Ξύλινες κάρτες RFID σε VIP προγράμματα πιστότητας εστιατορίων

Τα κορυφαία εστιατόρια δεν χρησιμοποιούν ξύλινες κάρτες RFID μόνο επειδή φαίνονται όμορφες πάνω σε ένα τραπέζι. Η πραγματική αξία είναι πιο διακριτική και πιο πρακτική. Μια ξύλινη κάρτα RFID μπορεί να λειτουργήσει ως κάρτα πιστότητας VIP, διαπιστευτήριο ιδιωτικής εστίασης, κάρτα μέλους ανέπαφης επικοινωνίας, διακριτικό αποθηκευμένων προτιμήσεων ή γέφυρα μεταξύ του συστήματος POS του εστιατορίου και της βάσης δεδομένων σχέσης με τον επισκέπτη. Για την πολυτελή εστίαση, αυτό έχει σημασία, επειδή το πρόγραμμα πιστότητας δεν μπορεί να μοιάζει με σχήμα κουπονιών σούπερ μάρκετ. Οι επισκέπτες που ξοδεύουν σοβαρά ποσά σε μενού γευσιγνωσίας, συνδυασμούς κρασιών, τραπέζια σεφ, ιδιωτικούς χώρους, εποχιακές εκδηλώσεις ή εταιρική φιλοξενία περιμένουν αναγνώριση χωρίς να αναγκάζονται να εξηγούν ποιοι είναι κάθε φορά που φτάνουν. Μια καλά σχεδιασμένη ξύλινη κάρτα μέλους RFID δίνει στο εστιατόριο ένα φυσικό αντικείμενο που φαίνεται προσωπικό, ενώ ταυτόχρονα συνδέεται με ένα ψηφιακό προφίλ επισκέπτη.

Γιατί το ξύλο λειτουργεί για την πιστότητα σε εστιατόρια υψηλής κατηγορίας

Ο λόγος που το ξύλο λειτουργεί τόσο καλά σε αυτή την κατηγορία είναι συναισθηματικός όσο και τεχνικός. Μια πλαστική κάρτα μπορεί να είναι αποτελεσματική, αλλά συχνά φαίνεται συνηθισμένη. Μια ξύλινη κάρτα έχει υφή, βάρος, νερά και αίσθηση χειροτεχνίας. Ταιριάζει στη γλώσσα των εστιατορίων με σεφ, των boutique ξενοδοχείων, των lounge ουίσκι, των ιδιωτικών λεσχών, των steak house, των πάγκων σούσι, των εστιατορίων οινοποιείων και των αιθουσών εστίασης προορισμού. Όταν ένας επισκέπτης λαμβάνει μια προσαρμοσμένη ξύλινη κάρτα NFC αφού ενταχθεί σε ένα πρόγραμμα εστίασης VIP, η κάρτα μοιάζει περισσότερο με πρόσκληση παρά με εργαλείο έκπτωσης. Αυτό το συναίσθημα είναι χρήσιμο. Τα πολυτελή εστιατόρια περνούν χρόνια χτίζοντας ατμόσφαιρα μέσω φωτισμού, παρουσίασης πιάτων, τόνου εξυπηρέτησης, μουσικής, ποτηριών, στολών και χαρτιού μενού. Η κάρτα μέλους δεν πρέπει να διαλύει αυτόν τον κόσμο τη στιγμή που παραδίδεται στον επισκέπτη.

Εφαρμογές στον πραγματικό κόσμο

Ένα εστιατόριο σούσι στο Τόκιο με μόνο δεκατέσσερις θέσεις εισήγαγε ξύλινες κάρτες RFID για επισκέπτες omakase που επέστρεφαν και έκαναν κρατήσεις περισσότερες από τέσσερις φορές τον χρόνο. Η κάρτα δεν χρησιμοποιήθηκε για πληρωμή ή δημόσια επίδειξη κατάστασης. Όταν έφτανε ένας επισκέπτης, ο οικοδεσπότης περνούσε την κάρτα από έναν μικρό αναγνώστη NFC πίσω από τον πάγκο και το CRM του εστιατορίου εμφάνιζε την προτίμηση θέσης, τις σημειώσεις αλλεργιών, το ιστορικό σάκε και αν ο επισκέπτης προτιμούσε λιγότερο wasabi. Πριν από το πρόγραμμα καρτών, το έμπειρο προσωπικό θυμόταν πολλές λεπτομέρειες, αλλά οι νέοι οικοδεσπότες μερικές φορές τις έχαναν. Μετά το πρόγραμμα, η αναγνώριση έγινε πιο συνεπής χωρίς να κάνει την εξυπηρέτηση να φαίνεται ρομποτική. Η κάρτα έμοιαζε με ένα απλό διακριτικό από ξύλο hinoki, αλλά έφερε διακριτικά τον σύνδεσμο ταυτότητας του επισκέπτη που έκανε τη βραδιά πιο ομαλή.

