβλημα καταστήματος. Είναι πρόβλημα υπόσχεσης. Το σύστημα λέει σε έναν πελάτη ότι ένα είδος είναι διαθέσιμο. Το κατάστημα δεν μπορεί να το εκπληρώσει. Η παραγγελία ακυρώνεται ή καθυστερεί. Ο πελάτης χάνει την εμπιστοσύνη του. Το μάρκετινγκ συνεχίζει να ξοδεύει χρήματα για να φέρνει ανθρώπους σε ένα funnel που οι λειτουργίες αποδυναμώνουν σιωπηλά στο τελευταίο βήμα.

Ένας έμπορος λιανικής καλλυντικών στον Καναδά το έμαθε αυτό όταν επέκτεινε την παραλαβή αυθημερόν. Στα χαρτιά, το μοντέλο φαινόταν έξυπνο. Αξιοποιήστε καλύτερα το απόθεμα καταστήματος. Κινηθείτε γρηγορότερα. Ανταγωνιστείτε τους online ειδικούς. Το πρόβλημα ήταν ότι το απόθεμα καταστήματος δεν ήταν αρκετά ακριβές σε επίπεδο είδους για να υποστηρίξει την υπόσχεση καθαρά. Οι πελάτες λάμβαναν ειδοποιήσεις παραλαβής και μετά συγγνώμες. Το προσωπικό σπαταλούσε χρόνο κυνηγώντας προϊόντα που το σύστημα εξακολουθούσε να πιστεύει ότι ήταν διαθέσιμα. Αφού εισήχθη το RFID σε επίπεδο είδους σε επιλεγμένες κατηγορίες, η απόδοση παραλαβής βελτιώθηκε για έναν πολύ απλό λόγο: το κατάστημα σταμάτησε να δίνει τόσες πολλές υποσχέσεις βασισμένες σε αισιόδοξες υποθέσεις αποθέματος.

Αυτή είναι η τέταρτη διαρροή. Οι έμποροι λιανικής χωρίς RFID σε επίπεδο είδους συχνά ξοδεύουν χρήματα μάρκετινγκ για να δημιουργήσουν ζήτηση που δεν μπορούν να εκπληρώσουν αξιόπιστα.

Οι επιστροφές παραμένουν εμπορικά αδύναμες για πολύ καιρό

Οι επιστροφές είναι μια ακόμη σιωπηλή πηγή διαρροής. Οι περισσότεροι έμποροι λιανικής αντιμετωπίζουν τις επιστροφές ως ζήτημα πολιτικής ή ζήτημα περιθωρίου κέρδους. Είναι και αυτό, αλλά είναι επίσης ζήτημα ορατότητας. Όταν ένα είδος επιστρέφει, πόσο γρήγορα επανέρχεται σε πωλήσιμο απόθεμα. Αναγνωρίζεται σωστά. Επιστρέφεται στον χώρο πωλήσεων εγκαίρως. Γνωρίζει το σύστημα ότι το είδος είναι ξανά διαθέσιμο. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για παραγγελία omnichannel. Ή κάθεται σε μια ζώνη εκκρεμών επιστροφών ενώ το κατάστημα χάνει σιγά σιγά την ευκαιρία να το πουλήσει στη σωστή τιμή.

Μια αλυσίδα αθλητικών ειδών στην Αυστραλία ανακάλυψε ότι τα επιστρεφόμενα προϊόντα δεν έβλαπταν μόνο επειδή οι πελάτες τα έστελναν πίσω. Η μεγαλύτερη ζημιά προερχόταν από το πόσο αργά αυτά τα προϊόντα γίνονταν ξανά εμπορικά αξιοποιήσιμα. Η επιστροφή υπήρχε φυσικά, αλλά λειτουργικά ήταν παγιδευμένη. Το RFID σε επίπεδο είδους το βελτίωσε αυτό επειδή τα επιστρεφόμενα είδη μπορούσαν να αναγνωριστούν, να επαληθευτούν και να επανεισαχθούν στη σωστή θέση ταχύτερα. Και πάλι, η επιχείρηση δεν έχανε μόνο σε περιθώριο κέρδους. Έχανε σε χρονισμό.