Για τους ιδιοκτήτες εστιατορίων, ένας από τους ισχυρότερους λόγους για να χρησιμοποιούν κάρτες πιστότητας RFID είναι η ταχύτητα αναγνώρισης. Η αναζήτηση με αριθμό τηλεφώνου λειτουργεί, αλλά μπορεί να φαίνεται αδέξια στην είσοδο. Το να ζητάτε διεύθυνση email σε μια αίθουσα εκλεπτυσμένης εστίασης είναι ακόμη χειρότερο. Ένας κωδικός QR μπορεί να λειτουργήσει, αλλά εξαρτάται από τη σάρωση με κάμερα, τον φωτισμό και έναν εκτυπωμένο κωδικό που μπορεί να φαίνεται πολύ εμπορικός. Μια ανέπαφη κάρτα VIP είναι πιο διακριτική. Ο επισκέπτης την παραδίδει ή την περνά στη ρεσεψιόν. Το σύστημα επιβεβαιώνει το προφίλ του επισκέπτη. Το προσωπικό βλέπει τη σωστή πληροφορία τη σωστή στιγμή. Η ίδια η κάρτα δεν χρειάζεται να αποθηκεύει ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα. Σε πολλές διαμορφώσεις, περιέχει μόνο ένα μοναδικό αναγνωριστικό ή ασφαλή αναφορά που συνδέεται με τη βάση δεδομένων του εστιατορίου.

Ένα εστιατόριο με μενού γευσιγνωσίας στο Παρίσι χρησιμοποίησε ξύλινες κάρτες μέλους NFC για επισκέπτες που ανήκαν στο πρόγραμμα πρόσβασης στην κάβα του. Τα μέλη μπορούσαν να κάνουν κράτηση σπάνιων φιαλών, να λαμβάνουν προσκλήσεις σε δείπνα μικρών παραγωγών και να αποθηκεύουν τις προτιμήσεις γευσιγνωσίας στο προφίλ τους. Το εστιατόριο αρχικά χρησιμοποιούσε εκτυπωμένες πλαστικές κάρτες με κωδικούς QR, αλλά οι κάρτες έμοιαζαν παράταιρες δίπλα σε χειρόγραφα μενού και σημειώσεις κρασιού με βουλοκέρι. Η ξύλινη κάρτα έκανε το πρόγραμμα να φαίνεται πιο φυσικό. Το τσιπ NFC συνδεόταν με ένα ασφαλές αναγνωριστικό μέλους, ενώ το πραγματικό ιστορικό κρασιού και τα δεδομένα του επισκέπτη παρέμεναν στο CRM του εστιατορίου. Το προσωπικό μπορούσε να δει αν ένας επισκέπτης απολάμβανε Bourgogne, Champagne παραγωγού ή λευκά χαμηλής παρέμβασης χωρίς να κάνει τις ίδιες ερωτήσεις ξανά. Η τεχνολογία παρέμενε στο παρασκήνιο, που είναι ακριβώς εκεί που ανήκε.

Οι ξύλινες κάρτες RFID βοηθούν επίσης τα εστιατόρια να δημιουργήσουν κλιμακωτή πιστότητα χωρίς να φαίνονται τα επίπεδα φθηνά. Ένα βασικό πρόγραμμα πιστότητας συνήθως μιλά για πόντους, κουπόνια γενεθλίων και δωρεάν επιδόρπια. Αυτό λειτουργεί για την casual εστίαση, αλλά ένα εστιατόριο υψηλής κατηγορίας μπορεί να θέλει κάτι πιο διακριτικό. Τα προνόμια μπορεί να περιλαμβάνουν προτεραιότητα στις κρατήσεις, πρόσβαση σε τραπέζι σεφ, προνόμια corkage, κρυφά πιάτα μενού, πρόωρη πρόσκληση σε εποχιακά μενού, αναβαθμίσεις ιδιωτικής εστίασης ή εξατομικευμένη αποθήκευση κρασιών. Μια ξύλινη κάρτα RFID μπορεί να αντιπροσωπεύει αυτά τα προνόμια χωρίς να εκτυπώνει κατάλογο παροχών στην όψη της κάρτας. Η κάρτα μπορεί να παραμένει κομψή ενώ το ψηφιακό σύστημα διαχειρίζεται τους κανόνες.

Ένα steakhouse στο Ντουμπάι δημιούργησε τρία επίπεδα συνδρομής VIP για ντόπιους τακτικούς, επισκέπτες στελέχη και εταιρικούς οικοδεσπότες. Το εστιατόριο απέφυγε προφανή σχέδια καρτών χρυσού, ασημένιου και χάλκινου χρώματος, επειδή δεν ήθελε οι επισκέπτες να συγκρίνουν το καθεστώς τους στο τραπέζι. Αντ' αυτού, χρησιμοποίησε διαφορετικούς τόνους ξύλου και μικρά χαραγμένα σημάδια κοντά στην άκρη της κάρτας. Ένας οικοδεσπότης μπορούσε να περάσει την κάρτα RFID και να δει το επίπεδο του επισκέπτη στο σύστημα κρατήσεων. Τα προνόμια ήταν πρακτικά: προτιμώμενη ανάθεση box, ταχύτερη επιβεβαίωση ιδιωτικού χώρου, πρόσβαση στο lounge πούρων και σημειώσεις για το ντουλάπι κρασιών. Οι επισκέπτες έβλεπαν μια γυαλισμένη ξύλινη κάρτα μέλους. Το προσωπικό έβλεπε τις οδηγίες εξυπηρέτησης πίσω από αυτήν.

Τεχνικές και σχεδιαστικές παράμετροι

Η επιλογή τσιπ έχει σημασία

Η επιλογή του σωστού τσιπ έχει σημασία. Πολλά προγράμματα πιστότητας εστιατορίων μπορούν να χρησιμοποιούν ετικέτες NFC όπως NTAG213, NTAG215 ή NTAG216 όταν η κάρτα χρειάζεται μόνο να ανοίγει μια σελίδα μέλους, να εκκινεί μια φόρμα εγγραφής ή να αναγνωρίζει έναν επισκέπτη μέσω URL ή ροής εργασίας εφαρμογής. Πιο ελεγχόμενα συστήματα μπορεί να χρησιμοποιούν κάρτες MIFARE, κάρτες MIFARE DESFire ή άλλες κάρτες μέλους RFID όταν απαιτούνται δικαιώματα πρόσβασης, ασφαλείς χώροι ή ενσωματώσεις κλειστού κυκλώματος. Μια ξύλινη κάρτα RFID δεν πρέπει ποτέ να παραγγέλνεται μόνο με βάση την εμφάνιση. Το εστιατόριο ή ο τεχνολογικός συνεργάτης πρέπει να καθορίσει αν η κάρτα χρειάζεται ανάγνωση από τηλέφωνο, ενσωμάτωση με POS, ανάγνωση από τερματικό προσωπικού, κρυπτογραφημένο έλεγχο ταυτότητας, κωδικοποίηση αναγνωριστικού μέλους ή συμβατότητα με υπάρχον σύστημα ελέγχου πρόσβασης.

Ένα εστιατόριο οινοποιείου στην κοιλάδα Napa έκανε αυτό το λάθος κατά την έναρξη της συνδρομής του. Το γραφείο σχεδιασμού παρήγγειλε όμορφες ξύλινες κάρτες NFC από καρυδιά για προνόμια εστίασης της λέσχης κρασιού και οι κάρτες λειτουργούσαν καλά όταν τις περνούσαν τηλέφωνα. Το πρόβλημα προέκυψε αργότερα, όταν το εστιατόριο ήθελε την ίδια κάρτα να ανοίγει ένα lounge γευσιγνωσίας αποκλειστικά για μέλη, ελεγχόμενο από αναγνώστη πρόσβασης πόρτας. Η αρχική ετικέτα NFC ήταν κατάλληλη για περιεχόμενο ιστού, αλλά όχι για εκείνο το ασφαλές σύστημα πόρτας. Το εστιατόριο έπρεπε να διαχωρίσει την κάρτα μέλους για χρήση με τηλέφωνο από το διαπιστευτήριο ελέγχου πρόσβασης. Στην επόμενη παρτίδα, ο προμηθευτής επιβεβαίωσε τον τύπο τσιπ, την απαίτηση μνήμης, τη συμβατότητα αναγνώστη και τη μορφή κωδικοποίησης πριν από την παραγωγή. Ο σχεδιασμός του ξύλου παρέμεινε παρόμοιος, αλλά ο τεχνικός σχεδιασμός έγινε πολύ πιο σοβαρός.