Αυτή είναι η πέμπτη διαρροή. Η λιανική χωρίς RFID σε επίπεδο είδους συχνά αφήνει το επιστρεφόμενο απόθεμα να γίνει εμπορικά αδύναμο προτού γίνει ξανά διαθέσιμο.

Τα δοκιμαστήρια γίνονται μαύρες τρύπες αποθέματος

Το δοκιμαστήριο είναι ένα ακόμη μέρος όπου τα χρήματα εξαφανίζονται σιωπηλά. Οι έμποροι λιανικής γνωρίζουν ότι τα δοκιμαστήρια έχουν σημασία, αλλά πολλοί εξακολουθούν να τα αντιμετωπίζουν σαν μυστηριώδεις ζώνες όπου τα εμπορεύματα εξαφανίζονται προσωρινά και μετά επανεμφανίζονται αν το προσωπικό σταθεί τυχερό. Αυτό δεν είναι πλέον αρκετά καλό. Ειδικά στη λιανική μόδας, μερικές από τις πιο εμπορικά σημαντικές κινήσεις αποθέματος συμβαίνουν ακριβώς εκεί. Ποια είδη δοκιμάζονται. Ποια μεγέθη εγκαταλείπονται. Ποια προϊόντα φεύγουν από τον χώρο πωλήσεων και δεν επιστρέφουν άμεσα. Ποιοι συνδυασμοί δημιουργούν δυνατότητα cross-sell. Ποια τεμάχια κάθονται πολύ ώρα σε ανάκτηση δοκιμαστηρίου ενώ σε έναν άλλο πελάτη λέγεται ότι το είδος δεν είναι διαθέσιμο.

Ένας έμπορος λιανικής τζιν στο Μεξικό εισήγαγε το RFID σε επίπεδο είδους κυρίως για να βελτιώσει τις καταμετρήσεις αποθέματος. Αυτό που τους εξέπληξε ήταν πόσο γρήγορα βελτιώθηκε η ανάκτηση από τα δοκιμαστήρια μόλις το σύστημα έκανε την κίνηση των ειδών ευκολότερη στην παρακολούθηση και διαχείριση. Το προσωπικό μπορούσε να ανταποκρίνεται ταχύτερα, η διαθεσιμότητα στον χώρο πωλήσεων βελτιώθηκε και το κατάστημα έχασε λιγότερες πωλήσεις επειδή τα επιθυμητά είδη κάθονταν στη λάθος ζώνη μετά από μια εγκαταλελειμμένη δοκιμή. Αυτού του είδους η απώλεια σχεδόν ποτέ δεν καταγράφεται σωστά από την παραδοσιακή αναφορά, αλλά είναι πολύ πραγματική στην καθημερινή λιανική.

Αυτή είναι η έκτη διαρροή. Οι έμποροι λιανικής χωρίς RFID σε επίπεδο είδους αφήνουν τα προϊόντα να εξαφανίζονται προσωρινά την ακριβή στιγμή που η ζήτηση των πελατών είναι στο αποκορύφωμά της.

Οι απώλειες διαγιγνώσκονται λανθασμένα

Οι απώλειες αξίζουν επίσης μια αναφορά, αλλά όχι με τον συνήθη τεμπέλικο τρόπο. Πολλοί άνθρωποι ακούν RFID και αμέσως πηδούν στον έλεγχο κλοπών. Ναι, οι απώλειες έχουν σημασία. Ναι, το RFID σε επίπεδο είδους μπορεί να βοηθήσει τους εμπόρους λιανικής να κατανοήσουν καλύτερα την κίνηση, τη συμπεριφορά εξαιρέσεων και τις ανωμαλίες αποθέματος. Αλλά το πιο σημαντικό σημείο είναι ότι οι απώλειες συχνά υπερκατηγορούνται επειδή η επιχείρηση στερείται αρκετής αλήθειας σε επίπεδο είδους για να διαχωρίσει την κλοπή από τη λανθασμένη τοποθέτηση, την αποτυχία διαδικασίας, τη σύγχυση επιστροφών και το σφάλμα αρχείου αποθέματος.