Φυσική κατασκευή

Η φυσική κατασκευή των ξύλινων καρτών RFID είναι εξίσου σημαντική με την επιλογή τσιπ. Το ξύλο αλλάζει τον τρόπο που οι αγοραστές αντιλαμβάνονται την κάρτα, αλλά η κεραία στο εσωτερικό χρειάζεται ακόμη τη σωστή θέση και επαρκή προστασία. Η κάρτα μπορεί να χαραχθεί, να εκτυπωθεί, να βερνικωθεί, να βαφτεί ή να υποστεί φινίρισμα άκρων. Αν η χάραξη με λέιζερ είναι πολύ βαθιά κοντά στη διαδρομή της κεραίας, η δομή μπορεί να αποδυναμωθεί. Αν η επικάλυψη είναι πολύ παχιά ή ανομοιόμορφη, η επαφή μπορεί να φαίνεται λιγότερο αξιόπιστη. Αν η κάρτα είναι πολύ παχιά, μπορεί να μην χωρά σε ορισμένες θήκες καρτών ή επιτραπέζιους κωδικοποιητές. Αν είναι πολύ λεπτή, μπορεί να φαίνεται εύθραυστη. Για την εκλεπτυσμένη εστίαση, η κάρτα πρέπει να αντέχει σε πορτοφόλια, τσάντες, τσέπες παλτών, συρτάρια ρεσεψιόν και επαναλαμβανόμενο χειρισμό από το προσωπικό.

Μια ιδιωτική λέσχη εστίασης στο Μιλάνο δοκίμασε ξύλινες κάρτες RFID για τα μέλη του πάγκου σεφ. Η ομάδα σχεδιασμού ήθελε βαθιά χάραξη στο κέντρο της κάρτας, συμπεριλαμβανομένου ενός μεγάλου εμβλήματος. Κατά τη δοκιμή δειγμάτων, μερικές κάρτες διαβάζονταν λιγότερο σταθερά επειδή η χάραξη έκοβε πολύ κοντά στη διαδρομή της κεραίας. Ο προμηθευτής μετακίνησε το έμβλημα ελαφρώς προς τα πάνω και χρησιμοποίησε μικρότερο βάθος χάραξης. Οι επισκέπτες δεν παρατήρησαν ποτέ τον τεχνικό λόγο της σχεδιαστικής προσαρμογής. Παρέλαβαν μόνο μια κάρτα που φαινόταν εκλεπτυσμένη και περνούσε σωστά στον σταθμό υποδοχής. Έτσι πρέπει να λειτουργεί ένα έργο πολυτελούς RFID: η μηχανική προστατεύει διακριτικά την εμπειρία του επισκέπτη.

Ιδιωτικότητα, υγιεινή και ενσωμάτωση

Τα εστιατόρια χρησιμοποιούν επίσης ξύλινες κάρτες RFID για να συνδέσουν την εκτός σύνδεσης φιλοξενία με την online αλληλεπίδραση. Ένας επισκέπτης μπορεί να περάσει την κάρτα στο σπίτι για να δει επερχόμενα μενού, να ζητήσει κράτηση, να ενημερώσει τις διατροφικές προτιμήσεις, να εγγραφεί σε λίστα ιδιωτικών εκδηλώσεων ή να επιβεβαιώσει συμμετοχή σε δείπνο κρασιού. Στο εστιατόριο, το προσωπικό μπορεί να χρησιμοποιήσει την ίδια κάρτα για να αναγνωρίσει τον επισκέπτη στη ροή εργασίας του POS ή του CRM. Αυτή η διπλή χρήση είναι ισχυρή, αλλά πρέπει να σχεδιαστεί προσεκτικά. Το περιεχόμενο δημόσιας επαφής με τηλέφωνο και τα εσωτερικά δεδομένα προσωπικού δεν πρέπει να αναμειγνύονται απρόσεκτα. Μια ενέργεια NFC προς τον επισκέπτη μπορεί να ανοίγει μια απλή σελίδα προορισμού με την επωνυμία, ενώ τα συστήματα προσωπικού χρησιμοποιούν το UID ή το κωδικοποιημένο ID σε ελεγχόμενο backend. Η κάρτα μπορεί να φαίνεται απλή στην επιφάνεια, ενώ υποστηρίζει ξεχωριστές εμπειρίες στο παρασκήνιο.

Ένα εστιατόριο σε ταράτσα στη Σιγκαπούρη χρησιμοποίησε προσαρμοσμένες ξύλινες κάρτες NFC για τα μέλη του που συχνά έκαναν κρατήσεις για τραπέζια στο ηλιοβασίλεμα και ιδιωτικές γευσιγνωσίες ουίσκι. Όταν οι επισκέπτες περνούσαν την κάρτα με τηλέφωνο, μπορούσαν να δουν ημερομηνίες ιδιωτικών εκδηλώσεων και να ζητήσουν κρατήσεις. Όταν ο οικοδεσπότης περνούσε την ίδια κάρτα στη ρεσεψιόν, το εσωτερικό σύστημα εμφάνιζε το ιστορικό θέσεων, το προτιμώμενο ποτό άφιξης και αν ο επισκέπτης συνήθως έφερνε επαγγελματικούς πελάτες ή οικογένεια. Το εστιατόριο δεν αποθήκευε ιδιωτικές σημειώσεις απευθείας στην κάρτα. Χρησιμοποιούσε την κάρτα ως ασφαλή δείκτη προς το προφίλ του επισκέπτη. Έτσι απέφυγε το συνηθισμένο λάθος να αντιμετωπίζει την ίδια την κάρτα ως θησαυροφυλάκιο δεδομένων.

Ένα πλεονέκτημα των ξύλινων καρτών RFID είναι ότι μπορούν να κάνουν την πιστότητα να φαίνεται λιγότερο συναλλακτική. Ένας επισκέπτης μπορεί να αγνοήσει μια πλαστική κάρτα που υπόσχεται πόντους. Μια ξύλινη κάρτα με όνομα, αριθμό μέλους, διακριτικά νερά και συσκευασία τύπου πρόσκλησης φαίνεται πιο άξια να κρατηθεί. Αυτή η διατήρηση έχει σημασία, επειδή μια κάρτα πιστότητας λειτουργεί μόνο αν ο επισκέπτης την κουβαλά πραγματικά ή ξέρει πού να τη βρει. Ορισμένα εστιατόρια παρουσιάζουν την κάρτα μετά από ένα ορόσημο, όπως η δέκατη επίσκεψη, μια κράτηση ιδιωτικού χώρου, μια αναβάθμιση στη λέσχη κρασιού ή μια πρόσκληση από τον σεφ. Αυτό κάνει την κάρτα να φαίνεται κερδισμένη, όχι μαζικά διανεμημένη.

Ένα σκανδιναβικό εστιατόριο στην Κοπεγχάγη έδινε ξύλινες κάρτες πιστότητας RFID μόνο σε επισκέπτες που εντάσσονταν στον κύκλο εποχιακής γευσιγνωσίας του. Η κάρτα έφτανε σε ένα μικρό περίβλημα από ανακυκλωμένο χαρτί με μια σύντομη χειρόγραφη σημείωση. Δεν υπήρχαν ηχηρές υποσχέσεις εκτυπωμένες πάνω της. Τα μέλη χρησιμοποιούσαν την κάρτα για να έχουν πρόσβαση σε πρώιμα παράθυρα κρατήσεων για περιορισμένα μενού βασισμένα σε άγρια βότανα, διατηρημένα μούρα και τοπικά θαλασσινά. Το εστιατόριο διαπίστωσε ότι τα μέλη έφερναν πίσω την κάρτα επειδή την ένιωθαν μέρος της ιστορίας του εστιατορίου. Η λειτουργία RFID ήταν πρακτική, αλλά ο συναισθηματικός σχεδιασμός αύξησε τη συμμετοχή.