Ένας έμπορος λιανικής ειδών σπιτιού στο Ηνωμένο Βασίλειο υπέθετε συνεχώς ότι είχε μεγάλο πρόβλημα απωλειών σε επιλεγμένα καταστήματα. Αφού εισήχθη το RFID σε επίπεδο είδους, η διοίκηση ανακάλυψε ότι δεν έλειπαν όλα τα «χαμένα» αποθέματα με τον ίδιο τρόπο. Μέρος τους είχε μετακινηθεί άσχημα. Μέρος τους ήταν δεσμευμένο σε καθυστερημένη επεξεργασία επιστροφών. Μέρος τους ήταν ακόμη φυσικά παρόν αλλά λειτουργικά αόρατο. Αυτό δεν εξάλειψε την πραγματική κλοπή, αλλά άλλαξε τη συζήτηση. Η εταιρεία σταμάτησε να πετάει τη λέξη απώλειες πάνω σε κάθε μυστήριο αποθέματος και άρχισε να διορθώνει μερικές από τις αδυναμίες διαδικασίας που κρύβονταν κάτω από αυτή την ετικέτα.

Αυτή είναι η έβδομη διαρροή. Χωρίς RFID σε επίπεδο είδους, οι έμποροι λιανικής συχνά διαγιγνώσκουν λανθασμένα τα προβλήματα αποθέματος και συνεχίζουν να ξοδεύουν χρήματα στα λάθος διορθωτικά μέτρα.

Η εκτέλεση του merchandising αρχίζει να παρεκκλίνει

Υπάρχει επίσης ένα κόστος merchandising που δεν λαμβάνει αρκετή προσοχή. Στους εμπόρους λιανικής αρέσει να φαντάζονται ότι τα προϊόντα εμφανίζονται στον χώρο πωλήσεων με καθαρό, εμπορικά πειθαρχημένο τρόπο. Στην πραγματικότητα, η παρουσίαση στον χώρο πωλήσεων διαστρεβλώνεται συχνά από αδύναμο έλεγχο αποθέματος. Τα best sellers δεν αναπληρώνονται αρκετά γρήγορα. Οι καμπύλες μεγεθών σπάνε. Διπλά είδη παραμένουν υπερεκτεθειμένα ενώ οι παραλλαγές που λείπουν μένουν κρυμμένες. Οι προωθητικές ζώνες αρχίζουν να παρεκκλίνουν από το σχέδιο επειδή το προσωπικό δεν μπορεί εύκολα να επιβεβαιώσει τι βρίσκεται πραγματικά πού. Η καλή παρουσίαση στη λιανική είναι αδύνατο να διατηρηθεί όταν το απόθεμα σε επίπεδο είδους είναι θολό.

Μια μάρκα υψηλής ποιότητας casualwear στην Ιαπωνία το είδε αυτό σε πολλά αστικά καταστήματα. Οι έλεγχοι οπτικού merchandising φαίνονταν καλοί με μια ματιά, αλλά οι πωλήσεις ανά τετραγωνικό μέτρο υποαπέδιδαν συνεχώς σε κατηγορίες που θα έπρεπε να ήταν ισχυρότερες. Το RFID σε επίπεδο είδους αποκάλυψε ότι το ζήτημα δεν ήταν μόνο η επιλογή προϊόντων. Ήταν η παρέκκλιση εκτέλεσης. Το σωστό απόθεμα δεν βρισκόταν πάντα στον χώρο πωλήσεων όταν έπρεπε, και το λάθος απόθεμα παρέμενε πολύ καιρό επειδή κανείς δεν είχε καθαρή εικόνα σε επίπεδο είδους για την πραγματικότητα του χώρου πωλήσεων. Η καλύτερη ορατότητα ειδών βελτίωσε την πειθαρχία merchandising περισσότερο από ό,τι είχε ποτέ καταφέρει ένας ακόμη κύκλος εκπαίδευσης σε οπτικά πρότυπα.