Για τους αγοραστές B2B, η συσκευασία και η διαχείριση παρτίδων δεν πρέπει να αγνοούνται. Τα εστιατόρια συχνά παραγγέλνουν ξύλινες κάρτες RFID σε μικρότερες ποσότητες από τα ξενοδοχεία ή τους διοργανωτές εκδηλώσεων, αλλά κάθε κάρτα μπορεί να φέρει μεγαλύτερη αξία επωνυμίας. Αν οι κάρτες είναι εξατομικευμένες, ο προμηθευτής πρέπει να αντιστοιχίζει προσεκτικά τη χάραξη ονόματος, το UID, τον αριθμό μέλους, τα κωδικοποιημένα δεδομένα και τη σειρά συσκευασίας. Ένα λάθος σε μια φθηνή γενική κάρτα πιστότητας είναι ενοχλητικό. Ένα λάθος σε μια υψηλής ποιότητας ξύλινη κάρτα VIP μπορεί να είναι ντροπιαστικό, επειδή ο επισκέπτης μπορεί να λάβει τον αριθμό μέλους κάποιου άλλου' ή λάθος επίπεδο προνομίων. Το αρχείο παραγωγής, η λίστα κωδικοποίησης και η σειρά συσκευασίας πρέπει να ελέγχονται πριν από την αποστολή των καρτών.

Ένας όμιλος εκλεπτυσμένης εστίασης στην Πόλη του Μεξικού παρήγγειλε εξατομικευμένες ξύλινες κάρτες RFID για τον κύκλο των ιδρυτών του. Κάθε κάρτα είχε το όνομα του μέλους χαραγμένο στη μία πλευρά και ένα διακριτικό σημάδι επαφής NFC στην άλλη. Κατά το στάδιο των δειγμάτων, το εστιατόριο ζήτησε από τον προμηθευτή να παράσχει λίστα UID και σειρά συσκευασίας και στη συνέχεια δοκίμασε την εισαγωγή στην πλατφόρμα κρατήσεών του. Αυτό το επιπλέον βήμα εντόπισε αρκετά προβλήματα μορφοποίησης στο πεδίο αναγνωριστικού μέλους πριν από τη μαζική παραγωγή. Οι τελικές κάρτες έφτασαν συσκευασμένες με την ίδια σειρά όπως η μεταφόρτωση στο CRM. Το δείπνο έναρξης κύλησε αβίαστα, επειδή η επιχειρησιακή εργασία είχε ήδη γίνει διακριτικά.

Τα εστιατόρια πρέπει επίσης να σκεφτούν την υγιεινή και τον καθημερινό χειρισμό. Οι ξύλινες κάρτες πρέπει να έχουν σφραγισμένη επιφάνεια που να αντέχει το κανονικό σκούπισμα χωρίς να απορροφά υγρασία ή να λεκιάζει γρήγορα. Δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν ακατέργαστο ξύλο χειροτεχνίας, εκτός αν το εστιατόριο είναι άνετο με σημάδια φθοράς. Στην υψηλή φιλοξενία, μια κάρτα μπορεί να παλιώσει όμορφα, αλλά δεν πρέπει να φαίνεται βρώμικη. Το φινίρισμα πρέπει να ταιριάζει με την αναμενόμενη χρήση. Μια κάρτα που μένει κυρίως σε πορτοφόλι επισκέπτη έχει διαφορετικές απαιτήσεις από μια που χειρίζονται οι οικοδεσπότες κάθε βράδυ. Αν η κάρτα πρόκειται να περνά από προσωπικό και επισκέπτες, οι κανόνες καθαρισμού πρέπει να είναι απλοί και ασφαλείς για την επιφάνεια.

Ένα εστιατόριο θαλασσινών στο Σίδνεϊ εισήγαγε ξύλινες κάρτες VIP RFID για επισκέπτες με προτεραιότητα πρόσβασης στις εκδηλώσεις του oyster bar του. Το πρώιμο δείγμα κάρτας είχε ένα πολύ φυσικό ματ φινίρισμα που φαινόταν εξαιρετικό αλλά απορροφούσε δακτυλικά αποτυπώματα πολύ εύκολα μετά από επαναλαμβανόμενο χειρισμό από το προσωπικό. Ο προμηθευτής άλλαξε σε ένα πιο λείο σφραγισμένο φινίρισμα που έμοιαζε ακόμη ζεστό αλλά σκουπιζόταν πιο εύκολα. Το εστιατόριο εκπαίδευσε επίσης τους οικοδεσπότες να μην τοποθετούν κάρτες δίπλα σε υγρά εργαλεία μπαρ ή δίσκους γαρνιτούρας εσπεριδοειδών. Μια μικρή απόφαση υλικού προστάτευσε την υψηλής ποιότητας αίσθηση ολόκληρου του προγράμματος.

Η ενσωμάτωση είναι το σημείο όπου το πρόγραμμα γίνεται χρήσιμο ή απογοητευτικό. Μια ξύλινη κάρτα χωρίς συνδεδεμένη ροή εργασίας είναι απλώς ένα ωραίο αντικείμενο. Η πραγματική αξία εμφανίζεται όταν η κάρτα ενεργοποιεί το σωστό προφίλ επισκέπτη, το ιστορικό κρατήσεων, το καθεστώς πιστότητας, τους περιορισμούς μενού, τις αποθηκευμένες προτιμήσεις ή την επιλεξιμότητα για ιδιωτικές εκδηλώσεις. Τα εστιατόρια πρέπει να αποφασίσουν αν η κάρτα συνδέεται με το POS, το σύστημα κρατήσεων, το CRM, τον αναγνώστη ελέγχου πρόσβασης, τη σελίδα προορισμού για κινητά ή μια ξεχωριστή πλατφόρμα μελών. Πρέπει επίσης να καθορίσουν ποιος μπορεί να αλλάζει τα δεδομένα μέλους, τι συμβαίνει αν χαθεί μια κάρτα και πώς κωδικοποιούνται οι κάρτες αντικατάστασης. Ένα πρόγραμμα VIP πρέπει να φαίνεται αβίαστο στους επισκέπτες, αλλά χρειάζεται σαφείς κανόνες πίσω από τον πάγκο.

Μια ιδέα τραπεζιού σεφ στη Νέα Υόρκη χρησιμοποίησε ξύλινες κάρτες RFID για μια μικρή ομάδα συλλεκτών που συμμετείχαν σε συνεργατικά δείπνα. Κατά την έναρξη, η κάρτα άνοιγε μια σελίδα μέλους και επιβεβαίωνε προσκλήσεις προτεραιότητας. Αργότερα, το εστιατόριο συνέδεσε το ίδιο αναγνωριστικό μέλους με σημειώσεις κρατήσεων και διατροφικούς περιορισμούς. Όταν ένας τακτικός επισκέπτης έχασε μια κάρτα, η ομάδα μπορούσε να απενεργοποιήσει το παλιό ID και να εκδώσει αντικατάσταση χωρίς να αλλάξει τον ορατό αριθμό μέλους. Αυτή η διαδικασία απέτρεψε αμήλιες συζητήσεις. Το εστιατόριο αντιμετώπιζε την κάρτα ως διαπιστευτήριο, όχι ως αναμνηστικό με τσιπ.

Υπάρχει επίσης η πτυχή της ιδιωτικότητας. Τα εστιατόρια υψηλής κατηγορίας συχνά γνωρίζουν ευαίσθητα πράγματα για τους επισκέπτες, όπως συνήθειες δαπανών, αλλεργίες, επαγγελματικούς επισκέπτες, οικογενειακές εκδηλώσεις και προτιμήσεις κρασιού. Μια ξύλινη κάρτα VIP RFID δεν πρέπει να εκθέτει αυτές τις πληροφορίες αν κάποιος την περάσει περιστασιακά. Ο ασφαλέστερος σχεδιασμός είναι συνήθως να αποθηκεύεται ένα περιορισμένο αναγνωριστικό στην κάρτα και να διατηρούνται τα προσωπικά δεδομένα σε προστατευμένο σύστημα. Αν είναι ενεργοποιημένη η επαφή με τηλέφωνο, η δημόσια ενέργεια πρέπει να αποφεύγει την εμφάνιση ιδιωτικών στοιχείων λογαριασμού χωρίς έλεγχο ταυτότητας. Η κάρτα μπορεί να είναι κομψή και προσωπική χωρίς να είναι απερίσκεπτη.

Μια ιδιωτική αίθουσα εστίασης στο Χονγκ Κονγκ εξυπηρετούσε στελέχη που συχνά έκαναν κρατήσεις με τα ονόματα βοηθών'. Το εστιατόριο ήθελε ξύλινες κάρτες μέλους NFC για να βελτιώσει την αναγνώριση, αλλά οι επισκέπτες ήταν ευαίσθητοι ως προς την ιδιωτικότητα. Ο προμηθευτής κωδικοποίησε μόνο μια αναφορά μέλους και το σύστημα του εστιατορίου απαιτούσε σύνδεση προσωπικού πριν από την προβολή σημειώσεων προφίλ. Μια επαφή με τηλέφωνο άνοιγε μια απλή σελίδα αιτήματος κράτησης, όχι μια σελίδα ιδιωτικού ιστορικού. Οι επισκέπτες εκτίμησαν την κάρτα επειδή φαινόταν διακριτική. Ο διαχειριστής την εκτίμησε επειδή βελτίωσε την αναγνώριση χωρίς να εκθέτει πληροφορίες στο λάθος μέρος.