Αυτή είναι η όγδοη διαρροή. Οι έμποροι λιανικής χάνουν χρήματα όταν η παρουσίαση στον χώρο πωλήσεων γίνεται ατύχημα αποθέματος αντί ελεγχόμενο εργαλείο πωλήσεων.

Το κόστος της καθυστέρησης του RFID σε επίπεδο είδους συνεχίζει να αυξάνεται

Ένα ακόμη σημείο έχει σημασία εδώ, ειδικά για επιχειρήσεις που ακόμη καθυστερούν την υιοθέτηση. Το κόστος της μη ύπαρξης RFID σε επίπεδο είδους δεν μένει στάσιμο. Χειροτερεύει καθώς αυξάνεται η πολυπλοκότητα. Περισσότερα κανάλια, περισσότερες επιστροφές, περισσότερες μεταφορές μεταξύ καταστημάτων, περισσότερες υποσχέσεις παραλαβής, μεγαλύτερο βάθος συλλογής, περισσότερη πίεση στο εργατικό δυναμικό, μεγαλύτερη ζήτηση για ταχύτητα, μεγαλύτερη ανυπομονησία των αγοραστών. Το παλιό μοντέλο αδύναμης ορατότητας δεν παραμένει απλώς ατελές. Γίνεται πιο ακριβό με την πάροδο του χρόνου.

Ένας περιφερειακός έμπορος λιανικής μόδας στις Ηνωμένες Πολιτείες είχε αντισταθεί στο RFID σε επίπεδο είδους για χρόνια επειδή η διοίκηση πίστευε ότι η επιχείρηση «δεν ήταν ακόμη αρκετά μεγάλη». Αυτό που τους άλλαξε γνώμη δεν ήταν μια μεμονωμένη καταστροφή. Ήταν η συσσώρευση τριβής στο omnichannel, ανακριβών αρχείων αποθέματος και σπατάλης εργατικού δυναμικού στα καταστήματα. Μόλις έκαναν τους υπολογισμούς ειλικρινά, το ερώτημα έπαψε να είναι αν το RFID σε επίπεδο είδους ήταν προσιτό. Το ερώτημα έγινε αν η συνέχιση χωρίς αυτό ήταν ακόμη οικονομικά λογική. Αυτό είναι συνήθως το σημείο καμπής για τους εμπόρους λιανικής που τελικά προχωρούν.

Το RFID σε επίπεδο είδους χρειάζεται ακόμη σωστή εκτέλεση

Τώρα, αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε έμπορος λιανικής πρέπει να επισημάνει κάθε είδος αύριο χωρίς σχέδιο και χωρίς πειθαρχία. Το RFID σε επίπεδο είδους χρειάζεται ακόμη καλή εκτέλεση. Οι ετικέτες RFID και οι ετικέτες πρέπει να εφαρμόζονται με συνέπεια. Οι ομάδες των καταστημάτων χρειάζονται ροές εργασίας που χρησιμοποιούν πραγματικά τα δεδομένα. Τα συστήματα και οι αναγνώστες RFID πρέπει να παράγουν αναγνώσεις που η λειτουργία μπορεί να εμπιστευτεί. Αν το έργο είναι πρόχειρο, η επιχείρηση μπορεί να ξοδέψει χρήματα σε RFID και να υποαποδώσει ακόμη. Αλλά αυτό δεν είναι επιχείρημα κατά του RFID σε επίπεδο είδους. Είναι επιχείρημα κατά της αντιμετώπισής του ως πειραματισμού στο περιθώριο.

Ένας έμπορος λιανικής ειδικών προϊόντων στη Γαλλία το έμαθε αυτό νωρίς. Το πρώτο πιλοτικό τους πρόγραμμα τους έδωσε μερικά από τα οφέλη αλλά όχι αρκετά, επειδή είχαν αντιμετωπίσει το RFID ως μεμονωμένο έργο αποθέματος αντί ως μέρος του τρόπου με τον οποίο λειτουργούσε πραγματικά το κατάστημα. Μόλις το συνέδεσαν σωστά με την αναπλήρωση, την κυκλική καταμέτρηση, τις επιστροφές και τις πωλήσεις με υποστήριξη κινητών, η επιχειρηματική υπόθεση έγινε πολύ ισχυρότερη. Το RFID σε επίπεδο είδους λειτουργεί καλύτερα όταν δεν αντιμετωπίζεται ως gadget. Λειτουργεί καλύτερα όταν γίνεται μέρος της λειτουργικής αλήθειας του καταστήματος.

Γιατί οι έμποροι λιανικής δεν μπορούν να αντέξουν την αβεβαιότητα σε επίπεδο είδους

Λοιπόν, γιατί η επιχείρηση λιανικής σας θα χάσει χρήματα χωρίς RFID σε επίπεδο είδους.

Επειδή θα συνεχίσετε να χάνετε πωλήσεις σε απόθεμα που κατέχετε τεχνικά αλλά δεν μπορείτε να πουλήσετε αξιόπιστα.

Επειδή θα συνεχίσετε να κάνετε μεγαλύτερες εκπτώσεις από όσο χρειάζεται όταν ο χρονισμός του αποθέματος παρεκκλίνει.

Επειδή θα συνεχίσετε να πληρώνετε εργατικό δυναμικό για αναζήτηση, επαλήθευση και επανακαταμέτρηση αντί για πωλήσεις.

Επειδή οι υποσχέσεις του omnichannel θα παραμείνουν ασθενέστερες από ό,τι υποδηλώνει το μάρκετινγκ σας.

Επειδή οι επιστροφές θα παραμείνουν πιο αργές στην ανάκτησή τους σε πωλήσιμο απόθεμα.

Επειδή τα δοκιμαστήρια και τα πίσω δωμάτια θα συνεχίσουν να καταπίνουν περιθώριο κέρδους σε μικρές αόρατες δαγκωματιές.

Επειδή ορισμένα προβλήματα που αποκαλείτε απώλειες είναι στην πραγματικότητα τυφλότητα διαδικασίας.

Επειδή η εκτέλεση του merchandising σας θα συνεχίσει να υποχωρεί κάθε φορά που η αλήθεια σε επίπεδο είδους είναι αδύναμη.

Και επειδή η αγορά γίνεται λιγότερο ανεκτική απέναντι σε εμπόρους λιανικής που δεν γνωρίζουν τι έχουν, πού βρίσκεται και αν ένας πελάτης μπορεί πραγματικά να το αγοράσει αυτή τη στιγμή.

Αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα. Το RFID σε επίπεδο είδους δεν αφορά πλέον μόνο την αποδοτικότητα. Αφορά τον εμπορικό έλεγχο.

Οι έμποροι λιανικής που το βλέπουν ακόμη ως προαιρετικό συχνά κοιτούν το κόστος ετικέτας και χάνουν το πολύ μεγαλύτερο ποσό.

Το μεγαλύτερο ποσό είναι όλα τα χρήματα που η επιχείρηση χάνει ήδη επειδή λειτουργεί ακόμη με αβεβαιότητα σε επίπεδο είδους.

Αυτή η απώλεια δεν ουρλιάζει πάντα.

Τις περισσότερες φορές απλώς διαρρέει.

Και συνεχίζει να διαρρέει μέχρι ο έμπορος λιανικής να αποφασίσει τελικά ότι το να γνωρίζει την αλήθεια για κάθε είδος είναι φθηνότερο από το να συνεχίζει να μαντεύει.