Συμπέρασμα

Για τα εστιατόρια που εξετάζουν προσαρμοσμένες ξύλινες κάρτες RFID, το καλύτερο αρχικό ενημερωτικό σημείωμα είναι πρακτικό. Δηλώστε τον σκοπό της κάρτας, τον αναμενόμενο αριθμό μελών, τον τύπο τσιπ, αν απαιτείται ανάγνωση από τηλέφωνο, αν σχεδιάζεται ενσωμάτωση με POS ή CRM, το προτιμώμενο στυλ ξύλου, το πάχος κάρτας, τη μέθοδο εξατομίκευσης, τη μέθοδο συσκευασίας και αν η κάρτα χρειάζεται αντιστοίχιση UID ή προ-κωδικοποιημένα δεδομένα μέλους. Ζητήστε φυσικά δείγματα και δοκιμάστε τα με τα πραγματικά μοντέλα αναγνωστών ή τηλεφώνων. Περάστε την κάρτα στον σταθμό υποδοχής, υπό τον φωτισμό του εστιατορίου, με το προσωπικό που θα τη χρησιμοποιεί. Ελέγξτε αν η κάρτα ταιριάζει με την επωνυμία, αλλά ελέγξτε επίσης αν η ροή εργασίας φαίνεται φυσική κατά τη διάρκεια μιας πολυάσχολης υπηρεσίας.

Το λάθος είναι να πιστεύει κανείς ότι η πολυτέλεια και η τεχνολογία είναι αντίθετες. Σε ένα καλό πρόγραμμα πιστότητας εστιατορίου, η τεχνολογία δεν πρέπει να κάνει τον επισκέπτη να νιώθει ότι τον επεξεργάζονται. Πρέπει να βοηθά το προσωπικό να θυμάται τα σωστά πράγματα τη σωστή στιγμή. Μια ξύλινη κάρτα RFID το κάνει καλά, επειδή κρύβει το τεχνικό επίπεδο μέσα σε ένα υλικό που φαίνεται ανθρώπινο. Ο επισκέπτης βλέπει νερά ξύλου, χάραξη και προσεκτική συσκευασία. Το εστιατόριο βλέπει ένα αξιόπιστο αναγνωριστικό μέλους, ελεγχόμενα προνόμια και καλύτερη αναγνώριση επισκεπτών. Το POS ή το CRM βλέπει δομημένα δεδομένα. Η ομάδα εξυπηρέτησης βλέπει λιγότερες αμήλιες ερωτήσεις και πιο σίγουρη φιλοξενία.

Τα εστιατόρια υψηλής κατηγορίας χρησιμοποιούν ξύλινες κάρτες RFID επειδή βρίσκονται στο ιδανικό σημείο μεταξύ εμπειρίας επωνυμίας και επιχειρησιακού ελέγχου. Μπορούν να υποστηρίξουν προγράμματα πιστότητας VIP, πρόσβαση σε ιδιωτική εστίαση, συνδρομή λέσχης κρασιού, προσκλήσεις σε τραπέζι σεφ, παρακολούθηση προτιμήσεων επισκεπτών και ανέπαφη αναγνώριση χωρίς να μοιάζουν με πλαστικό μέλους μαζικής αγοράς. Αλλά η κάρτα πρέπει να προδιαγράφεται σωστά. Ο τύπος τσιπ, η κωδικοποίηση, ο σχεδιασμός κεραίας, το φινίρισμα ξύλου, η εξατομίκευση, η σειρά παρτίδας, οι κανόνες ιδιωτικότητας και η ενσωμάτωση συστήματος έχουν όλα σημασία. Όταν αυτές οι λεπτομέρειες αντιμετωπίζονται σωστά, μια ξύλινη κάρτα RFID γίνεται κάτι περισσότερο από ένα όμορφο διακριτικό. Γίνεται ένα μικρό, διακριτικό εργαλείο που βοηθά ένα εστιατόριο να αναγνωρίζει τους καλύτερους επισκέπτες του με τρόπο που φαίνεται φυσικός, όχι επιβεβλημένος.